Το Σικάγο έχει περάσει το όνομά του στην ιστορία για δύο νόμους. Ο ένας και πιο γνωστός είναι του περιβόητου μαφιόζου Αλ Καπόνε. Ο άλλος, αν και λιγότερο γνωστός, είναι του οικονομολόγου Μίλτον Φρίντμαν, του ανθρώπου που εισήγαγε τον νόμο της ασύδοτης αγοράς των ισχυρών και της διάλυσης του δικτύου κρατικής και κοινωνικής προστασίας. Τάλε κουάλε.
Ο Αμερικανός πρόεδρος φαίνεται ότι έχει βαλθεί να ξεπεράσει σε φήμη τον διάσημο γκάνγκστερ συνδυάζοντας και τους δύο νόμους. Διότι στο φινάλε, αυτός σε έναν ασίγαστο πόλεμο συμμοριών, «καθάριζε» αντιπάλους. Μέχρι που στο τέλος τον πιάσανε. Ο Τραμπ «καθαρίζει» αδιακρίτως όποιον δεν υποτάσσεται στον νόμο του μεγαλείου της Αμερικής, ταϊσμένου με αίμα, πόνο και απελπισία. Αυτόν ακόμα να τον πιάσουνε.
Είναι ένας πρόεδρος βουτηγμένος στην παρανομία. Και έχει συνδέσει το όνομά του με τις γκανγκστερικές επιδρομές στη Βενεζουέλα και το Ιράν. Στη δεύτερη περίπτωση μαζί με τον συνένοχό του -και ντροπή για την ιστορία των πολύπαθων Εβραίων-Νετανιάχου. Παράνομος είναι απέναντι στον αμερικανικό νόμο, αφού και στις δυο περιπτώσεις ενήργησε χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου, παράνομος επίσης απέναντι και στο διεθνές δίκαιο, καθώς όρμησε σε ανεξάρτητες χώρες τσαλαπατώντας αρχές και κανόνες του ΟΗΕ. Κι αν του βγήκε το χαρτί στην υπόθεση του διασυρμού του Μαδούρο (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποια στιγμή δεν θα κληθεί να λογοδοτήσει), δεν πάνε κατά τις βουλήσεις του τα πράγματα στη Μέση Ανατολή. Το Ιράν αποδεικνύει ότι δεν είναι Βενεζουέλα και ο πόλεμος απλώνεται επικίνδυνα. Σικάγο και κάτι παραπάνω έγινε ολόκληρη η περιοχή.
Πέραν αυτού υπάρχουν και άλλα επώδυνα επακόλουθα. Οι ΗΠΑ καταστρέφουν ενεργειακά για ακόμη μια φορά την Ευρώπη μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια. Η πρώτη ήταν με το εμπάργκο που επέβαλαν σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο από τη Ρωσία με πρόσχημα την Ουκρανία. Επί ανεκδιήγητου Μπάιντεν. Η δεύτερη τώρα με την επίθεση στο Ιράν, με την οποία τα καύσιμα γίνονται απλησίαστο προϊόν.
Επιστροφή στην εποχή των σπηλαίων υπόσχεται η «μεγάλη χώρα της ελευθερίας» και δεν είναι υπερβολή. Χωρίς ενέργεια η Ευρώπη θα καταρρεύσει. Γι’ αυτό και αντιλαμβανόμενες οι πρωτεύουσες της ηπείρου τον κίνδυνο, στρέφονται και πάλι προς την πυρηνική ενέργεια (μαζί και η Αθήνα), ενώ έχουν αρχίσει ήδη να αναζητούν τρόπο επανασύνδεσης με τη Ρωσία. Ο τραμπισμός, ανώτερο στάδιο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού -για να παραφράσουμε λίγο τον Λένιν- οδηγεί τον κόσμο στην αβεβαιότητα και τον φόβο.
Μα κι ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται μπροστά στον δικό του εφιάλτη, αυτόν του παρατεταμένου πολέμου με εντελώς αμφίβολα αποτελέσματα. Κι αναζητεί τώρα διέξοδο με πρόταση προς τον Πούτιν για συνολική διευθέτηση του Μεσανατολικού και του ουκρανικού ζητήματος. Δεν απορρίπτει το Κρεμλίνο αλλά θέλει χρόνο, λέει.
Αυτή η αδύνατη, άτσαλη και άκρως επικίνδυνη Αμερική είναι που καθιστά αναγκαία την κατά το δυνατόν αποσύνδεση της τύχης της χώρας μας από τη δική της. Να κάνουμε τέλος πάντων τη δική μας δουλειά και όχι τη δική της, η οποία εξάλλου τόσο ακριβά μας έχει στοιχίσει κατά το παρελθόν. Ωστόσο απαιτείται πλήρες σχέδιο για την επόμενη μέρα, όπως επισήμανε πρόσφατα (στο Open) και ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Βαληνάκης με αφορμή τις νέες εξελίξεις γύρω από το Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Γι’ αυτή την αναγκαία στροφή ο πλέον ανακόλουθος και άρα αναξιόπιστος είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
