Είδα πρόσφατα το ντοκιμαντέρ του BBC για τα «Παιδιά του Γουίντερμιρ». Πρόκειται για εβραιόπουλα που αμέσως μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μεταφέρθηκαν στο Γουίντερμιρ, στην Αγγλία, κυρίως από το Αουσβιτς. Εχοντας χάσει εκεί, τα περισσότερα από αυτά, γονείς και συγγενείς, αφηγούνται μετά από χρόνια την περιπέτειά τους εκείνη που τους βοήθησε να βγουν από τον εφιάλτη.
Με τη φροντίδα από κατάλληλους δασκάλους θεραπευτές που δοκίμασαν μαζί τους για πρώτη –μοιάζει– φορά τη δύναμη της εικόνας, όταν ο λόγος άναρθρος δεν μπορεί να αγγίξει τη φρίκη της εμπειρίας, κατάφεραν σε ένα περιβάλλον αποδοχής, μετά από την πειθαρχία του θανάτου, να συνεχίσουν τη ζωή τους. Κάποια από αυτά είχαν χάσει την πίστη τους, μαθαίνουμε, θέτοντας το ερώτημα γιατί ο Θεός να επιτρέψει να γίνει κάτι τέτοιο;
Τα παιδιά δεν μιλούν εύκολα· γι’ αυτό που τα φοβίζει, που τα έχει τραυματίσει, που δεν το αντέχουν. Εχουν μια αντοχή στη σιωπή τους. Ιδιαίτερα τα παιδιά των πολέμων. Που σήμερα είναι άλλης θρησκείας και πολιτισμού. Καθώς σκέφτομαι τα παιδιά του νέου πολέμου δίπλα μας, οι συζητήσεις για την τελετή της αφής του Αγίου Φωτός στα Ιεροσόλυμα και τη μεταφορά του (ή μη μεταφορά του) με τιμές αρχηγού κράτους (λες και ποτέ διανοήθηκε ο «άναρχος» Ιησούς να γίνει αρχηγός), φαντάζουν εκτός τόπου και χρόνου μέσα στο σκότος που σκεπάζει τη Γη μετά από κάθε νέα έκρηξη βόμβας που φωτίζει τον ουρανό. Στην περιοχή, στις εγγύς περιοχές, στις παραμεθόριες και ακόμα πιο μακριά.
Ποιες είναι αλήθεια οι συνθήκες γιορτής όταν καθημερινά το τίμημα του αίματος των αθώων δεν αρκεί για να ξεδιψάσει τον Λεβιάθαν; Πόσος φόβος, πόσος πόνος, πόσες καταστροφές, πόση ερήμωση στις ψυχές; Η μεσολάβηση των ΗΠΑ υπέρ της γιορτής, η σπουδή του Νετανιάχου να ζητήσει συγγνώμη από τον Καθολικό επίσκοπο και να ετοιμάσει σχέδιο «ασφαλούς» γιορτής, ο Ορθόδοξος εκπρόσωπος Τύπου της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου να μιλά για την πνευματική διάσταση της αφής του φωτός και να καθησυχάζει τους πιστούς ότι όλα θα πάνε καλά, η εκπρόσωπος Τύπου του ελληνικού ΥΠ.ΕΞ. παρασυρμένη από τη στρατιωτική ορολογία να επισημαίνει ότι η «η όλη επιχείρηση θα λάβει χώρα εν ώρα πολέμου»: Και όλοι μαζί να σιωπούν.
Καλά οι πολιτικοί, που τον ξεκίνησαν αυτόν τον άδικο, τον χωρίς κανόνες και ορατή διέξοδο πόλεμο, αλλά οι άλλοι, οι θρησκευτικοί ηγέτες, γιατί δεν ζητάνε ένα τέλος στο όνομα της γιορτής τους ή της γιορτής των άλλων; Ο Πάπας είχε μιλήσει πριν από κάποιες ημέρες για την ανησυχία του. Oι άλλοι; Ενα παγκόσμιο μήνυμα από όλες τις θρησκείες ίσως να είχε ένα κάποιο αποτέλεσμα. Αλλά και χωρίς αποτέλεσμα, θα βοηθούσε τα παιδιά του κόσμου να μην χάσουν την πίστη τους. Και θα στήριζε αυτούς που ζητάνε σε όλο τον κόσμο την ειρήνη. Με το επίκαιρο και για την πατρίδα μας σύνθημα No Kings.
