Ασφυξία για τους «ελεύθερους πολιορκημένους» της Κούβας

Η ώρα της αλήθειας πλησιάζει για τους «ελεύθερους πολιορκημένους» του καιρού μας, τον περήφανο αλλά άγρια δοκιμαζόμενο κουβανικό λαό. Το Νησί της Επανάστασης και διαρκές σύμβολο του αγώνα για ελευθερία και ανεξαρτησία βυθίζεται κυριολεκτικά στο σκοτάδι, καθώς ο τεχνητός αποκλεισμός των φορτίων πετρελαίου από τη Βενεζουέλα έχει προκαλέσει ασφυξία τόσο στην παραγωγή ρεύματος όσο και στις μεταφορές ανθρώπων και αγαθών, στραγγαλίζοντας την ήδη τσακισμένη από το διαρκές αμερικανικό εμπάργκο οικονομία και κοινωνία.

Η Αβάνα ήδη αντιμετωπίζει καθημερινές διακοπές ρεύματος που ξεπερνούν τις 10 ώρες, ενώ στην επαρχία η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη, με τα μπλακ άουτ να φτάνουν ακόμη και τις 20 ώρες την ημέρα. Οι αναλυτές εκτιμούν ότι παρά τις δραματικές περικοπές, τα αποθέματα καυσίμων του νησιού θα μπορούσαν να διαρκέσουν το πολύ για έναν ακόμα μήνα, ενώ οι ελλείψεις σε βασικά αγαθά είναι πλέον τρομακτικές, καθώς η κυβέρνηση έχει δώσει αναγκαστικά προτεραιότητα στις υπηρεσίες υγείας, τις σημαντικότερες βιομηχανίες και τον στρατό. Ηδη αρκετά νοσοκομεία υπολειτουργούν ή λειτουργούν με γεννήτριες, ενώ πολύ σοβαρά είναι τα προβλήματα και στην υδροδότηση.

Οι εικόνες που μας έρχονται από το νησί είναι ανατριχιαστικές: βουνά από σκουπίδια έχουν κατακλύσει τα κέντρα των πόλεων, καθώς δεν περισσεύουν καύσιμα για τα απορριμματοφόρα, ενώ οι πολίτες στήνονται σε ατέλειωτες ουρές για να εξασφαλίσουν λίγο ψωμί ή μερικά λίτρα βενζίνη. Οι τουρίστες –μια από τις βασικές πηγές συναλλάγματος– είναι πλέον ελάχιστοι και ο Τραμπ με τον σατανικό υπουργό Εξωτερικών και αρχιτέκτονα της νέας κρίσης, τον Κουβανο-Αμερικανό Μάρκο Ρούμπιο, αυξάνουν συνεχώς την πίεση, αδιαφορώντας παντελώς για τις ανθρωπιστικές και κοινωνικές συνέπειες της ενεργειακής πολιορκίας.

Φυσικά, όλοι ξέρουμε πού αποσκοπεί αυτή η πίεση – στην πρόκληση χάους και την ανατροπή του κουβανικού καθεστώτος, μετά από 67 χρόνια αντίστασης. Τραμπ και Ρούμπιο άλλωστε το λένε ανοιχτά. Από την άλλη μεριά όμως, όπως αφήνουν να διαρρεύσει τις τελευταίες μέρες αρκετά μεγάλα αμερικανικά ΜΜΕ, οι δύο βασικοί υπεύθυνοι της κρίσης και τα μεγάλα συμφέροντα που υπηρετούν αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι -και στην Κούβα- παίζουν με τη φωτιά και ότι μια πολύμηνη ενεργειακή και οικονομική ασφυξία μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ και για τους ίδιους.

Πώς; Οπως σημειώνει ο πολύπειρος σε τέτοια αποικιοκρατικά ζητήματα Economist, αλλά και οι New York Times σε πρόσφατες αναλύσεις τους, ο Ρούμπιο, ο Τραμπ και η μαφιόζικη «αυλή τους» ανησυχούν πλέον ότι μπορεί να έχουμε μια επανάληψη της μαζικής εξόδου απελπισμένων Κουβανών με βάρκες προς τη Φλόριντα, την πολιτεία όπου εκλέγεται ο πρώτος και… κατοικεί για μεγάλα διαστήματα ο δεύτερος, παραμονές των ενδιάμεσων εκλογών του Νοέμβρη. Τι θα πουν αλήθεια όλοι αυτοί οι ήδη δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι του κινήματος MAGA αν ο εκλεκτός τους πρόεδρος και ένας από τους πιθανότερους επιγόνους του προκαλέσουν με τις ενέργειές τους ένα ακόμα μεταναστευτικό κύμα προς τις ΗΠΑ, και μάλιστα χωρίς να καταφέρουν τον σκοπό τους, δηλαδή την ανατροπή της κυβέρνησης του Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ;

