Αναλώσιμοι εργαζόμενοι

Το πολύνεκρο εργατικό δυστύχημα στη «Βιολάντα» κοντά στα Τρίκαλα συγκλονίζει το πανελλήνιο. Πέντε γυναίκες που δούλευαν νυχτερινή βάρδια επειδή ήταν μητέρες και το πρωί έπρεπε να φροντίζουν τα παιδιά τους, έχασαν τη ζωή τους υπό φρικτές συνθήκες. Η κοινωνία των Τρικάλων και των γύρω περιοχών είναι διπλά σοκαρισμένη: ήταν οι δικοί τους άνθρωποι. Ο κόσμος της εργασίας, το ίδιο, καθώς αναλογίζεται ότι δυστυχώς δεν είναι ούτε οι πρώτες ούτε οι τελευταίες που φεύγουν για το μεροκάματο για να μη γυρίσουν ποτέ…

Αναπόφευκτα η σκέψη πάει στο ερώτημα: Πόσο και με ποια έννοια οι μισθωτοί εργαζόμενοι είναι αναλώσιμοι; Περιλαμβάνεται στην έννοια του αναλώσιμου η υγεία τους ή και η ίδια τους η ζωή; Κατηγορηματικά όχι· ούτε συμβατικά ούτε λογικά ούτε ηθικά.

Κι όμως, η μισθωτή εργασία γίνεται όσο περνούν τα χρόνια διαρκώς πιο επικίνδυνη όχι μόνο για την υγεία αλλά και για τη ζωή των εργατών και εργατριών. Το μαρτυρούν ακόμη και οι επίσημες στατιστικές. Και ενώ είναι γνωστό ότι πολλοί υπεύθυνοι καταγγέλλουν πως στη χώρα μας υπάρχει υποκαταγραφή συμβάντων εργατικών ατυχημάτων ή και δυστυχημάτων.

Πληθυσμός εργατών και εργατριών που αντιστοιχεί σε ένα μικρό χωριό ξεκληρίζεται κάθε χρόνο στους χώρους εργασίας και τα πράγματα χειροτερεύουν. Πρόκειται για συγκλονιστικό γεγονός, που θα έπρεπε δικαίως να θεωρείται και να αντιμετωπίζεται ως κεντρικό πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα. Αντί γι’ αυτό, βασιλεύουν οι αιτίες του κακού, η ένοχη σιωπή των υπευθύνων και η υποτίμηση του ζητήματος.

Κι όμως, είναι γνωστοί οι ένοχοι, είναι γνωστή και η αιτία: Αφενός, η απροθυμία των εργοδοτών να «θυσιάσουν» ένα μικρό κλάσμα των κερδών τους για επαρκή συστήματα ασφάλειας (και υγιεινής) στην εργασία. Αφετέρου, η απροθυμία του κράτους και ιδιαίτερα των κυβερνήσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη να στελεχώσουν τις αρμόδιες υπηρεσίες ελέγχου και να τις κατευθύνουν να σταθούν στην πλευρά της υγείας και της ζωής των εργαζομένων και όχι των εργοδοτικών κερδών.

Το φρικτό αυτό δυστύχημα ας έχει τουλάχιστον τούτο το αποτέλεσμα: η πανελλήνια ευαισθητοποίηση να κάνει περισσότερο αποτελεσματικές τις συνδικαλιστικές και πολιτικές πιέσεις προς κυβέρνηση και εργοδότες. Να αναδείξει τις αλληλοτροφοδοτούμενες ευθύνες τους, ώστε να πάψουν οι ζωές των εργατών και εργατριών να θεωρούνται αναλώσιμες.