Δεν λέει να απαλλαγεί από τον εαυτό της. Η Γερμανία. Από το «Deutschland über alles». Το οποίο τη συνοδεύει από το 1922, όταν οι στοίχοι του Φον Φαλερσλέμπερν μελοποιήθηκαν από τον Γιόζεφ Χάιντν, ορίστηκαν ως εθνικός ύμνος της και πέταξαν λίγα χρόνια αργότερα με τα φτερά της Λουφτβάφε πάνω από την Ευρώπη σκορπώντας τον θάνατο, την καταστροφή και την απόγνωση. Αλλά γεννώντας και την Αντίσταση στον φασιστικό ολοκληρωτισμό.
Ξεκάθαρα πράγματα: όταν συμπλεγματικοί ηγετίσκοι κυριαρχούν στο Βερολίνο, η παγκόσμια ειρήνη κινδυνεύει. Οπως στην εποχή του Γουλιέλμου Κάιζερ, ο οποίος «οραματιζόμενος» τη μεγάλη Γερμανική Αυτοκρατορία έβαλε το 1914-1918 την πρώτη μεγάλη φωτιά στην Ευρώπη, του «διαδόχου» του και δημοκρατικά εκλεγμένου Αδόλφου Χίτλερ που προκάλεσε την πλέον αιματηρή σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας, έτσι και σήμερα επί Μερτς, τα ανεμολόγια δείχνουν ένα νέο βαρομετρικό χαμηλό ένθεν κακείθεν του ποταμού Σπρέε να απειλεί τον πλανήτη.
Η ανόητη επιλογή των ΗΠΑ, της Μ. Βρετανίας, της Γαλλίας και των ακολούθων τους να αναβαθμίσουν τη Γερμανία λίγα μόλις χρόνια μετά τον Β’ Π.Π., αντί να την καταδικάσουν στην παραγωγή αλλαντικών και μόνο (αφού οι Βέλγοι κάνουν καλύτερη μπίρα από τους Γερμανούς), έχει τώρα τα αποτελέσματά της. Δεν έφτανε που, στο τέλος του πολυετούς εφιάλτη, τα θύματα υποχρεώθηκαν να πληρώσουν τους θύτες, για να γίνουν ο βιομηχανικός ελκυστήρας της Ευρώπης, τώρα οι απόγονοι των ηττημένων «νικητών» οραματίζονται ένα νέο αιματοκύλισμα. Διότι, λένε, απειλούνται από τη Ρωσία. Οπως τότε, ναι. Είτε ήταν τσαρική είτε κομμουνιστική. Τώρα που είναι του Πούτιν το ίδιο και το αυτό κάνει.
Μερτς, Φον ντερ Λάιεν και λοιποί πολιτικοί συγγενείς προτάσσουν την ανάγκη πολεμικής θωράκισης της ηπείρου έναντι της ρωσικής απειλής μην και δουν για ακόμα μία φορά τη σημαία με το σφυροδρέπανο (η οποία για κακή τους τύχη παραμένει πολεμική σημαία της Ρωσίας) να καρφώνεται στον θόλο του Ράιχσταγκ. Από κοντά και ο «πουρκουάς» Μακρόν. Για το καλό της Ευρώπης, λένε. Ποιας Ευρώπης; Μα αυτής που, όπως παρατηρεί ο συνάδελφος Γιώργος Χαρβαλιάς στο τελευταίο τεύχος των «Τετραδίων» (εκδόσεις «Στοχαστής»), ο «εθνικά δισυπόστατος» Γαλλογερμανός Ρομπέρ Σουμάν εμπνεύστηκε: την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα, πρόδρομο της σημερινής Ευρωπαϊκής Ενωσης. «Οι υπηρεσίες του -επισημαίνει- εκ του αποτελέσματος κρινόμενες μάλλον βοήθησαν τη Γερμανία να ενταχθεί χωρίς καμία αξιολόγηση του μητρώου της στις ευρωπαϊκές συλλογικές δομές και να εδραιώσει σταδιακά την προνομιακή συμμετοχή της ακόμη και στο ΝΑΤΟ».
Αυτοί λοιπόν μαζί με τους άλλους πολεμοχαρείς γόνους του ναζισμού, όπως η Εσθονή Κάγια Κάλας, βάλθηκαν να βρουν διέξοδο στη βιομηχανική καθίζηση της Ευρώπης στήνοντας έναν θηριώδη επανεξοπλισμό εναντίον ενός φαντασιακού εχθρού. Αδυνατούν να βρουν λύση στην οπισθοδρομούσα ευρωπαϊκή τεχνολογία, ταπεινώνουν τους Ευρωπαίους εργαζόμενους να ζουν με επιδόματα, βυθίζουν ακόμα πιο βαθιά τον πρωτογενή τομέα παραγωγής ρίχνοντας στην απόγνωση την αγροτιά από τη μια άκρη της ηπείρου μέχρι την άλλη και ορίζουν τη νέα ανάπτυξη συνεπώνυμη με τη γιγάντωση της πολεμικής βιομηχανίας. Από κοντά και η Αθήνα βεβαίως του εμπνευσμένου Κυρ. Μητσοτάκη, ο οποίος νωρίς νωρίς βάφτισε τη Ρωσία «εχθρική χώρα». Το σαμποτάρισμα οποιασδήποτε προσπάθειας για ειρήνευση στην Ουκρανία αποτελεί την πλέον τρανή απόδειξη.
Η δημοκρατική ανατροπή τους είναι η μόνη λύση. Αλλιώς η ανθρωπότητα σε λίγα χρόνια δεν θα βρίσκει ούτε μαντίλι για να κλάψει.
-320x213.jpg)
