Εβάν Φουρνιέ: Το πεπρωμένο μιας θέλησης

Στο παρκέ εκτυλίσσονται ιστορίες μεγαλύτερες απ’ ό,τι φαίνονται στο μάτι του ανυποψίαστου. Για τον αποστασιοποιημένο παρατηρητή, ο Εβάν Φουρνιέ δεν είναι παρά ένας ακόμη ακριβο­πλη­ρωμένος μπασκετμπολίστας, ένας επαγγελματίας που βρήκε στην Ελλάδα το επόμενο υψη­λό συμβόλαιό του. Για τον οπαδό του Ολυμπιακού, αντίθετα, ο Εβάν Φουρνιέ ήταν στο Φάιναλ Φορ της Αθήνας η «μεταμφίεση» της βούλησης που αποφασίζει και πετυχαίνει αυτό που με τόλμη διακηρύττει· μιας βούλησης που εμπνέεται, κατά δήλωση του φορέα της, «από την αγά­πη, όχι από τον πόνο και την ταλαιπωρία».

Δεν είναι εύκολο να βρεθούν παραδείγματα εγγεγραμμένα στο συλλογικό φαντασιακό που καταδεικνύουν με τέτοια συμβολική καθαρότητα τη δύναμη της ονειροπόλησης να πλάθει το μέλλον, της θέλησης για αυτοκαθορισμό. Εξού και η πανίσχυρη έλξη που προκαλεί η συγκε­κριμένη ιστορία: ο οπαδός αποκτά κάτι από την ονειρική αίσθηση της ελευθερίας, την οποία συχνά του στερεί η πραγματικότητα.

Στα δεκαεπτά του, πριν ακόμα γίνει επαγγελματί­ας αθλητής, o Φουρνιέ βρέθηκε στο Φάιναλ Φορ του Παρισιού το 2010, παρακολουθώντας τον χαμένο τελικό του Ολυμπιακού απέναντι στη Μπαρτσελόνα. Σε ένα από τα αναπάντεχα και όμορφα παιχνίδια της τύχης, ο ίδιος, θέλοντας να δει ζωντανά τον αγαπημένο του παίκτη, Θοδωρή Παπαλου­κά, συνδέθηκε με τον Ολυμπιακό και τον κόσμο του. Εκείνη τη βραδιά, δεν ήταν η έκβαση του αγώνα καθαυ­τή εκείνη που καθόρισε τα αισθήματα.

Δώδεκα χρόνια μετά, το 2022, ενώ αγωνιζόταν ακόμα στο NBA ως μέλος της βασικής πεντάδας των Νιου Γιορκ Νικς, έχοντας στις πλάτες του μια λαμπρή καριέρα και στις τσέπες του κάμποσα εκατομμύρια δολάρια, ο Φουρνιέ «ανέσυρε» το δυνατό αίσθημα του Παρισιού και, μάλιστα, του έδωσε συγκεκριμένο περιεχόμενο. Βλέποντας τον Ολυμπιακό να αγωνίζεται στο Φάιναλ Φορ του Βελιγραδίου, αλλά και τις δεκάδες χιλιάδες των οπαδών του να τραγου­δούν στις εξέδρες, εξέφρασε την επιθυμία του να φορέσει κάποια στιγμή τα ερυθρόλευκα: «Αν κάποια μέρα έπρεπε να επιστρέψω στην Ευρώπη, και είχα την επιλογή να πάω όπου επιθυμώ, νομίζω ότι θα πήγαινα στον Ολυμπιακό. Είναι πραγματικά ένας τεράστιος σύλλογος». Η ομάδα του Πειραιά αποκλείστηκε στον ημιτελικό με καλάθι στην εκπνοή του αγώνα, ωστό­σο, για μία ακόμη φορά, τα αισθήματα δεν υποχώρησαν υπό το βάρος της ήττας.

