Τώρα σωπαίνουμε. Δίνουμε χώρο στη σιωπή, μήπως και ηχήσει. Μήπως και καταλάβουμε, εμείς οι ενήλικοι, οι έμπειροι, οι σοφοί. Τι μας ξεφεύγει από τη σοφία της ζωής και αφήνουμε παιδιά, κορίτσια 17 Μαΐων, να σχεδιάζουν με πυρογράφους τις ζωές τους στο κενό ενός μέλλοντος ξερού που του έχει απομυζήσει τους χυμούς ένα παρόν αγωνίας και τρόμου.
Τώρα σωπαίνουμε. Με σιωπή θυμωμένη από λέξεις γυμνές από ουσία, αλλά τοξικές από πρόθεση. Που δεν λένε απολύτως τίποτα, αλλά, συγχρόνως, παγιδεύουν τους άμαθους νέους μας, τα κορίτσια μας, επειδή εμείς, οι μεγάλοι, τις αποδεχτήκαμε ως οδηγούς και τις βαφτίσαμε: επιτυχία, προσδοκία, ιδεώδη και ιδανικά. Και χάσαμε την ουσία, το περιεχόμενο. Και κρατήσαμε το περιτύλιγμα. Και μ’ αυτό το περιτύλιγμα τυλίξαμε και τυλίγουμε τους νέους μας, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας.
Του βάζουμε και βαθμούς και βάσεις εισαγωγής στην πιο πάνω βαθμίδα και, μετά, στην ακόμα πιο πάνω. Στο χάος του ύψους. Και ποιος βλέπει μετά εξ ύψους επιτυχίας το κενό που χάσκει και το είπαμε αποτυχία και διάψευση. Αλλά και… τι άλλο; Ακύρωση. Ακύρωση τι; Ακύρωση μιας δυνάμει προσωπικότητας που δεν πρόφτασε να ανθίσει, γιατί ήταν μόλις 17 Μαΐων. Και πίστεψε σε ένα αδιέξοδο μπορεί και virtual, εικονικό, προσομοιωτικό (πόσοι νέοι μας δεν ζούνε σήμερα σε παράλληλα σύμπαντα!) ότι έχει κατακτήσει -δικό μας κατόρθωμα και αυτό- όλη τη σοφία του θανάτου.
Τώρα σωπαίνουμε. Κλείνουμε αυτιά και μάτια. Αφήνουμε στην άκρη τα γνωστά κλισέ, με τις εκκλήσεις περί σεβασμού, ιερότητας του πένθους, συμπαράστασης σε γονείς, συμμαθητές και συμμαθήτριες. Και προσπαθούμε, με το χέρι στην καρδιά, να μιλήσουμε και να ακούσουμε μέσα μας εκείνο το παιδί, τον έφηβο, την έφηβη των 17 Μαΐων. Πώς ήταν, τι ονειρευόταν: Τι άφησε πίσω, τι πήρε και πώς πορεύτηκε στο ταξίδι του; Γιατί όταν ακυρώνεις ένα παιδί, ακυρώνεις πρώτα εσένα που μεγάλωσες…
