3 Ιανουαρίου 2026: Εικόνες με δεμένα τα μάτια από τη «ζωντανή» σύλληψη του Μαδούρο, προέδρου της Βενεζουέλας, μαζί με τη σύζυγό του. 30 Δεκεμβρίου 2006: Κάμερα καταγράφει τον απαγχονισμό του Σαντάμ Χουσεΐν, τέως προέδρου του Ιράκ, κατά την επιχείρηση «Σοκ και Δέος» των ΗΠΑ. 31 Μαρτίου 2001: Ο Μιλόσεβιτς, πρόεδρος σε ό,τι απέμενε από τη Γιουγκοσλαβία, συλλαμβάνεται και πεθαίνει το 2006 πριν ολοκληρωθεί η δίκη του στη Χάγη. 16 Φεβρουαρίου 1999: Ο Οτσαλάν απάγεται από την Κένυα και με δεμένα τα μάτια οδηγείται στην Τουρκία. Εικόνες τότε και τώρα, παρόμοιες και διαφορετικές που συνεχίζουν να σοκάρουν όταν δεν καταναλώνονται σαν κομμάτι μιας μυθοπλασίας από ακόμα ένα έργο του Χόλιγουντ που τρέφει τους λαούς του κόσμου.
Οι «αποκλίσεις» των προσώπων δεν ταυτίζονται. Ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε εξελιχθεί σε δικτάτορα ενώ είχε υπάρξει σύμμαχος πριν γίνει εχθρός των ΗΠΑ. Ο Μαδούρο και ο Μιλόσεβιτς ήταν εκλεγμένοι πρόεδροι, έστω και αν η εκλογή τους αμφισβητήθηκε. Ενώ ο Οτσαλάν ήταν αρχηγός απελευθερωτικού κινήματος. Η πτώση των τριών πρώτων στο όνομα της «υπεράσπισης της δημοκρατίας» (με την «πετρελαϊκή» για τους δύο συνιστώσα) και για τον Οτσαλάν στο όνομα της «πάταξης της τρομοκρατίας» καταδεικνύει ότι ο θεσμός των εθνών κρατών, θεμέλιος λίθος του ΟΗΕ, έχει περιέλθει σε όλο και πιο απροσχημάτιστη ανυποληψία και, το πιο βασικό, δεν ισχύει για όλα τα κράτη το Διεθνές Δίκαιο.
Αξίζει να θυμηθούμε ότι η επίθεση κατά των εθνών κρατών ήταν από τον Μεσοπόλεμο πάγιος πυλώνας της πολιτικής του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Θα ήταν λανθασμένο να υποστηρίξει κανείς ότι η επάνοδος στο φαινόμενο αυτό είναι αποκλειστικά πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών με ή χωρίς τη συνέργεια του ΝΑΤΟ. Η Ρωσία, το Ισραήλ, η Συρία, η αμφισβήτηση συνόρων του Ερντογάν και άλλες ενεργές εστίες κηρυγμένων ή ακήρυκτων πολέμων αρκούν για να πείσουν ότι η γλώσσα της βίας γίνεται όλο και πιο διεθνής.
Αν η Αμερική ξεχωρίζει σε κάτι, είναι ότι η επέμβασή της σε πλανητικό επίπεδο χαρακτηρίζεται από μια άρση αναστολών που έχει καταστήσει προσχηματικά τα περί ειρήνης και δικαιωμάτων. Πολλοί άνθρωποι, και εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, κατανοούν ότι η όλο και πιο βαθιά κρίση κάθε μορφής μέσα στη χώρα τους δεν αντιμετωπίζεται με γενναία μέτρα όπως έκαναν ηγέτες σαν τον Λίνκολν, τον Ρούσβελτ και τους Κένεντι αλλά με εξαγωγή της βίας προς τα έξω.
Η συνταγή της εξαγωγής της βίας με πολέμους, όπως ο Εκατονταετής Πόλεμος της Αγγλίας εναντίον της Γαλλίας, για αποφυγή των εσωτερικών εντάσεων, οδήγησε σε ήττα των Αγγλων στη Γαλλία και σε έναν ακόμα εμφύλιο πόλεμο, τον «Πόλεμο των Ρόδων» που ρήμαξε τη χώρα.
