Καθαρές λύσεις

Οι διεθνείς εξελίξεις επιβεβαιώνουν δύο πράγματα. Την επιθετικότητα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην τραμπική εκδοχή του και την ανάγκη συγκρότησης παντού ευρύτατων προοδευτικών μετώπων για την ειρήνη, την προστασία της δημοκρατίας, του κοινωνικού κράτους και του περιβάλλοντος. Αν ο κόσμος αλλάζει προς το χειρότερο η Αριστερά οφείλει να αντισταθεί ενώνοντας δυνάμεις. Αυτή είναι η προτεραιότητά της, όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Στη χώρα μας προτεραιότητα στην οποία όλα τα άλλα υποτάσσονται είναι να μην υπάρξει τρίτη θητεία της κυβέρνησης της Δεξιάς, με τον Μητσοτάκη ή άλλον στο τιμόνι.

Η Νέα Αριστερά φιλοδοξούσε να είναι ο καταλύτης εξελίξεων, να συμβάλει στην ανασυγκρότηση της Αριστεράς και την ενότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Για λόγους αντικειμενικούς αλλά και λόγω υποκειμενικών αδυναμιών ο στόχος αυτός δεν είναι πλέον εφικτός. Εκ των πραγμάτων ο ρόλος αυτός πέρασε στον Αλέξη Τσίπρα. Γενικότερα η αδυναμία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να συνεννοηθούν και να διαμορφώσουν μια μετρήσιμη εναλλακτική πρόταση επιτάχυνε την επάνοδο του πρώην πρωθυπουργού γιατί στην πολιτική δεν παραμένει το κενό επί μακρόν. Και αν δεν καλυφθεί από το νέο σχήμα Τσίπρα θα καλυφθεί από κόμματα διαμαρτυρίας, μιας ίσως χρήσεως, όπως το κόμμα Καρυστιανού, που θα επιτείνουν την πολυδιάσπαση.

Η Νέα Αριστερά, το κόμμα με την καλύτερη Κοινοβουλευτική Ομάδα, το πλούσιο στελεχικό δυναμικό και έναν εξαιρετικό πρόεδρο, φθίνει γιατί δεν μπόρεσε να δώσει απάντηση σε ένα σταυρικό ζήτημα: αυτό του προσανατολισμού του σε συνάρτηση με τις συμμαχίες του.

Η συνεδριακή απόφαση για συγκρότηση Λαϊκού Μετώπου αμφισβητήθηκε εκ των έσω και τελικά ηττήθηκε σε αλλεπάλληλες συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής. Αντί της γραμμής του Λαϊκού-Προοδευτικού Μετώπου, μιας γραμμής ανοιχτών οριζόντων, επικράτησε η στενή γραμμή της ανασυγκρότησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Μια γραμμή που εκτός του ότι είναι εσφαλμένη δεν έχει και ζωτικό χώρο λόγω της παρουσίας ΚΚΕ και Βαρουφάκη. Πρακτικά μόνο σε συνεργασία με το ΜέΡΑ25 μπορεί να «αναπνεύσει» αυτή η γραμμή, αλλά ούτε αυτό προτείνεται καθαρά. Την ίδια περίοδο εμπεδώθηκε μια σουρεαλιστική κατάσταση στην κορυφή του κόμματος με τον πρόεδρο και την Κοινοβουλευτική Ομάδα να βρίσκονται σταθερά στη μειοψηφία ενώ η πλειοψηφία στην Κ.Ε. και το Πολιτικό Γραφείο εκφραζόταν από τον γραμματέα. Η παράλυση ήταν αναπόφευκτη. Ταυτοχρόνως με την εμφάνιση Τσίπρα πύκνωσαν οι επιθέσεις κατά του πρώην πρωθυπουργού.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση αποφασίστηκε η αλλαγή του χαρακτήρα του συνεδρίου -από προγραμματικό σε διαρκές- ώστε να δοθεί ένα τέλος στον πολιτικό και οργανωτικό δυϊσμό. Να υπάρξει καθαρή λύση. Οχι ξεκαθάρισμα λογαριασμών αλλά επιλογή μιας από τις δύο γραμμές.

Ακούω εσχάτως για την ανάγκη συμβιβασμού στο όνομα της ενότητας. Από εκείνους, μάλιστα, τους συντρόφους που είχαν πιεστικά απαιτήσει να δοθεί τέλος στην παραλυτική ισορροπία. Αν αυτή η αντίληψη επικρατήσει θα έχουμε πάλι περίτεχνες διατυπώσεις, τεχνητές ομοφωνίες και διπλές πάλι ερμηνείες. Απλώς θα παραταθεί η κρίση μέχρι την επόμενη στιγμή της αλήθειας. Στη ζωή και την πολιτική είναι προτιμότερο ένα συναινετικό διαζύγιο από μια συμβίωση γεμάτη γκρίνιες και εντάσεις. Δεν μας αξίζει. Εχουμε τον πολιτικό πολιτισμό ώστε να κρατήσουμε συντροφικές σχέσεις μέσα στους μαζικούς χώρους ώσπου η εξέλιξη των πραγμάτων να δικαιώσει μία από τις δύο αντίθετες γραμμές. Σε κάθε περίπτωση καθαρές λύσεις χρειαζόμαστε.

*Μέλος Πολιτικού Γραφείου της Νέας Αριστεράς