Αφορμή ήταν όσα συνέβησαν στις Σέρρες. Με την καταδικαστέα συμπεριφορά της εκπαιδευτικού στον ατακτούντα μαθητή. Πιο μπροστά ήταν η Κόρινθος, ίσως και άλλα μεμονωμένα περιστατικά. Τότε όλοι/ες θυμούνται τα σχολεία, τους εκπαιδευτικούς που είναι η ψυχή των σχολείων. Τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα αφιερώνουν αρκετά λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο τους στη διεκτραγώδηση των συγκεκριμένων περιστατικών – και καλά πράττουν.
Αρκεί να βάζουν τα κρίσιμα ερωτήματα. Αρκεί να στρέφουν τα μικρόφωνα και τις τηλεοπτικές κάμερες και στα περιστατικά, στα οποία επικρέμαται -ή ολοκληρώθηκε- η απόλυση επί της κεφαλής εκπαιδευτικών που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τα κριτήρια αξιολόγησης. Που δεν δίστασαν να θέσουν τα εκπαιδευτικά τους δάκτυλα επί τον τύπον των ήλων που πληγώνουν όλη την εκπαιδευτική διαδικασία.
Αλλαξαν οι εποχές. Η τεχνολογία έχει το δικό της μερίδιο στη μαθησιακή διαδικασία. Κάνει πιο εύκολο το έργο του δασκάλου. Προφανώς. Ομως, δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει. Ακόμη και η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να τον στείλει στα αζήτητα. Μπορεί να αναλάβει μέρος στη διαμόρφωση και την υλοποίηση του εκπαιδευτικού έργου.
«Ο δάσκαλος είναι ο ποιητής του ανθρώπου», γράφει σ’ ένα βιβλίο του ο Λιαντίνης (Τα Ελληνικά). Αυτή είναι η διαφορά του εκπαιδευτικού από τον δάσκαλο, σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Ο πρώτος μεταδίδει γνώσεις πολλών ειδών. Και η τεχνολογία διευκολύνει το έργο του. Φτάνουν όμως οι γνώσεις; Αυτονόητη η απάντηση. Η γνώση χρειάζεται πλάστη για να φτιάξει ανθρώπους. Σ’ αυτό το σημείο είναι κρίσιμος ο ρόλος του δασκάλου. Που θέτει τη γνώση στην υπηρεσία της διαμόρφωσης ανθρώπων, ελεύθερων, με συλλογική συνείδηση και αξιακό κώδικα. Που δεν θα παρασύρονται από την πλημμύρα των πληροφοριών, ενίοτε και παραπλανητικών.
Τα τελευταία χρόνια οι πολιτειακοί παράγοντες δίνουν βαρύτητα στην ποσοτική αξιολόγηση. Συχνά εξετάζουν αν ανήκουν στο «ημέτερο» κομματικό μαντρί. Ετσι, παρατηρείται πλημμυρίδα μεταπτυχιακών, ώστε να φουσκώσει ο φάκελος για επιλογή σε διευθυντικές και επιτελικές θέσεις. Κι ακόμη ενισχύεται η ανάγκη να προωθηθούν οι «δικοί μας», ώστε να επιβάλλουν τη χειραγώγηση της βούλησης των δασκάλων. Η συνέντευξη, αντί να διερευνήσει την ψυχολογική ισορροπία των υποψηφίων στη διαχείριση κρίσεων, αξιοποιείται ως μέσο αποκλεισμού των μη αρεστών.
Σε λίγες ημέρες είναι η γιορτή των Τριών Ιεραρχών. Με άλλα λόγια, τιμάται η εκπαίδευση. Θα γίνουν δηλώσεις πομπώδεις και την επομένη όλα θα ξεχαστούν. Ο δάσκαλος θα έχει μαζευτεί στο καβούκι του. Φοβισμένος που τον θέλουν καθυποταγμένο. Που δεν ερωτάται για τα προγράμματα. Που του ασκείται πίεση να βγάλει την ύλη. Που του ζητάνε να χωρέσει σε κουτάκια απολογιστικά την ψυχή των μαθητών του και τα δικά του όνειρα.
Ποιητής ανθρώπων ο δάσκαλος. Αναμφίβολα. Ομως, ο εκπαιδευτικός δεν βοηθιέται να γίνει δάσκαλος, να γίνει πλάστης ανθρωπισμού.
