ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Νίκος Παπαδημητρίου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ο πανεπιστημιακός Λάμπρος Φλιτούρης συμμετείχε ενεργά στη σύνταξη του Μανιφέστου για τη συνάντηση των τριών ρευμάτων (Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Σοσιαλδημοκρατίας και Πολιτικής Οικολογίας), για λογαριασμό του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα. Και, από το βράδυ της Τρίτης, είναι και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Για αυτά τα πρώτα βήματα μιλάμε μαζί του…

● Ποια αίσθηση σας άφησε η πρεμιέρα του νέου κόμματος και ποιοι οι επόμενοι στόχοι, κύριε καθηγητά;

Η πρώτη δημόσια παρουσία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης μας άφησε με ένα αίσθημα συγκίνησης, ελπίδας, κυρίως ένα αίσθημα ευθύνης. Η ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα δεν είναι μια επικοινωνιακή στιγμή ή μια ακόμη προσθήκη στον ήδη κατακερματισμένο πολιτικό χάρτη. Αντίθετα, η ανταπόκριση που υπήρξε από την πρώτη στιγμή έδειξε ότι υπάρχει ένα υπαρκτό κοινωνικό αίτημα για μια πολιτική δύναμη που να συνδυάζει τη δημοκρατική σοβαρότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη και μια νέα πατριωτική αντίληψη με ευρωπαϊκό προσανατολισμό.

Ο επόμενος στόχος είναι αυτό το εγχείρημα να αποκτήσει ακόμη βαθύτερες κοινωνικές ρίζες, ακριβώς γιατί η δημιουργία του δεν προέκυψε από κάποια συγκυριακή πολιτική ανάγκη κορυφής, αλλά από υπαρκτές κοινωνικές πιέσεις και αδιέξοδα που συσσωρεύονται εδώ και χρόνια. Να συνομιλήσει με τους εργαζόμενους, τη νέα γενιά, τους ανθρώπους της παραγωγής, της γνώσης και του πολιτισμού. Θέλουμε να διαμορφώσουμε ένα κόμμα συμμετοχής και πολιτικής παιδείας, όχι έναν εκλογικό μηχανισμό. Ταυτόχρονα, επεξεργαζόμαστε συγκεκριμένες προτάσεις για τα μεγάλα ζητήματα της εποχής: την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, την κοινωνική ανισότητα, τη δημογραφική κρίση, την παιδεία, την ψηφιακή μετάβαση και φυσικά τη θέση της Ελλάδας σε μια Ευρώπη που αλλάζει δραματικά.

● Πώς αποφασίσατε εσείς, ένας πανεπιστημιακός, να εμπλακείτε σε ένα πολιτικό εγχείρημα σήμερα;

Πιστεύω ότι η εποχή μας δεν επιτρέπει την πολυτέλεια της αποστασιοποίησης. Ο πανεπιστημιακός δεν είναι μόνο ένας ειδικός κλεισμένος στο αντικείμενό του. Οφείλει να παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο, ιδιαίτερα όταν βλέπει ότι η κοινωνία βιώνει μια κρίση εκπροσώπησης, εμπιστοσύνης και προοπτικής. Η δική μου εμπλοκή δεν προέκυψε από προσωπική φιλοδοξία, αλλά από την ανάγκη να υπάρξει μια πιο ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα στη γνώση και την πολιτική πράξη. Στην Ελλάδα, συχνά η πολιτική είτε λειτουργεί χωρίς στρατηγικό βάθος είτε εγκλωβίζεται σε επικοινωνιακές λογικές της στιγμής. Χρειαζόμαστε περισσότερο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, σοβαρή μελέτη των διεθνών εξελίξεων και επεξεργασμένες δημόσιες πολιτικές. Θεωρώ επίσης ότι η συμμετοχή ανθρώπων από την πανεπιστημιακή και ερευνητική κοινότητα μπορεί να συμβάλει σε μια πιο τεκμηριωμένη πολιτική κουλτούρα. Οχι με τεχνοκρατική αλαζονεία, αλλά με επίγνωση ότι η πολιτική χρειάζεται γνώση, διάλογο και επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα.

