Στην παγκόσμια πολιτική κοινωνία συντελούνται, στην κυριολεξία, τεκτονικές αλλαγές. Ολα όσα συμβαίνουν δεν έχουν να κάνουν με ό,τι στη γλώσσα της πολιτικής πράξης ονομάζουμε: μεταρρυθμίσεις. Πρόκειται για αλλαγές που αγγίζουν τον πυρήνα της συγκρότησης της ανθρώπινης συνθήκης. Η πολιτική και η οικονομία ως ανθρώπινες δραστηριότητες δεν είναι πια όπως τις «φτιάξαμε» κατά την εποχή της νεωτερικότητας του κόσμου μας. Ας πάρουμε ως παράδειγμα όσα κάνει ο Tραμπ και τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση με την πολιτική. Πρόκειται για αποφάσεις και πράξεις οι οποίες ανάγονται στις εμπορικές συναλλαγές και στη λογική του καπιταλιστικού κέρδους. Με τις εννοιολογικές κατηγορίες που διαθέτουμε, ο Tραμπ συνδέει το πολιτικό ως απολυταρχία με τον καπιταλισμό, ο οποίος εκ φύσεως έχει ως στόχο του το κέρδος, το οικονομικό όφελος του δρώντος. Η Γάζα, η Κριμαία, η Ανατολική Μεσόγειος και πολλές άλλες περιοχές του πλανήτη μας ονομάζονται ιδιοκτησίες της «νεοφεουδαρχίας» του. Δεν σας κρύβω την ανησυχία μου ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις σε πολύ λίγο θα ενταχθούν στο «δόγμα Tραμπ» και τότε η ελληνική πολιτική κοινωνία θα ψάχνει τον εαυτό της στον «σπασμένο καθρέφτη»!
Με αφετηρία το σχόλιό μου αυτό ας εξετάσουμε τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Τι μπορεί η Ελλάδα να κάνει μπροστά στην έκρηξη του γεωπολιτικού ηφαιστείου στον πλανήτη μας; Εδώ και έναν χρόνο η Ελλάδα, σε αντίθεση προς τη γειτονική χώρα, την Τουρκία, υπνώττει. Δεν έχει επεξεργαστεί έστω και στοιχειωδώς ένα πολιτικό πρόγραμμα διαχείρισης όλων όσων συμβαίνουν. Ενώ ζούμε στην «εποχή της γεω-οικονομίας» (βλ. σχετικό άρθρο μου στην «Εφ.Συν.»), η Ελλάδα ζει απομονωμένη σε καθεστώς εσωστρέφειας. Οι τεκτονικές αλλαγές στον πλανήτη μας δεν αποτελούν θέμα συζήτησης στον δημόσιο διάλογο. Αντιθέτως, όποιος μελετήσει τι ακριβώς συμβαίνει με την εκπροσώπηση των ΗΠΑ στην Ελλάδα σε επίπεδο πρεσβευτή, αντιλαμβάνεται ότι η ίδια αυτή η χώρα (δηλ. η Ελλάδα) επιδιώκει τη σχέση του αφέντη-δούλου ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο κράτη. Στις τηλεοράσεις και στα κοινωνικά δίκτυα η πρεσβευτική εκπροσώπηση των ΗΠΑ είναι υπόθεση κοινωνικών σχολίων. Οι δημόσιες διεργασίες αποκρύπτονται!
Θα αναφέρω μόνο δύο-τρία παραδείγματα για να δείξω πώς και γιατί η Ελλάδα ακόμη και στον εικοστό πρώτο αιώνα (στην εποχή της γεω-οικονομίας) βυθίζεται στην εσωστρέφεια με αποτέλεσμα να περιμένει εξωγενείς «μεσσίες» που θα της στείλουν οι «Μεγάλες Δυνάμεις»!
Πρώτο παράδειγμα εσωστρέφειας: στην πρόσφατη συζήτηση για τον κρατικό προϋπολογισμό στη Βουλή, το πολιτικό κομματικό σύστημα εξάντλησε τα επιχειρήματά του στην εγχώρια πολιτική σκηνή και σε θέσεις αυτο-αναφοράς. Εξάλλου εδώ και χρόνια δεν έχει αποσαφηνιστεί ποια από τα κοινοβουλευτικά κόμματα είναι πολιτικά και ποια είναι προ-πολιτικές ενώσεις. Το πολιτικό παράδειγμα του νεοφιλελευθερισμού, το οποίο εφάρμοσε ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης ως οδοδείκτη για να βρει πού βρίσκεται το «κέντρο», έχει ξεπεραστεί!
Δεύτερο παράδειγμα εσωστρέφειας: οι κομματικές ελίτ, η καθεμιά για λογαριασμό της, υποστηρίζουν ότι κατά τις επικείμενες κοινοβουλευτικές εκλογές (Μάιος του έτους 2027) δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία κανενός κόμματος για να κυβερνήσει. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος ως απόστρατος της πολιτικής πρωταγωνιστεί! Αραγε έχουμε όλοι μας αναρωτηθεί πώς και γιατί ως κοινωνία δεν δίνουμε τις πραγματολογικές δυνατότητες και ευκαιρίες να αναδειχθούν στην πολιτική σκηνή άτομα όπως π.χ. στην προηγούμενη περίοδο ήταν οι Βενιζέλος και Τσίπρας;
Τρίτο παράδειγμα εσωστρέφειας: ως Ελλάδα δεν έχουμε επεξεργαστεί της πολιτικής οντότητας πρόγραμμα επιβίωσης της χώρας μας στη νέα πλανητική εποχή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης (πρωθυπουργός της χώρας μας) περιμένει να «γίνει δεκτός» από τον Ντόναλντ Τραμπ (τον πρόεδρο των ΗΠΑ). Το σχόλιό μου συνοψίζεται ως εξής: «Αναμείνατε στο ακουστικό σας». Ή μάλλον όλοι εσείς οι Eλληνες πολίτες να συνομιλείτε με την τηλεπερσόνα του Tραμπ!
Τελικό συμπέρασμα: η Ελλάδα είναι απομονωμένη και βυθίζεται σε καθεστώς εσωστρέφειας, ενώ στον παγκόσμιο χάρτη συντελούνται τεκτονικές αλλαγές!
