Η άποψη ότι η αστική μας δημοκρατία εκφυλίζεται σε πρωθυπουργοκεντρική ολιγαρχία έχει κατατεθεί στον δημόσιο διάλογο κι έχει υποστηριχτεί με σοβαρά επιχειρήματα. Αν το κόμμα που διαθέτει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία θεωρεί ότι έχει το «ελεύθερο» να κυβερνά κατά το δοκούν, κοινώς να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό, τότε η αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει βαθιά εκφυλιστεί. Υπάρχει όμως ένα δεύτερο σύμπτωμα βαθιού εκφυλισμού, κατά τη γνώμη μου ακόμη σημαντικότερο: ότι τα κόμματα κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας είναι πλέον κόμματα ισχνής μειοψηφίας στο σύνολο των ψηφισάντων και –ακόμη περισσότερο– των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.
Ιδού μερικές ανατριχιαστικές… λεπτομέρειες επ’ αυτού: Στις εκλογές του 2009 ψήφισαν κάτι παραπάνω από επτά εκατομμύρια πολίτες (ποσοστό συμμετοχής 70,95%). Στις εκλογές του Ιουνίου 2023 ψήφισαν 5,27 εκατ. πολίτες (ποσοστό συμμετοχής 53,71%). Στις εκλογές του 2009, το πρώτο κόμμα (ΠΑΣΟΚ) έλαβε το 43,92% των έγκυρων ψήφων και το 31,2% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Στις εκλογές του Ιουνίου 2023, το πρώτο κόμμα (Ν.Δ.) έλαβε το 40,56% των έγκυρων ψήφων και το 21,8% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων!
Οταν λοιπόν συμβαίνει αυτό και, παρ’ όλα αυτά, κυβερνούν σαν να έχουν «λευκή επιταγή» να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό, όταν εμπεδώνεται ως κουλτούρα εξουσίας το «41% ρε!» ή, ακόμη χειρότερα, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ «κρίθηκε» στις εκλογές του 2023 (!), τότε δεν πρόκειται απλώς για βαθύ εκφυλισμό αλλά για κακοήθη εξαλλαγή.