● Δεν βλέπετε τον κίνδυνο να παράγονται ιδέες σε ένα κλειστό γραφείο; Πώς αυτές εφαρμόζονται μετά;

Αυτός ο κίνδυνος υπάρχει πάντα. Η πολιτική αποτυγχάνει όταν μετατρέπεται είτε σε καθαρή θεωρία είτε σε διαχείριση χωρίς ιδέες. Γι’ αυτό για εμάς είναι κρίσιμο το νέο κόμμα να λειτουργήσει ανοιχτά μέσα στην κοινωνία. Οι ιδέες αποκτούν αξία μόνο όταν δοκιμάζονται στην πράξη και συνδιαμορφώνονται με τους ανθρώπους που βιώνουν τα προβλήματα καθημερινά. Η Ελλάδα έχει κουραστεί τόσο από τον κυνισμό όσο και από τον θεωρητισμό. Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι μια πολιτική κουλτούρα που να συνδυάζει όραμα και εφαρμογή. Ακριβώς εδώ θεωρώ καθοριστικό τον ρόλο του Ιν.Α.Τ., το οποίο έχει ήδη δείξει –μέσα από το Μανιφέστο, τις ομάδες εργασίας, τα κείμενα για την ενέργεια και τη ΔΕΗ, αλλά και τα θεματικά εργαστήρια όπως για την εκπαίδευση– ότι η πολιτική σκέψη μπορεί να παράγει συγκεκριμένες και εφαρμόσιμες προτάσεις. Η ουσία είναι ότι η θεωρητική παραγωγή δεν μένει σε ένα συρτάρι. Μετατρέπεται σε πολιτική πρόταση μέσα από την ενεργή συμμετοχή των ανθρώπων της ΕΛΑΣ και τη συλλογική επεξεργασία λύσεων με πραγματικό κοινωνικό αντίκρισμα.

● Πώς, τέλος, βλέπετε να εξελίσσεται η πορεία της Ευρώπης;

Η Ευρώπη βρίσκεται σε μια ιστορική καμπή. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η σύγκρουση στη Γάζα, η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας, η ενεργειακή κρίση και η αβεβαιότητα της παγκοσμιοποίησης αλλάζουν ριζικά το περιβάλλον πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε το ευρωπαϊκό μοντέλο. Η τραγωδία στη Γάζα ανέδειξε και τις αντιφάσεις της ίδιας της Ευρώπης απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης Νετανιάχου. Η Ε.Ε. εμφανίστηκε συχνά διχασμένη και αδύναμη να διαμορφώσει μια ενιαία πολιτική που να υπερασπίζεται το διεθνές δίκαιο, την ειρήνη και την προστασία των αμάχων. Ταυτόχρονα, η ενεργειακή κρίση έδειξε πόσο ευάλωτη παραμένει η Ευρώπη απέναντι στις γεωοικονομικές εξαρτήσεις. Χωρίς κοινή ενεργειακή στρατηγική, δημόσιες επενδύσεις και προστασία των κοινωνιών από την κερδοσκοπία, η ευρωπαϊκή συνοχή θα δοκιμάζεται συνεχώς. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ενισχύεται η Ακροδεξιά, ως αποτέλεσμα της ανασφάλειας, των ανισοτήτων και της κρίσης εκπροσώπησης που βιώνουν πολλές κοινωνίες. Γι’ αυτό χρειάζεται περισσότερο από ποτέ μια ενιαία, σύγχρονη και παρεμβατική αριστερή προοπτική σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με εφαρμόσιμες προτάσεις για τη δημοκρατία, την κοινωνική συνοχή και την ειρήνη. Η Ευρώπη εξακολουθεί να έχει μεγάλες δυνατότητες, αρκεί να επανασυνδεθεί με τις ιδρυτικές της αξίες: τη δημοκρατία, την αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Για την Ελλάδα, το ζητούμενο δεν είναι ούτε η άκριτη προσαρμογή ούτε ο εύκολος αντιευρωπαϊσμός, αλλά η ενεργητική συμμετοχή στη διαμόρφωση μιας πιο δημοκρατικής και κοινωνικής Ευρώπης.