Οι τελευταίες μέρες του καλοκαιριού του 2024 επιφύλασσαν κάτι μη αναμενόμενο. Ο Φουρνιέ αποφάσισε να πραγματοποιήσει την επιθυμία του και, συνάμα, να «τηρήσει» με έναν τρόπο την «υπόσχεσή» του. Μετά από αρκετές επαφές με τη διοίκηση του Ολυμπιακού, αλλά και με τον αθλητή του συλλόγου και συμπατριώτη του, Μουσταφά Φαλ, διέσχισε εν τέλει τον Ατλαντικό με προορισμό το λιμάνι του Πειραιά, αποδεχόμενος την πρόταση συνεργασίας που του έγινε. Στην επίσημη παρουσίασή του, και αφού είχε πάρει μια πρώτη έντονη «γεύση» του παλμού των οπαδών κατά την άφιξή του στο αεροδρόμιο, επισήμανε ότι ήρθε στον Ολυμπιακό για να νιώσει «έντονα συναισθήματα», να παίξει σε μεγάλους αγώνες και να αποτελέσει μέρος ενός ξεχωριστού εγχειρήματος. Ο Γάλλος είχε την ευκαιρία, πλέον, να αγωνιστεί για την αγα­πημένη του ομάδα στην Ευρώπη.

Στην πρώτη του χρονιά στα ερυθρόλευκα, ο Φουρνιέ βίωσε αδιαμφισβήτητα τα έντονα συναισθήματα που αποζητούσε. Αρχικά, ήρθε αντιμέτωπος με τη στεναχώρια και την απογοή­τευση. Το τέλος του ημιτελικού του Φάιναλ Φορ στο Άμπου Ντάμπι (Μάιος 2025) τον βρήκε να κλαίει απαρηγόρητος στους διαδρόμους του γηπέδου μετά την ήττα από τη Μονακό και την υπερπροσπάθεια που ο ίδιος κατέβαλε (είχε 31 πόντους, όντας ο καλύτερος παίκτης της ομάδας στο παρκέ). Στη συνέχεια, οι τελικοί του ελληνικού πρωταθλήματος απέναντι στον Παναθηνα­ϊκό έφεραν τη χαρά της επίτευξης ενός δύσκολου στόχου μέσα από τη συλλογική προσπάθεια, ενώ σήμαναν την επιστροφή του Ολυμπιακού στους εγχώριους τίτλους. Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του προς τον κόσμο, ο Φουρνιέ έγραψε: «Η άνευ όρων υποστήριξη όπου κι αν πήγαμε, στις νίκες, αλλά κυρίως στις ήττες, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι για πρώτη φορά στην καριέρα μου ένιωσα πραγματικά ότι έπαιζα για κάτι μεγαλύτερο από μένα».

Πέρυσι, μετά τους έντονους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του πρωταθλήμα­τος, διόρθωσε έναν φίλο της ομάδας όταν εκείνος του είπε «φαντάσου τι θα γίνει αν πάρουμε την Ευρωλίγκα», απαντώντας του: «εννοείς όταν». Έναν χρόνο αργότερα, στις 24 Μαΐου 2026, ο Εβάν Φουρνιέ οδήγησε την αγαπημένη του ομάδα στην πολυπόθητη ευρωπαϊκή κορυφή, όντας ο πολυτιμότερος παίκτης της, όπως ακριβώς το είχε ονειρευτεί, και όπως αδημονούσαν οι εκα­τομ­μύρια υποστηρικτές του Ολυμπιακού. Νιώθοντας «ξανά ζωντανός», κατάφερε να ανταπο­δώσει την αγάπη που εισέπραξε, αναδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο πως, καθετί μεγάλο και σημαντικό αποκτά την ιδιαίτερη σημασία του μόνο αν μπορέσεις να το μοιραστείς, δηλαδή να το βιώσεις εντός της συλλογικότητας.

→ Ο Ορέστης Διδυμιώτης είναι διδάκτορας Κοινωνικής Θεωρίας, ΕΚΠΑ
→ Ο Γιάννης Μαραμαθάς είναι υπ. διδάκτορας Φιλοσοφίας, ΑΠΘ