Η πρόβλεψη του μέλλοντος ήταν βασική προτεραιότητα σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας. Κι αυτό είναι μια ομολογία της πίστης, οι άνθρωποι ζουν σ’ έναν κόσμο που δεν μπορούν να ελέγξουν. Πιστεύουν σε εξωγενείς παράγοντες που ρυθμίζουν τη ζωή, την προσωπική, αλλά και μιας ομάδας.
Ετσι, ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει δημιουργήσει ένα ολόκληρο σύστημα ενεργειών για την ανάγνωση των σημαδιών που μπορεί να επιτρέψει στους πολίτες να μάθουν τι τους μέλλει. Τα σημάδια αυτά μπορούν να βρεθούν στον ντελβέ ενός καφέ, αφού πρώτα αναδευτεί και μετά ακουμπήσουν το φλιτζάνι ανάποδα, ώστε να εμφανιστούν οι προθέσεις του μέλλοντος. Η Γεωργία Βασιλειάδου έχει γίνει κλασική μορφή καφετζούς, η οποία όμως θέτει το «χάρισμά» της στην υπηρεσία του φτωχού ερωτευμένου. Το φλιτζάνι γίνεται μέσο εξουδετέρωσης ενός αλαζόνα που αρνείται τον έρωτα δύο παιδιών. Στα σημάδια η Βασιλειάδου διοχετεύει τα προσωπικά της βιώματα.
Είναι αναρίθμητοι οι τρόποι για πρόβλεψη. Συχνά, αυτό συμβαίνει σε γιορτές που αποτελούν και το κατώφλι για μια νέα εποχή, για αλλαγή του έτους, ή της ισημερίας. Και αρκετά άλλα. Τότε, όλοι αναζητούν σημάδια για αισιοδοξία. Το πασχαλινό αρνί γινόταν ένα μέσο για την ευεξία της οικογένειας. Η πλάτη του αρνιού λειτουργούσε ως ο καθρέφτης του μέλλοντος. Ειδικά παλαιότερα που οι οικογένειες έτρεφαν δικό τους αρνί ή αγόραζαν και το έσφαζαν στο σπίτι τους.
Αυτή είναι ωμοπλατοσκοπία. Ενας άλλος τρόπος που χρησιμοποιούνταν, κάποια χρόνια πιο μπροστά, ήταν η αρμυροκουλούρα που παρασκευαζόταν την Καθαρή Δευτέρα. Από αλεύρι κλεμμένο από τρία σπίτια απίκραντα ή μονοστέφανα. Διαφορετικά δεν απέδιδε η αρμυροκουλούρα. Ζυμώνονται, με τα χέρια πίσω στις πλάτες, τρεις κουλούρες. Από κορίτσια ανύπαντρα που αγωνιούν για τον υποψήφιο σύζυγο. Αν θα είναι λεύτερος, χηρευάμενος, γιατί αυτό θα σηματοδοτούσε και την κοινωνική τους θέση. Εφτιαχναν τρεις: τη μία την έτρωγαν, έριχναν την άλλη στη σκεπή του σπιτιού και την τρίτη τοποθετούσαν κάτω από το προσκεφάλι, για να ονειρευτούν την τύχη τους.
Είναι η εποχή που τα κορίτσια δεν όριζαν το μέλλον τους. Μόλο που κάποιες δεν περιορίζονταν μόνο στις αρμυροκουλούρες. Σήμερα, στον καιρό του Διαφωτισμού, πόσο ορίζουν τη μοίρα τους οι άνθρωποι. Ειδικά οι πιο αδύναμοι. Οι φτωχοί, οι άνεργοι. Και τους φορτώνουμε με το τσιτάτο της ατομικής ευθύνης. Σε ποιο βαθμό μπορεί να έχει τη δυνατότητα της ατομικής ευθύνης κάποιος όταν δεν ορίζει το μέλλον του.
Πού να προσφύγουν; Στην αρμυροκουλούρα της Καθαροδευτέρας; Να ονειρευτούν το μέλλον; Επισκέπτεται ο πολίτης έναν φούρνο, ένα σούπερ μάρκετ, να βάλει καμιά χαψιά λαγάνα και χαλβά στο στόμα του κι αυτό γίνεται αλμυρό από τις τιμές και τις άδειες τσέπες. Από την ανημπόρια. Και στα ψηλά πατώματα βάζουν πολύ αλάτι στις πληγές…
