Μακροβούτια

Δεν θέλει, υποστηρίζει η κυβέρνηση, η αντιπαράθεση στην πολιτική ζωή της χώρας να κολλήσει στο παρελθόν. Λέει ότι ο στόχος της είναι να μετρηθούν τα προγράμματα, να κατατεθούν τα οράματα, να συγκριθούν οι στρατηγικές, να απαντηθεί το βασικό ερώτημα περί πολιτικής σταθερότητας. Πιστεύει ότι σ’ αυτά τα πεδία υπερέχει και θα είναι εύκολη η επικράτησή της γιατί οι αντίπαλοί της εστιάζουν στο χτες, χρησιμοποιούν τοξική ρητορική, αδιαφορώντας για την ουσία της πολιτικής, υποτιμώντας τη συγκυρία. Δεν επιδιώκουν, ισχυρίζεται, να πείσουν τους πολίτες, επιχειρούν να τους παραπλανήσουν, βιάζοντας την πρόσφατη Ιστορία του τόπου, διακινώντας θεωρίες συνωμοσίας, δαιμονοποιώντας τον πρωθυπουργό και να τους παρασύρουν σε επικίνδυνες περιπέτειες.

Προφανώς λέει ψέματα. Συνεχώς κάνει βουτιές στο παρελθόν, συνεχώς φασκιώνει την αλήθεια, συνεχώς συκοφαντεί, συνεχώς στήνει δίκες προθέσεων, συνεχώς δολοφονεί χαρακτήρες, ελπίζοντας ότι η συγκεκριμένη τακτική της, η οποία μέχρι πριν από λίγο καιρό είχε εξαιρετικά αποτελέσματα για αυτή, θα αποδώσει και σήμερα. Και έχει λόγους να ακολουθήσει την ίδια συνταγή. Και προς τ’ αριστερά της και προς τα δεξιά της. Από τα αριστερά της θα ξεπηδήσει (απόψε η επίσημη πρώτη) το κόμμα Τσίπρα με τον τίτλο (μία λέξη, ακρωνύμιο) και από τα δεξιά της σύντομα θα προκύψει το κόμμα Σαμαρά (δεν ξέρω αν θα προηγηθεί η μήνυση του πρώην πρωθυπουργού για τις υποκλοπές). Οπότε το επικοινωνιακό επιτελείο της και οι… ανιδιοτελείς δημοσιολόγοι που τη στηρίζουν (αφιλοκερδώς εννοείται) θα υποχρεωθούν να οργανώσουν την αντίσταση απέναντι στους θρασείς εισβολείς που θα κάνουν τα πάντα για να υπονομεύσουν την πολιτική ομαλότητα. Και οι δύο έχουν τα προσόντα να απειλήσουν το καθεστώς.

Η άποψη του Αντ. Σαμαρά ότι η Νέα Δημοκρατία έχει χάσει την ψυχή της και υπεύθυνος γι’ αυτό είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ακουμπάει τις καρδιές πολλών νεοδημοκρατών, κυρίως αυτών που είναι θυμωμένοι, απογοητευμένοι και έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή της πολιτικής αποχής. Πρέπει λοιπόν να αντιμετωπιστεί. Επί της ουσίας; Οχι φυσικά. Με βουτιές στο παρελθόν. Θα γυρίσουν το ρολόι πίσω και θα θυμίσουν τη διασπαστική κίνηση του Αντ. Σαμαρά με τη δημιουργία της Πολιτικής Ανοιξης, λέγοντας ότι το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Ελπίζουν ότι οι φιλήσυχοι νοικοκυραίοι δεν θα υποκύψουν στον πειρασμό. Με τον Αλέξη Τσίπρα τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα. Θα πουν βεβαίως τα γνωστά περί αχρείαστου τρίτου Μνημονίου, περί οικονομικής καταστροφής, ωστόσο σήμερα δεν έχουν στη διάθεσή τους τα μέσα ενημέρωσης που είχαν στο παρελθόν, οι ακροκεντρώοι είναι σε αμηχανία, ο κόσμος, όπως δείχνουν ορισμένες δημοσκοπήσεις, πιστεύει ότι το 2019 περνούσε καλύτερα συγκριτικά με το 2026 (βαρύ πλήγμα στο έτσι κι αλλιώς ζαβλακωμένο αφήγημά της) και όταν η κουβέντα θα έρχεται στη διαχείριση του δημόσιου και κοινοτικού χρήματος, ο Τσίπρας θα λέει ότι δεν έχουμε ούτε μία ύποπτη υπόθεση στη δική μου εποχή, ενώ η περίοδος Μητσοτάκη είναι γεμάτη τρανταχτά σκάνδαλα.