Με την κυβέρνηση, ευρισκόμενη προ προφανών αδιεξόδων λόγω λανθασμένων στρατηγικών πολιτικών επιλογών της, να ακολουθεί πορεία συνεχούς διολίσθησης σε πρωτόγνωρες πρακτικές καθεστωτικής νοοτροπίας, τίθενται σοβαρά ερωτήματα για τους τρόπους λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού, όπως των δυνάμεων ασφαλείας των πολιτών στα πρόσφατα γεγονότα στη Χίο και στο ΑΠΘ και των ελεγκτικών μηχανισμών εργασιακής ασφάλειας όπως στην περίπτωση της «Βιολάντα».
Μια λιγότερο προβεβλημένη πτυχή της τρίτης περίπτωσης είναι οι σχολικές εκδρομές στη «Βιολάντα». Τυπικά, είτε πρόκειται για ολιγόωρη επίσκεψη είτε για «πενταήμερη» (που ποτέ δεν θα την πούμε σωστά: πενθήμερη), μια σχολική εκδρομή οφείλει να έχει (και) εκπαιδευτικό-πολιτιστικό χαρακτήρα, όπως επίσκεψη σε μουσείο ή συμμετοχή σε πολιτιστικό γεγονός. Ποια στοιχεία προσδίδουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα στις επισκέψεις μαθητών στη «Βιολάντα»; Παραφράζοντας τον υπότιτλο του βιβλίου των Αρμάν Ματλάρ και Αριέλ Ντορφμάν «Ντόναλντ ο απατεώνας, ή η διήγηση του ιμπεριαλισμού στα παιδιά» (εκδόσεις Υψιλον, 1977), που εκδόθηκε στη Χιλή επί Σαλβαδόρ Αλιέντε, μήπως πρόκειται για τη διήγηση του καπιταλισμού στα παιδιά; (Οι συγγραφείς εγκατέλειψαν τη χώρα μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Αουγκούστο Πινοσέτ και τη δολοφονία του Αλιέντε).
Ποια η «διδακτέα ύλη» αυτών των επισκέψεων; Η οριζόντια ανάπτυξη της επιχείρησης και η καθετοποίηση της παραγωγής; Η σε τρεις βάρδιες 24ωρη λειτουργία; Η πραγματοποίηση του ονείρου του αυτοδημιούργητου που αναπτύσσει το μικρό και περιορισμένο σε μεγάλο και τρανό; Η εμπέδωση του καπιταλιστικού ονείρου και του συμπεράσματος ότι όπως τα κατάφερε αυτός, μπορεί να το καταφέρει ο καθένας; (Προσοχή: ο καθένας, όχι όλοι.)
Σε τι συμπεράσματα να έχουν καταλήξει αυτά τα παιδιά μετά τα τραγικά γεγονότα, την απώλεια πέντε εργαζόμενων γυναικών που θα μπορούσαν να είναι οι δικές τους μητέρες ή γιαγιάδες; Τι να σκέφτονται τα παιδιά αυτά μετά από όλα όσα ακολούθησαν, δηλαδή τις αποκαλύψεις για αυθαίρετες και μη δηλωμένες κατά τον νόμο κατασκευές, την έλλειψη μέτρων ασφαλείας, την αδιαφορία στις εκκλήσεις εργαζομένων αλλά και θεσμικών συνδικαλιστικών φορέων για διενέργεια ελέγχων ασφαλείας, τη μη συμμόρφωση στις επιτακτικές οδηγίες-εντολές προκειμένου να συνεχιστεί η ισχύς της άδειας λειτουργίας της επιχείρησης;
Πώς επιτρέπεται, προς χάριν τής μη πρόκλησης βλάβης στην επιχειρηματικότητα, να λειτουργεί εκτός προδιαγραφών ασφαλείας μια ιδιωτική επιχείρηση; Το πώς λειτουργεί η επιχειρηματικότητα έχει περιγραφεί σε ταινίες όπως «Το μεροκάματο του τρόμου» (Ανρί-Ζορζ Κλουζό, 1953) και «Ορατότης μηδέν» (Νίκος Φώσκολος, 1970). Στη δεύτερη, ο μόνος διασωθείς ναυαγίου λόγω έκρηξης στους λέβητες (στον ρόλο ο Νίκος Κούρκουλος) αναφωνεί σπαρακτικά το πασίγνωστο «Οχι άλλο κάρβουνο!». Στο σύνθημα του περσινού Φεβρουαρίου «Δεν έχω οξυγόνο», κατά τον φετινό Φεβρουάριο έρχεται να προστεθεί το «Οχι άλλο προπάνιο».
*(Ph.D)2, καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
