Χτες, γυρνώντας ανέμελη από τα ψώνια, σκίστηκε η σακούλα με τα μήλα. Αρχισαν να κυλούν στην κατηφόρα κι έτρεχα βιαστικά να τα μαζέψω, ενώ τα φώτα των αυτοκινήτων με τύφλωναν και οι περαστικοί έστριβαν το κεφάλι σαν να μην υπήρχα. Μόνο ένας άνθρωπος χαμογέλασε. Δεν μίλησε, δεν έσκυψε να βοηθήσει, μα το βλέμμα του ήταν σαν να μου ’λεγε «έλα, σήκω, δεν έγινε τίποτα». Σε κάτι τέτοιες στιγμές η ανακούφιση μπορεί να έρθει από ένα μόνο βλέμμα που σε αποδέχεται μέσα στη γελοιότητά σου.
Τρέχουμε συνεχώς να προλάβουμε: το μετρό που κλείνει, τις προθεσμίες, τα χαρτιά, τα ραντεβού. Κι εγώ σκοντάφτω στα ίδια μου τα βήματα. Μπερδεύω το «καλημέρα» με το «καλησπέρα», πληρώνω και ξεχνώ τα ρέστα, μπαίνω σε λάθος γραμμή λεωφορείου. Και τότε γελάω. Γιατί ξέρω πως πίσω από την αδεξιότητα κρύβεται το πιο αληθινό μου κομμάτι.
Στην κουζίνα, τα βράδια, κοιτάζω τις κατσαρόλες που δεν έπλυνα, τον πάγκο με τα ψίχουλα, το ψυγείο που γυρεύει ανεφοδιασμό. Αυτή είναι η μικρή μου επικαιρότητα: οι ασυντόνιστες λεπτομέρειες που φτιάχνουν τον καμβά της καθημερινότητας. Κι όμως, όταν πω πως ανοίγω για λίγο την τηλεόραση, βλέπω την κανονική «επικαιρότητα»: υπουργούς που υπόσχονται, συστήματα που καταρρέουν, θεσμούς που λυγίζουν. Και γελάω ειρωνικά. Ζητούν από εμάς να είμαστε τέλειοι, την ώρα που οι ίδιοι πνίγονται στην προχειρότητα. Εμείς να σιδερώνουμε μέχρι και τις ρυτίδες κι εκείνοι να κρύβουν κάτω από το χαλί ολόκληρες σάπιες υποθέσεις.
Θυμάμαι ένα πρώτο ραντεβού. Σκεφτόμουν για ώρες τι θα φορέσω, πώς θα σταθώ, ποιες λέξεις θα χρησιμοποιήσω. Μέσα σε δέκα λεπτά, μια τεράστια σταγόνα κόκκινη σάλτσα εκσφενδονίστηκε πάνω στο φόρεμά μου. Ενιωσα να με καταπίνει η γη. Μα το γέλιο τού απέναντί μου με απελευθέρωσε. Δεν χρειαζόταν να είμαι άψογη. Χρειαζόταν, μόνο, να είμαι παρούσα, με τον λεκέ μου. Από τότε κατάλαβα: οι λεκέδες είναι τα παράσημά μας. Σημάδια πως ζήσαμε, φάγαμε, ερωτευτήκαμε, εκτεθήκαμε.
Η καθημερινότητα, όμως, απαιτεί από εμάς να φοράμε πάντα τη μάσκα της δύναμης. Μας θέλει όρθιους, πειθαρχημένους, σιωπηλούς. Μα εγώ ξέρω πια πως ο άνθρωπος μετριέται στις στιγμές που λυγίζει. Στα παγκάκια της πλατείας, όταν τα πόδια δεν τον βαστούν άλλο. Στην ουρά της ΔΕΗ, όταν ο λογαριασμός από αριθμός σε χαρτί γίνεται αριθμός στο πιεσόμετρο. Στο κρεβάτι, όταν η σιωπή βαραίνει πιο πολύ κι από τον ύπνο.
Εκεί βρίσκεται η αλήθεια μας: όχι στην άπιαστη τελειότητα αλλά στις ατέλειες που μοιραζόμαστε. Στα μήλα που κυλούν στις κατηφόρες, στους λεκέδες που δεν φεύγουν, στα στραβοπατήματα που μας κάνουν πιο ανθρώπινους. Κι αν υπάρχει μια ελπίδα για τούτο τον κόσμο, είναι να σταματήσουμε να κρύβουμε τις ρωγμές μας. Να τις δείξουμε, να τις μοιραστούμε, να τις αγαπήσουμε. Γιατί, καλύτερα ένας λεκές που έχει να διηγηθεί μια ιστορία, κι ας μη βγαίνει με τίποτα, παρά ένα φόρεμα ανέγγιχτο που δεν έχει τίποτα να σου θυμίσει.
