«Κίνητρα για την εφαρμογή προγραμμάτων 32 ή 35 ωρών εργασίας την εβδομάδα, με πλήρεις αποδοχές» πρότεινε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, και οι αντιδράσεις των υπερασπιστών της εργασιακής «τάξης και ασφάλειας» θύμισαν το βιβλικό «Εκστηθι φρίττων, ουρανέ, και σαλευθήτωσαν τα θεμέλια της γης» (σε ελεύθερη απόδοση: Ας μείνεις εκστατικός από φρίκη, ουρανέ, και ας κλονιστούν τα θεμέλια της γης).
Αν πιστέψουμε τους νεοφιλελεύθερους μελλοντολόγους που προβλέπουν ότι οι νέες τεχνολογίες θα κάνουν την εργασία… περιττή, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι είναι πολύ παράδοξος ο τρόπος που το κεφάλαιο… χειραφετείται από την εργασία: κατάργηση 8ωρου και 13ωρο, βάρβαρες «ευελιξίες», καθήλωση μισθών κ.λπ. κ.λπ. Ετσι, πρέπει να δώσουμε κάποιο δίκιο στη Νίκη Κεραμέως, που κατήγγειλε την πρόταση Ανδρουλάκη ως επικίνδυνη και ατεκμηρίωτη, που θα φέρει «λουκέτα και ανεργία». Πράγματι, οι Ελληνες επιχειρηματίες δεν είναι έτοιμοι να ζήσουν χωρίς την υπερεκμετάλλευση της εργασίας.
Στον αντίποδα, οι εργαζόμενοι δεν είναι… ώριμοι να ζήσουν χωρίς αξιοπρεπή μισθό, καθώς εξακολουθούν να έχουν ανάγκη στέγης, τροφής, ένδυσης, ελεύθερου χρόνου και πολιτισμού. Οπως το είπε το μακρινό 2006 ο Γουόρεν Μπάφετ, «Υπάρχει ταξική πάλη, βεβαίως, αλλά είναι η δική μου τάξη, η τάξη των πλουσίων, που διεξάγει τον πόλεμο, και κερδίζουμε»… Για τη Νίκη Κεραμέως το ερώτημα είναι «Which side are you on?» – και η απάντηση προφανής…