Ακόμη και η φανατικά αντικαστρική Miami Herald έγραψε πως ο Τραμπ θέλει πλέον να αποφύγει ένα σενάριο πλήρους αποσταθεροποίησης, σαν αυτό που ακολούθησε την εισβολή του νεότερου Μπους στο Ιράκ το 2003. Αλλωστε όλοι ξέρουν πως, όπως και στην περίπτωση της Βενεζουέλας, ζήτημα πραγματικής στρατιωτικής εισβολής δεν υφίσταται, ακόμα και σε περίπτωση κατάρρευσης του σημερινού στάτους κβο – ιδίως μετά τον απόπλου της… ναυαρχίδας της πειρατικής αρμάδας, του αεροπλανοφόρου «Gerald Ford» από την Καραϊβική προς τη Μεσόγειο. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών έχει δείξει πως οι Αμερικανοί ξέρουν μόνο να βομβαρδίζουν και να καταστρέφουν από μακριά – όταν έρχεται η ώρα να πολεμήσουν με ψυχωμένους και καλά οπλισμένους ντόπιους, την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια για το επόμενο hot-spot… Αυτός είναι άλλωστε και ο βασικός λόγος που διστάζουν να επιτεθούν στο Ιράν, παρά την εντυπωσιακή δύναμη πυρός που έχουν συγκεντρώσει στον Περσικό: οι Αμερικάνοι δεν είναι σε θέση για πραγματική απόβαση και στρατιωτική κατάκτηση με «μπότες στο έδαφος» ακόμη και μιας σχετικά μικρής χώρας, όπως είναι η Κούβα ή η Υεμένη!

Ετσι, βλέπουμε τις τελευταίες μέρες να κυκλοφορούν όλο και περισσότερα σενάρια, φυσικά από αμερικάνικες πηγές κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ, όπως το Axios, για υποτιθέμενες παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις με τους Κουβανούς για ένα πιθανό «μοντέλο Βενεζουέλας»: δηλαδή τη διατήρηση του σημερινού καθεστώτος, με αντάλλαγμα, λέει, σταδιακές παραχωρήσεις προς τις ΗΠΑ σε πολιτικό και κυρίως οικονομικό επίπεδο. Το Axios έγραψε συγκεκριμένα ότι ο Ρούμπιο είχε επαφές με τον 41χρονο Ραούλ Γκιγιέρμο Κάστρο, τον εγγονό του… ορίτζιναλ Ραούλ, και ότι και καλά αναζητούν από κοινού «μια νέα Ντέλσι Ροντρίγκες», δηλαδή ένα πιο διαλλακτικό πρόσωπο που θα μπορούσε να ηγηθεί μιας νέας, ενδοτικότερης κουβανικής κυβέρνησης.

Ομως άλλα δημοσιεύματα, όπως αυτό του Drop Site News, διαψεύδουν αυτές τις επαφές και κατηγορούν τον Ρούμπιο ότι αυτός κρύβεται πίσω από τις συγκεκριμένες ψευδείς διαρροές και μάλιστα ότι παραπληροφορεί σκόπιμα τον Τραμπ γύρω από το ζήτημα των μυστικών διαβουλεύσεων, προκειμένου να παρατείνει τον στραγγαλισμό των πρώην συμπατριωτών του! Τι ισχύει; Η αλήθεια είναι πως ο Ρούμπιο έχει δική του «ατζέντα» και έχει δείξει συχνά τη διγλωσσία του και στις διαπραγματεύσεις για το ουκρανικό ζήτημα, όπου επανειλημμένα «άδειασε» τον προϊστάμενο του μετακινώντας τα… γκολ-ποστ υπέρ του Κιέβου– με αποτέλεσμα ο Τραμπ να τον αντικαταστήσει στη θέση του μεσολαβητή με τον έμπιστό του, Στιβ Γουίτκοφ.

Ενα είναι το βέβαιο: όσο ο Αρχοντας του Χάους Ντον «Κορλεόνε» Τραμπ ζυγίζει τις επιλογές του (και) για την Κούβα, εκατομμύρια Κουβανοί εξακολουθούν να υποφέρουν, σε βαθμό που το νησί έχει να βιώσει από τον καιρό της Periodo Especial, δηλαδή των πρώτων χρόνων μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης. Μέχρι στιγμής μόνο το Μεξικό και η Ρωσία έχουν τολμήσει να σπάσουν τον αμερικανικό κλοιό και να αποστείλουν στην Αβάνα μεταγωγικά πλοία με αγαθά πρώτης ανάγκης και πετρελαιοειδή, ενώ πριν από λίγες μέρες ο «τσάρος» Πούτιν υποδέχτηκε προσωπικά τον Κουβανό ΥΠΕΞ στο Κρεμλίνο και καταδίκασε δημόσια τον αμερικανικό εμπορικό, οικονομικό και χρηματοοικονομικό αποκλεισμό του νησιού, τονίζοντας ότι η Ρωσία «δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει έναν σημαντικό ιστορικό σύμμαχο» που θεωρεί «αδελφή χώρα». Δυστυχώς, όμως, τα ωραία λόγια δεν τρώγονται – η Κούβα χρειάζεται πετρέλαιο και για την ώρα κανείς δεν μπορεί να την τροφοδοτήσει.