Θανάτου παγανιά. Ξημέρωμα της Δευτέρας 26 Γενάρη, έπειτα από τρομακτική έκρηξη, εξαιτίας εγκληματικής διαρροής προπανίου, το εργοστάσιο της «Βιολάντα», έξω απ’ τα Τρίκαλα, παίρνει φωτιά με αποτέλεσμα να καούν ζωντανές πέντε εργάτριες. Ολες, μανάδες μικρών και μεγάλων παιδιών· η μια είχε προλάβει να κανακέψει κι εγγόνι. Σε πάνδημο οδυρμό βυθίζεται η Θεσσαλία κι ολόκληρη η Ελλάδα. Και προτού καταλαγιάσει το σοκ, το μεσημέρι της επομένης, επτά ενθουσιώδεις οπαδοί του ΠΑΟΚ, που ταξίδευαν στη Γαλλία να δουν το ματς με τη Λιόν, σκοτώνονται σε ανεξήγητο τροχαίο στη Ρουμανία.
Λυγμός γοερός, ολολυγή σκεπάζει από άκρου εις άκρον την πολύπαθη χώρα. Δώδεκα αδικοχαμένοι σε δύο αποφράδες ημέρες συνιστούν βαρύτατο χτύπημα. Ως κι οι φανατικοί των αντίπαλων ομάδων κλίνουν το γόνυ σιωπηλοί, συμμετέχοντας στον συλλογικό θρήνο. Ιάλεμοι και ελεγεία, μοιρολόγια κοινώς, δίνουν τον τόνο στα γήπεδα. Αντιπροσωπευτικό το πανό της Ορίτζιναλ Κορυδαλλού σε αγώνα μπάσκετ της ΑΕΚ: «Τρίκαλα 26/1/26. Παιδιά χωρίς μάνες. Ρουμανία 27/1/26. Μάνες χωρίς παιδιά. Καλό παράδεισο». Χαρακτηρίζονται οι χουλιγκάνοι για τα πρωτόγονα ορμέμφυτά τους. Ποιος δεν θυμάται τα συνθήματα των τιφόζι της Τορίνο, για τους νεκρούς της μισητής τους Γιουβέντους, μετά την εκατόμβη του Χέιζελ: «Λίβερπουλ σ’ ευχαριστούμε. 32 γιουβεντίνοι λιγότεροι».
Ιδιάζων όσο και ιερόσυλος κυνισμός, που απηχούσε ωστόσο τις τότε διαθέσεις και ημεδαπών ομοϊδεατών. Σαράντα ένα χρόνια αργότερα το κλίμα φαίνεται να αλλάζει. Οι αισιόδοξοι εκλαμβάνουν το μήνυμα πως η κοινωνία μας εξανθρωπίζεται. Μεσολαβεί λιγότερο από μια βδομάδα για να διαψευστούν παταγωδώς. Την Τρίτη 3 Φλεβάρη τριτώνει το κακό. Ενάμισι μίλι ανοιχτά της Χίου βυθίζεται βάρκα που μεταφέρει πάνω από σαράντα πρόσφυγες, κυρίως οικογένειες με μικρά παιδιά. Μακάβριος απολογισμός: τουλάχιστον 15 νεκροί και 24 τραυματίες. Σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες τραγωδίες, τα θύματα εδώ είναι ταυτοχρόνως και μανάδες και παιδιά. Οι γιατροί, μάλιστα, αναγκάστηκαν να αφαιρέσουν δύο έμβρυα, που ανιχνεύτηκαν χωρίς σφυγμό, από κυοφορούσες τραυματισμένες γυναίκες. Κι όμως, τούτες οι ψυχές πήγαν σχεδόν άκλαυτες.
Ψοφολόγησαν, εν προκειμένω, για σημαντική μερίδα της κοινωνίας μας, που, αντί να τηρήσει την ελάχιστη έστω σιγή σε ένδειξη ενσυναίσθησης, κατέκλυσε με οχετό ρατσισμού, ξενοφοβίας και υφέρπουσας φασιστικής φρίκης τα σόσιαλ μίντια, επιχαίροντας για τον θάνατο τόσων αθώων. Ο πολύς πολιτικός αρχηγός Βελόπουλος, δε, προέτρεπε από το βήμα της Βουλής τους λιμενικούς να πυροβολούν εφεξής στο ψαχνό τους «εισβολείς», προεξοφλώντας την ενοχή του υπόλογου Σώματος. Η εμπλοκή του Λιμενικού στο αιματηρό περιστατικό πιστοποιεί το πλειστάκις εξαμαρτείν. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τη νομολογία της Ε.Ε., την οποία η χώρα μας έχει προσυπογράψει, εφόσον εντοπίστηκε πλεούμενο με μετανάστες στα εθνικά μας χωρικά ύδατα, το Λιμενικό όφειλε να προχωρήσει σε επιχείρηση έρευνας και διάσωσης και να βγάλει ασφαλείς στην ακτή για τις περαιτέρω προβλεπόμενες διαδικασίες τους επιβαίνοντες.
Η μαρτυρία διασωθέντων σε γιατρούς και βουλευτές ότι το κρατικό σκάφος πέρασε από πάνω τους, κάτι που συνάδει με τα βαριά τραύματά τους, γεννά αμείλικτα ερωτήματα. Η αποστροφή Πλεύρη στη Βουλή ότι το 480 π.Χ. η αντιπολίτευση θα κατηγορούσε για πουσμπάκ τον Θεμιστοκλή δείχνει την αιμοσταγή αντίληψη της κυβέρνησης: συγκρίνοντας την πάνοπλη αρμάδα του Ξέρξη με το φουσκωτό ευάλωτων προσφύγων, είναι σαν να ομολογείς κυνικά τη θανατοπολιτική της αποτροπής και των επαναπροωθήσεων.
