Αμερικανο-γριλανδικό Anschluss

Πόσοι μήνες έχουν περάσει από τότε που ο Μαρκ Ρούτε, γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, απευθυνόμενος προς τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, εξέφραζε τον απεριόριστο και ανεπιφύλακτο θαυμασμό του, με λόγια όπως: «Συγχαρητήρια και σας ευχαριστούμε για την αποφασιστική σας δράση στο Ιράν. Είναι πραγματικά εκπληκτικό και κάτι που κανείς άλλος δεν είχε τολμήσει να κάνει. Μας κάνει όλους πιο ασφαλείς». Ηταν μόλις οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις είχαν βομβαρδίσει «στοχευμένα» την ιρανική επικράτεια με τριπλό στόχο: την αποδυνάμωση του ιρανικού θεοκρατικού καθεστώτος, το ψαλίδισμα των πυρηνικών φιλοδοξιών του και παράλληλα, τη στήριξη της ισραηλινής κυβέρνησης κατά την κορύφωση του δράματος κατά των Παλαιστινίων στη Γάζα.

Ηταν οι μέρες που πλησίαζε η σύνοδος του ΝΑΤΟ στη Χάγη, όπου αποφασίστηκε η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ εκάστης χώρας-μέλους. «Εσείς πετάτε προς μια νέα μεγάλη επιτυχία απόψε στη Χάγη, όπου οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ θα επιβεβαιώσουν την αύξηση των δαπανών τους στην άμυνα» πανηγύριζε, συνεχίζοντας τον υμνητικό προς Τραμπ χαιρετισμό του ο Ρούτε, συμπληρώνοντας: «Θα επιτύχετε κάτι που ΚΑΝΕΝΑΣ Αμερικανός πρόεδρος δεν είχε καταφέρει να κάνει επί δεκαετίες», κάνοντας επιλεκτική χρήση κεφαλαίων στοιχείων, όπως συνηθίζει ο Αμερικανός πρόεδρος στα δικά του μηνύματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να προσδώσει έμφαση και αποφασιστικότητα στα όσα γράφει. «Η Ευρώπη θα πληρώσει ΤΕΡΑΣΤΙΟ τίμημα, όπως θα έπρεπε να κάνει, και αυτό θα είναι δική σας νίκη» κατέληγε ο Ρούτε.

Ολα αυτά μόλις προ επτά μηνών, 24 Ιουνίου 2025, ενώ ο Μαρκ Ρούτε, εκτός από γ.γ. του ΝΑΤΟ, έχει χρηματίσει και πρωθυπουργός της χώρας του Ολλανδίας. Για την Ευρώπη του Ρούτε, του Μακρόν, του Μερτς, του Ορμπαν, της Μελόνι, του Μητσοτάκη, που δεν τόλμησαν να αντιτείνουν έστω κάτι ελάχιστο, που δεν προσπάθησαν να χαλιναγωγήσουν και να βάλουν φραγμό, αν όχι να διαφοροποιηθούν πλήρως, στον αχαλίνωτο αμοραλισμό και την πολιτική αμετροέπεια του Τραμπ, γι’ αυτή την Ευρώπη μάλλον έρχεται η ώρα να επιβεβαιωθεί η κατάληξη του γνωστού ποιήματος «Πρώτα ήρθαν…»: «Οταν πήραν εμένα, / δεν υπήρχε κανείς πλέον, / που να μπορούσε να διαμαρτυρηθεί».

Το οξύμωρο και αέναο αδιέξοδο της διαλεκτικής σχέσης αφέντη-δούλου έχει εγκαίρως επισημανθεί από τον Χέγκελ («Φαινομενολογία του Πνεύματος», 1807). Οταν συναντηθούν δύο άτομα, το καθένα επιζητά να κερδίσει τον θαυμασμό του άλλου. Οποιος κερδίσει καθίσταται «αφέντης», ενώ ο άλλος «δούλος». Ομως, ο αφέντης υποτιμά τον δούλο και ο θαυμασμός του δεύτερου δεν ικανοποιεί πλέον τη ματαιοδοξία του πρώτου. Μοιραία, ο αφέντης επιδίδεται σε μια ατέρμονη αναζήτηση νέων θαυμαστών-δούλων. Αν τελικά πραγματοποιηθεί το αμερικανο-γριλανδικό Anschluss, έπεται συνέχεια.

*(Ph.D)2, καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης