Η έρευνα γύρω από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ και όσους άλλους εμπλεκόμενους ασφαλώς είναι ζήτημα πρώτης γραμμής. Οι Αρχές οφείλουν να δώσουν πλήρη στοιχεία και να αποδώσουν ευθύνες εκεί όπου υπάρχουν. Το γεγονός αυτό, όμως, φέρνει, εξ αντικειμένου, στην επιφάνεια και προφανώς στο τραπέζι της συζήτησης την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκεται το συνδικαλιστικό κίνημα – ιδιαίτερα στις κορυφές του.
Μια συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει στρογγυλοκάτσει στον λαιμό των εργαζομένων. Υποτίθεται πως υπάρχει γι’ αυτούς, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με την εργατική τάξη, τα προβλήματά της, τις εξελίξεις στο εσωτερικό της, την αναπαραγωγή της και τις ανάγκες οργάνωσης και δράσης για το δίκιο της στους χώρους δουλειάς, στην επιβίωση, στην κοινωνία.
Η χαρακτηριστικότερη έκφραση αυτής της γραφειοκρατίας είναι ο κ. Παναγόπουλος. Για είκοσι χρόνια πρόεδρος της ΓΣΕΕ, κατάφερε όσο κανείς άλλος να την εκφυλίσει στο έπακρο, αλλά και να μην μπορεί κανείς να τον κάνει στην άκρη. Ούτε το ίδιο του το κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, που, λόγω των προαναφερόμενων γεγονότων, ανέστειλε την κομματική του ιδιότητα.
Είναι τραγικό ότι στην τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων της χώρας δεν μπορούν να αλλάξουν οι συσχετισμοί των παρατάξεων. Αυτό προφανώς οφείλεται στην αντιδημοκρατική γραφειοκρατική δομή του συνδικαλιστικού κινήματος. Κυρίως, όμως, στο γεγονός ότι η εργατική τάξη δεν συμμετέχει στα συνδικάτα. Ετσι, απόντων των εργαζομένων, οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες μοιράζουν εξουσίες και ό,τι άλλο μεταξύ τους, ενώ πυροβολούνται με άσφαιρα πυρά και για το θεαθήναι. Για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου.
Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Οι εργαζόμενοι πρέπει να κατακτήσουν τα συνδικάτα τους. Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να εκδημοκρατιστεί σε όλα τα επίπεδα και να απεμπλακεί από κάθε εξουσία. Η εργατική τάξη πρέπει να επιστρέψει στο προσκήνιο.
