Το κείμενο του αμερικανικού Πενταγώνου που έχει θέμα του τη «Στρατηγική Εθνικής Αμυνας 2026» των ΗΠΑ ασφαλώς δεν περιλαμβάνει κάποιες άγνωστες αντιλήψεις. Η λογική που το διαπερνά απ’ άκρη σ’ άκρη μάς έχει γνωστοποιηθεί από τον πρόεδρο Τραμπ πριν από την εκλογή του και ακόμη περισσότερο ύστερα από αυτήν. Εν τούτοις είναι ένα ντοκουμέντο στο οποίο αξίζει να δοθεί μεγάλη προσοχή.
Κατ’ αρχάς, με τον πιο επίσημο τρόπο, ξεκαθαρίζει ότι πρώτος και βασικός κανόνας διεθνούς δικαίου από τούδε και στο εξής θα είναι η δύναμη και η ισχύς. «Αποκατάσταση της ειρήνης μέσω της δύναμης για μια νέα χρυσή εποχή της Αμερικής», είναι ο τίτλος του εγγράφου, στο οποίο, επίσης, διαβάζουμε: «Θα αποκαταστήσουμε την ειρήνη μέσω της δύναμης όχι μόνο για τη διάρκεια της κυβέρνησης του προέδρου Τραμπ αλλά και για τις επόμενες δεκαετίες».
Είναι σαφές πως το στρατιωτικό δόγμα των ΗΠΑ αλλάζει ριζικά. Οπως επίσης ότι αλλάζει και ο τρόπος με τον οποίο, ώς σήμερα, προσδιόριζαν τα συμφέροντά τους. Το παλιό ψυχροπολεμικό σχήμα -το οποίο κράτησε, ομολογουμένως, πολύ μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης- της σταθερής και αδιατάρακτης συμμαχίας ανάμεσα σε Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρώπη περνά σε δεύτερη μοίρα. Δεν καταρρέει ακόμα, αλλά δεν είναι αυτό που σηματοδοτεί τους σύγχρονους στρατιωτικοπολιτικούς συνασπισμούς και ανταγωνισμούς.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ το στρατιωτικό μέτωπο των ΗΠΑ μεταφέρεται από την Ευρώπη στον Ινδο-Ειρηνικό καθώς κύριος στόχος είναι η Κίνα, ενώ η Ρωσία «θα παραμείνει μια επίμονη αλλά διαχειρίσιμη απειλή», σύμφωνα με το προαναφερόμενο έγγραφο.
Με απλά λόγια ο κόσμος ήταν πάντοτε ανταγωνιστικός αλλά δεν είναι κάθε φορά ίδιος ο ανταγωνιστής, ο οποίος και καθορίζει τα μέτωπα και το επίκεντρο δράσης τους. Η Ευρώπη για το δόγμα Τραμπ θα πρέπει να διαχειριστεί τις τύχες της μόνη της και να πληρώσει ολόκληρο το κόστος των, όποιων, επιλογών της.
Αλλά τι σημαίνει το νέο αμερικανικό δόγμα Τραμπ για την Ελλάδα; Πολλά και επικίνδυνα πράγματα. Οταν το ισχύον διεθνές δίκαιο μπαίνει στην άκρη χάριν της ισχύος, η χώρα μας βρίσκεται περισσότερο εκτεθειμένη από ποτέ στην ισχύ όσων την επιβουλεύονται. Και φυσικά χάνει τη στρατηγική σημασία που είχε όσο η αμερικανική πολιτική έβλεπε προς τη Ρωσία. Δεν πρέπει κάτι να γίνει γι’ αυτό πριν να είναι πολύ αργά;
