Κανένας εφησυχασμός, καμιά αδιαφορία, όταν κυριαρχεί ένας βαθύς διχασμός. Στην κοινωνία και στην πολιτική εκπροσώπησή της. Αυτός ο απειλητικός διχασμός που αποτυπώνεται και στις μετρήσεις της κοινής γνώμης. Η Ν.Δ. σταθερά πρώτη και αλώβητη με όσες αμαρτίες προστίθενται καθημερινά στο ποινολόγιό της. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Διότι δεν είναι ιδεολογικοπολιτικό το θέμα. Είναι η αντίληψη περί της διαφθοράς και της χρησιμότητάς της.
Πρωτοφανές φαινόμενο στη Μεταπολίτευση όχι βέβαια. Γι’ αυτό και θα περίμενε κανείς ότι μετά τη δοκιμασία του 1989 ο πολιτικός κόσμος θα ήταν σεμνότερος. Μα κυρίως σοφότερος ο ελληνικός λαός. Παρ’ όλα αυτά το 1/3 των ψηφοφόρων, ίσως και παραπάνω, φαίνεται ότι στηρίζει το σημερινό κυβερνητικό σύστημα της λοβιτούρας. Από συνδικαλιστές και πολίτες της καθημερινότητας μέχρι ανώτεροι λειτουργοί που ρυθμίζουν τη ροή του χρήματος. Το οποίο δεν κοστίζει μόνο στα δημόσια ταμεία. Κοστίζει και σε ανθρώπινες ζωές. Παρά ταύτα ο Μητσοτάκης ρίχνει όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του στο καναβάτσο. Αυτό, ναι, είναι πρωτοφανές.
Ποια είναι η σύνθεση αυτού του ισχυρού κοινωνικού στρώματος;
1. Οσοι ωφελήθηκαν από ένα εκατομμύριο ευρώ μέχρι και ένα κατοστάρικο και πιστεύουν ότι και στο μέλλον θα ωφεληθούν.
2. Οσοι σταθερά είναι προσκολλημένοι στην εξουσία σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Από ανόητο αίσθημα ασφάλειας.
3. Οι άσχετοι χαβαλετζήδες, άκρως επικίνδυνοι για τη δημοκρατία κι αυτοί.
Ζούμε σε μια κοινωνία που δύσκολα μπορεί να αλλάξει, επειδή έμαθε να ζει μέσα στη διαφθορά. Ή, σε ένα μεγάλο τμήμα της, και να ζει από τη διαφθορά. Αποκαλυπτικά είναι προς τούτο τα ευρήματα του ομώνυμου δείκτη της Διεθνούς Διαφάνειας: Η Ελλάδα βρίσκεται στην 56η θέση σε σύνολο 182 χωρών κάνοντας παρέα με το Μπαχρέιν, τη Γεωργία και την Ιορδανία, ενώ σε επίπεδο Ε.Ε. βρίσκεται ελαφρώς σε καλύτερη θέση από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, την Κροατία και τη Μάλτα.
Τώρα ο πρωθυπουργός θέλει, λέει, να αλλάξει το Σύνταγμα. Και το ερώτημα: Τις θα ωφεληθεί, πέρα από τον ίδιο, που δεν δείχνει ίχνος ευπρέπειας απέναντι στην κατακραυγή των αδικημένων; Που δεν είναι κάποιες μικρές κοινωνικές ομάδες, αν και θα αρκούσαν ακόμα κι αυτές. Πρόκειται για εκατομμύρια πολίτες, όπως δείχνουν οι κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών. Προκλητικά αδιαφορεί για την απονομή δικαιοσύνης, την πάταξη της διασπάθισης του δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος, τον σεβασμό στην ανεξαρτησία του Τύπου και την προστασία της κοινωνίας από εκείνους τους ισχυρούς του πλούτου που τον περιβάλλουν. Και φυσικά απεχθάνεται την αποδοχή των ευθυνών του διά της παραίτησής του. Πριν το κακό γίνει ανεπανόρθωτο.
Μαζί με όλα αυτά έχει ανοίξει χορό συμφερόντων δισεκατομμυρίων ευρώ με την Τουρκία κι ας απειλείται η Ελλάδα με ακρωτηριασμό από τον πάντα επίβουλο γείτονα. Αρκεί κάποιοι να ωφεληθούν. Εν κατακλείδι, δείχνει ιδιαίτερη έφεση προς την πολιτική ανωμαλία. Οπως κάποτε ο πατέρας του με τραγικά για τη χώρα αποτελέσματα.
Είχε πει κάποτε ο Ναπολέων, στο μεσουράνημα της δόξας του, πλήρης αλαζονείας: «Ο θρόνος είναι ένα κομμάτι ξύλο, χρυσωμένο και σκεπασμένο με βελούδο. Εγώ είμαι το κράτος, εγώ μόνο είμαι εδώ, αντιπρόσωπος του λαού. Η Γαλλία έχει περισσότερη ανάγκη από εμένα παρά εγώ τη Γαλλία». Ηρθε η ώρα που ο Ναπολέων ταπεινώθηκε, η Γαλλία διαλύθηκε και ντροπιασμένη δεν νοιάστηκε καθόλου γι’ αυτόν. Με χίλια ζόρια μάζεψε τα κομμάτια της και τον άφησε μια ανάμνηση της ιδιοτροπίας της Ιστορίας.
