Ενα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη: το φάντασμα των Χριστουγέννων. Ολες οι δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα: ο πάπας και ο τσάρος, ο Μέτερνιχ και ο Σμαραγδής, Γάλλοι ριζοσπάστες και Γερμανοί αστυνομικοί.
Και όμως το φάντασμα συνεχίζει να πλανάται. Μπαίνει σε σπίτια φτωχά και πλούσια, στολισμένα και αστόλιστα. Το βλέπεις και εσύ, έτσι δεν είναι; Ενας γέροντας με λευκά μαλλιά και μια υποβλητική λευκή γενειάδα. Είναι χοντρός και ντυμένος στα κόκκινα σαν παντιέρα βουτηγμένη στο αίμα των εργατών. Μπαίνει στα σπίτια κουβαλώντας έναν σάκο. Αλλά δεν φέρνει δώρα.
Βλέπετε, ο Αϊ-Βασίλης φέτος δεν είναι διαθέσιμος. Ο Ντόναλντ Τραμπ θέλει να κάνει την πατρίδα του, το Χωριό των Χριστουγέννων, την 51η πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο άγιος έπρεπε να μείνει πίσω με τα ξωτικά και τους χιονανθρώπους και να αμυνθεί μαζί τους χρησιμοποιώντας ό,τι μπορούσε να βρει: χριστουγεννιάτικες κάλτσες και χριστουγεννιάτικα γλυκά, γιρλάντες και στολίδια, χειροβομβίδες και μπαζούκας. Η επιτροπή των φαντασμάτων της Ευρώπης αποφάσισε να στείλει αμέσως τον καλύτερο αντιπρόσωπο. Κάποιον που θα μπορούσε εξίσου καλά να ενσαρκώσει το μοίρασμα, την αλληλεγγύη, το πνεύμα των Χριστουγέννων. Και αυτός φυσικά δεν είναι άλλος από τον Κάρολο Μαρξ.
Ο Κάρολος δεν φέρνει δώρα στον σάκο του. Φέρνει σφυριά, δρεπάνια και μπροσούρες. Μπαίνει στα σπίτια των αστών και των προλετάριων. Μπαίνει στο σπίτι το δικό σου και το δικό μου. Επισκέπτεται ακόμη και τον Εμπενίζερ Σκρουτζ, όπως κάθε φάντασμα οφείλει από την εποχή του Ντίκενς. Βλέπετε, ο γέρος γύρισε στα ίδια. Δεν πληρώνει τους υπαλλήλους του, κλέβει τα λεφτά των αγροτών, συνεργάζεται με τα καρτέλ των τροφίμων και της ενέργειας. Δεν υπάρχει όμως τίποτα σε αυτή την πολιτεία που να τον ενημερώνει πως αυτό δεν είναι μια υγιής στάση, πως είναι μια αντικοινωνική ενέργεια. Ο Κάρολος Μαρξ είναι εδώ. Και τον ξεναγεί στα Χριστούγεννα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.
Του δείχνει τα φοιτητικά Χριστούγεννα εκείνα όταν ήταν ένας μοναχικός ΔΑΠίτης στη σχολή και οι άλλοι ΔΑΠίτες δεν τον έκαναν παρέα και δεν τον καλούσανε στα πάρτι (ούτε καν στο διάσημο «Party μωρή άρρωστη Vol 2»). Του δείχνει τα Χριστούγεννα εκείνα όταν καταχράστηκε το πρώτο του πακέτο με λεφτά από το ΕΣΠΑ. Και ο Σκρουτζ συγκινείται. Θυμάται το πρώτο πολυτελές τζιπ (που αγόρασε με επιδότηση ως αγροτικό) και τη μέρα εκείνη που με αγνή αθωότητα το περιέφερε στο Κολωνάκι με μια επιδεικτικότητα σχεδόν θρησκευτική.
Του δείχνει τα Χριστούγεννα του παρόντος. Τους αγρότες στα μπλόκα μες στο κρύο, τους δασκάλους να μην έχουν χρήματα να περάσουν τα Χριστούγεννα στις πόλεις στις οποίες έχουν διοριστεί, τα νοσοκομεία γεμάτα με ουρές και ελλείψεις κάτω από έναν θλιμμένο εορταστικό διάκοσμο. Ο Σκρουτζ τότε του εξηγεί πως δεν τρέφει αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση.
Τέλος, τον πηγαίνει στα Χριστούγεννα του μέλλοντός του. Σε μια κηδεία όπου όλοι είναι ανακουφισμένοι που πέθανε και ο καθένας έχει και έναν κακό λόγο να προσθέσει. Μα ο Σκρουτζ παρατηρεί πως πέθανε εκατό χρόνων και πως κρίνοντας από τον τάφο και την τελετουργία πρέπει να πέθανε πλούσιος πολύ. Ο Κάρολος τότε του εξηγεί πως δεν είναι αυτό το νόημα των Χριστουγέννων. Και ο Σκρουτζ του αντιτείνει πως άνθρωποι σαν αυτόν είναι που κάνουν τον καταναλωτισμό να λειτουργεί. Χωρίς κατανάλωση δεν υπάρχουν Χριστούγεννα, ούτε φαντάσματα, ούτε ιστορίες σαν αυτή.
Τότε ο Κάρολος τον χτυπάει στο κεφάλι με το χριστουγεννιάτικο σφυρί του. Πάει και τον αφήνει σε μια φάτνη σε μια πλατεία, στη θέση όπου θα βρίσκονταν τα γαϊδούρια. Και ύστερα φεύγει για να συνεχίσει την αποστολή του.
«Για τους πλουσίους κάθε μέρα είναι Χριστούγεννα. Για τους φτωχούς μόνο για λίγες μέρες, τότε που τους επιτρέπεται να φανταστούν πώς θα ήταν η ζωή αν ήταν μόνο λίγο πιο πλούσιοι. Σημασία έχει όμως όχι να καταλάβουμε τα Χριστούγεννα αλλά να τα αλλάξουμε».
Αυτά λέει μέσα στη νύχτα και φεύγει για το μπλόκο της Νίκαιας. Αυτό είναι ένα φάντασμα που θα συνεχίσει να πλανιέται. Τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα να γυρίσουν στους ανθρώπους ή μέχρι η ζωή να γίνει γιορτή.
Καλές γιορτές να έχετε. Ολοι, εκτός απ’ τα καθάρματα.
