Οι εφιάλτες του Κυρ. Μητσοτάκη

Ο Κυρ. Μητσοτάκης, με την παρουσία και τις παρεμβάσεις του στο συνέδριο της Ν.Δ. και κυρίως με τη χθεσινή τελική ομιλία του, κήρυξε με τον πιο επίσημο τρόπο την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Παρ’ όλο που είπε ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027, όλα όσα είπε συνηγορούν στο αντίθετο.

Εκανε έναν εκτενή απολογισμό του κυβερνητικού έργου. Περιέγραψε όλους τους άξονες βάσει των οποίων το κόμμα του θα διεκδικήσει εκ νέου τη διακυβέρνηση του τόπου. Περιέγραψε τα σημεία αιχμής στα οποία θα επικεντρώσει την αντιπαράθεσή του με τα άλλα κόμματα. Αποκάλυψε το κεντρικό προεκλογικό του σύνθημα: «Μαζί για την ισχυρή Ελλάδα του 2030». Δεν είχε κανένα λόγο να τα κάνει όλα αυτά αν οι εκλογές γίνουν του χρόνου και δεν είχε κάποια ιδιαίτερη πίεση από την αντιπολίτευση να τα κάνει τώρα.

Η στάση αυτή του Κυρ. Μητσοτάκη έχει πολύ συγκεκριμένες αιτίες: δεν μπορούσε να παραβλέψει ότι η φθορά του κόμματός του, της κυβέρνησης και του ιδίου ως πρωθυπουργού είναι διαρκής και μεγάλη. Κατά δεύτερο, γνωρίζει πολύ καλά ότι το δικό του τέλος ως αρχηγού της Ν.Δ. και ως πρωθυπουργού πλησιάζει. Και κατά τρίτο και σπουδαιότερο δεν αγνοεί ότι μέσα στη Ν.Δ. η μάχη της διαδοχής έχει ήδη ξεκινήσει.

Ο Κυρ. Μητσοτάκης ξέρει πολύ καλά ότι αυτή την εκλογική μάχη δεν μπορεί να τη δώσει ελπίζοντας σε αυτοδυναμία. Κατά συνέπεια η μόνη ελπίδα που έχει να παραμείνει ο ρυθμιστής των εξελίξεων εντός κι εκτός Ν.Δ. είναι να πιάσει το κόμμα του ένα υψηλό ποσοστό που θα μπορεί να το λανσάρει ως νίκη. Γιατί αν είναι ήττα ξέρει ότι την επομένη των εκλογών θα τον στείλουν αδιάβαστο σπίτι του.

Στο πλαίσιο αυτό ο πρωθυπουργός ψάχνει και για μια δεύτερη εναλλακτική. Να είναι αυτός που θα ορίσει τον αντικαταστάτη του έχοντας λάβει εγγυήσεις ότι θα είναι άνθρωπος που δεν θα τον πειράξει. Κλίνει προς τον Κυριάκο Πιερρακάκη και δευτερευόντως προς τον Κωστή Χατζηδάκη. Αλλά δεν θα διστάσει, αν τα πράγματα χειροτερέψουν, να συναλλαχθεί με όποιον μπορέσει.

Του διαφεύγει κάτι πολύ ουσιαστικό. Σήμερα στη Ν.Δ. η μάχη γίνεται για το αν θα περάσει η μετάλλαξη του κόμματος, όπως την έχει δρομολογήσει ο ίδιος εδώ και χρόνια, ή αν το κόμμα θα συνεχίσει να εκσυγχρονίζεται ως η λαϊκή Δεξιά, η καραμανλική παράταξη με τα ιδρυτικά-ποικίλα χαρακτηριστικά της. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.