Αν και η γλώσσα μου πάει ροδάνι στα καθαρογλωσσήματα -άσπρη πέτρα ξέξασπρη, ξέρετε-, για να γράψω το βαφτιστικό του Σενεγαλέζου ποδοσφαιριστή Αμπουμπακαρί Κοϊτά κατέφυγα τρις στα κιτάπια μου και κατάφερα από πείσμα να το προφέρω κάνοντας εξαντλητική προπόνηση. Αν, λοιπόν, ο κεραυνός του ως άνω γλωσσοδέτη στο τρίτο μόλις λεπτό του προχθεσινού αγώνα ταρακουνούσε την πλάγια πλευρά του πλεκτού, αντί να βρει το εσωτερικό μέρος της δοκού, κι αν ακόμα μετά την πρόσκρουση στο δοκάρι έπαιρνε τα κατάλληλα φάλτσα ώστε να καταλήξει στην απέναντι μεριά των διχτυών και δεν ακολουθούσε παράλληλη τροχιά προς τη γραμμή τέρματος, θα βλέπαμε ένα εντελώς διαφορετικό ματς. Η ΑΕΚ μπήκε φορτσάτη στο γήπεδο, να το καθαρίσει νωρίς. Η νίκη τής εξασφάλιζε προνομιακή θέση στην πρώτη τετράδα του Europa Conference League και απευθείας πρόκριση στους δεκάξι, ευρωπαϊκή επιτυχία που ’χε να γευτεί είκοσι τρία συναπτά έτη. Με την ώθηση που της έδιναν το καμίνι της κατάμεστης Φιλαδέλφειας, τα οκτώ σερί τρίποντα και η καλπάζουσα ψυχολογία της, η βραδιά προοιωνιζόταν ονειρική.
Επεσε, όμως, φάτσα με φάτσα στον αμείλικτο νόμο του ποδοσφαίρου: όποιος χάνει ευκαιρίες αργά ή γρήγορα δέχεται γκολ. Καλά διαβασμένη έφθασε στην Αθήνα η Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα – πανεπιστημιακή, γαρ. Επρεπε κι αυτή να νικήσει για να προκριθεί σίγουρα στην επόμενη φάση της διοργάνωσης. Επαιξε την ΑΕΚ στην έδρα της, όπως οι μικρομεσαίες ελληνικές ομάδες: ήγουν με τριζωνική κλειστή άμυνα για να μπλοκάρει τον επιθετικό της ειρμό και να μεγαλώνει συν τω χρόνω το άγχος της. Δοκιμασμένη συνταγή. Οι Ρουμάνοι διέθεταν, ωστόσο, στοιχεία που δύσκολα συναθροίζονται στα εγχώρια κλαμπ: ακούραστα τρεξίματα και ταχύτατους στράικερ, ικανούς να χτυπήσουν στις αντεπιθέσεις. Προειδοποίησαν στο 26’, αλλά αρχικά ο Θωμάς Στρακόσα και στη συνέχεια ο Φίλιππος Ρέλβας τούς είπαν «όχι». Στο τριακοστό λεπτό, μολαταύτα, ο Στρακόσα ξανααπέκρουσε εντυπωσιακά το κοντινό σουτ του Ετίμ, αλλά στην επαναφορά ο Μπαϊαράμ «πάγωσε» το γήπεδο, κάνοντας το 0-1. Η Ενωση μπήκε αποφασισμένη στο δεύτερο ημίχρονο. Ενάντια, όμως, στη ροή του αγώνα, όπως αρέσκονται να επαναλαμβάνουν οι αθλητικογράφοι, η Ουνιβερσιτάτεα εκμεταλλεύτηκε τις κόντρες στην αντεπίθεση και ο Τσικαλντάου στο 59’ με τεχνικό, άπιαστο σουτ έγραψε το 0-2.
Καταστροφή. Ακριβώς τη στιγμή που το όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη, μιλάει η ψυχή της προσφυγιάς, μαθημένη να μεγαλουργεί έπειτα από τις χειρότερες πανωλεθρίες. Πανωλεθρίαμβος, πά’ να πει. Τουτέστιν η αετίσια ψυχή της ΑΕΚ φτερούγισε, αποτυπωμένη στο σύνθημα του προπονητή Μάρκου Νίκολιτς, που έκανε πανό η εξέδρα: «Πολεμάμε, πιστεύουμε, ποτέ δεν τα παρατάμε» ή όπως ο ίδιος το διατύπωσε στα σερβοκροάτικα: «Fight, believe, never give up». Καθότι Κροάτης, αλλά και ψυχάρα τεράστια, ενσαρκώνει το μότο ο Ντομαχόι Βίντα. Στο 65’ σκοράρει το 1-2 με κεφαλιά ανάμεσα σε φλεγόμενα κορμιά αντιπάλων, έπειτα από κόρνερ του Ραζβάν Μαρίν, και αναπτερώνει την ελπίδα. Η ΑΕΚ πιέζει, οι Ρουμάνοι οχυρώνονται στα μετόπισθεν, όμως το πολυπόθητο γκολ δεν μπαίνει. Ωσπου στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων ο Νίκλας Ελίασον βγάζει εκπληκτική σέντρα και ο Χάρι Πότερ Κουτέσα ισοφαρίζει με «ψαράκι» στο δεύτερο δοκάρι. Το κερασάκι: Πάλι ο Βίντα κερδίζει παλικαρίσια πέναλτι στην εκπνοή και ο Λούκα Γιόβιτς υπογράφει την επική ανατροπή. Στην Ελλάδα, μόνο αν είσαι ΑΕΚ είναι «της μοίρας γραφτό» να ζεις τέτοια μαγικά βράδια.
