Η Θεσσαλονίκη ξύπνησε χθες με την ίδια αμήχανη αίσθηση που είχε όταν ανακάλυψε ότι ο δρόμος δεν ήταν ο κύριος πρωταγωνιστής, αλλά απλώς ο χώρος όπου οι επιλογές μας παίζονται σε επανάληψη. Το Μετρό έκλεισε για έναν μήνα λόγω των απαιτούμενων δοκιμών στην επέκταση προς Καλαμαριά. Κι έτσι, οι στάσεις λεωφορείων γέμισαν πάλι ανθρώπους που περιμένουν σαν να τους υποσχέθηκαν μεταφορική μέθεξη αλλά… πήραν εισιτήριο για αβεβαιότητα.
Δεν θα αναζητήσω εδώ υπουργούς και υφυπουργούς, αλλά θα αναζητήσω μια κυβερνητική συνέπεια που φαίνεται να μην υπάρχει παρά μόνο στα όνειρα και στη φαντασία μας. Το «σύστημα» σχεδιάζει έργα με ημερομηνίες και δελτία Τύπου, όχι με χάρτες καθημερινής ζωής. Το αποτέλεσμα είναι οικείο: καθυστερήσεις, «προσωρινές λύσεις» που μένουν μόνιμες και η πόλη να βαυκαλίζεται πως όλα είναι υπό έλεγχο, ενώ οι ουρές στα λεωφορεία γεμίζουν τη στωικότητα με απογοήτευση.
Εχει προηγηθεί το flyover, που υποσχέθηκε λύση αλλά έγινε απλώς μια αέναη υπερυψωμένη υπόσχεση για το μέλλον, αφήνοντας το έδαφος να δοκιμάζει την αντοχή του στο καθημερινό μποτιλιάρισμα.
Οι πολίτες δεν χρειάζονται αγιογραφίες έργων. Χρειάζονται ορθολογικό σχεδιασμό, εναλλακτικά δρομολόγια, σαφή χρονοδιαγράμματα και δοκιμές που δεν απειλούν την αστική κινητικότητα.
Μπορεί το κλείσιμο του Μετρό να είναι τεχνικά αναγκαίο, η διαχείριση όμως είναι πολιτισμός! Οταν οι δρόμοι και τα μέσα στέλνουν μήνυμα «προσαρμόσου», δεν μπορεί το μήνυμα να επιστρέφει ως… χάος. Ας το σκεφτούν αυτό οι υπεύθυνοι – όχι ως μάθημα επικοινωνίας, αλλά ως υποχρέωση απέναντι σε μια πόλη που κουράστηκε να βιώνει τα ίδια λάθη. Αν θέλουμε πραγματικά λειτουργική τη Θεσσαλονίκη, ας αφήσουμε τα τελετουργικά εγκαινίων κι ας επενδύσουμε σε καθημερινές λύσεις: περισσότερα λεωφορεία, αποτελεσματική Τροχαία, αποκλειστικές λωρίδες, ενημέρωση σε πραγματικό χρόνο και σχέδια έκτακτης ανάγκης που δεν είναι «φωτογραφίσιμα» αλλά αποτελεσματικά.
