Πατριδοκάπηλοι και πατρίδα

Σε αυτή τη χώρα δεν έλειψαν ποτέ οι «πατριώτες». Αυτοί δηλαδή που σε καιρούς ειρηνικούς ανεμίζουν την ελληνική σημαία φροντίζοντας να είναι μεγαλύτερη από εκείνες των υπολοίπων. Που διαφημίζουν την εθνική τους ταυτότητα εντός των συνόρων ως κάτι το μοναδικό και το σπουδαίο που τους κάνει να ξεχωρίζουν από κάθε αλλοεθνή. Που μηρυκάζουν το ένδοξο παρελθόν των ένδοξων προγόνων ως απόδειξη ότι είναι άξιοι συνεχιστές του. Που, αντί να μαθαίνουν, εξυμνούν και αναπαράγουν την άγνοια περί αέναης συνέχειας του έθνους από αρχαιοτάτων χρόνων έως σήμερα.

Αν κοιτάξουμε λίγο στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δεν θα δυσκολευτούμε να διαπιστώσουμε πως όταν η πατρίδα βρέθηκε σε κίνδυνο, πολύ λίγοι από αυτούς τους «πατριώτες» την υπερασπίστηκαν. Γιατί ο πατριωτισμός δεν είναι υπόθεση των λόγων αλλά των έργων και δεν χρειάζεται πιστοποιητικά εθνικοφροσύνης αλλά πιστοποιητικά ζωής, τότε που πρέπει κανείς να αποδείξει αν αγαπάει την Ελλάδα με την καρδιά του και με το αίμα του.

Σε αυτή τη χώρα η έννοια της πατρίδας αξιοποιήθηκε κατά κανόνα πολιτικά. Και απέκτησε μια ιδεολογική χρήση που δίχαζε τους πολίτες σε εθνικόφρονες και μη, σε πατριώτες και σε μιάσματα. Δεν ήταν ποτέ πατριωτικοί οι λόγοι που έγινε αυτό. Ηταν για τα συμφέροντα της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων. Και κατά συνέπεια, στην εκάστοτε περίσταση, τα συμφέροντα ενός κομματικού μηχανισμού που ήθελε να αναδειχθεί σε πολιτική έκφραση του καθεστώτος.

Αν κοιτάξουμε λίγο στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δεν θα δυσκολευτούμε να διαπιστώσουμε πως όποτε η έννοια της πατρίδας αξιοποιήθηκε πολιτικά και απέκτησε ιδεολογική χρήση, ο τόπος το πλήρωσε ακριβά. Με περιορισμούς των ελευθεριών των πολιτών, με εσωτερικό διχασμό, με καταστολή και ανελεύθερα πολιτικά καθεστώτα, με δικτατορίες. Καμιά πατρίδα δεν ωφελήθηκε από αυτή την πρακτική. Αντίθετα, ήρθε η στιγμή που η υπεράσπιση της πατρίδας απαίτησε την εναντίωση και τη σύγκρουση με τους πατριδοκάπηλους.

Τις τελευταίες μέρες ζούμε μια αναβίωση της πατριδοκαπηλίας από το μέγαρο Μαξίμου. Με αφορμή τον Αγνωστο Στρατιώτη, την κηδεία του Σαββόπουλου, τις χθεσινές παρελάσεις, και με επανάληψη του παλαιού και ακριβοπληρωμένου δόγματος ότι «οι αριστεροί δεν είναι Ελληνες». Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Κι αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον ένοικο του Μαξίμου. «Πουλάει» πατρίδα για να εξαργυρώσει ψήφους. Δεν θα του περάσει.