Η φούσκα των ακινήτων κλέβει το μέλλον της νέας γενιάς

Η Ελλάδα του 2025 μιλά για ανάπτυξη, αριθμούς και πρόοδο. Ομως για τα νέα ζευγάρια που προσπαθούν να βρουν ένα σπίτι για να χτίσουν το μέλλον τους, αυτά τα στατιστικά δεν έχουν καμία σημασία. Η πραγματικότητα γράφεται διαφορετικά: με ενοίκια που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, στεγαστικά δάνεια που μοιάζουν άπιαστα και μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για τις βασικές ανάγκες.

Η στέγη στην Ελλάδα έχει γίνει πολυτέλεια. Ακόμα και εργαζόμενα ζευγάρια με δύο σταθερούς μισθούς δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές σπίτι ή έστω διαμέρισμα. Δεν πρόκειται για υπερβολή, είναι η καθημερινότητα χιλιάδων νέων που βλέπουν τα όνειρά τους να σβήνουν πίσω από γραφειοκρατία και υπερκοστολόγηση. Κι όπως λέει η φράση που θα έπρεπε να γίνει οδηγός κάθε κοινωνικής πολιτικής: «Οταν η ανάλυση δεν συμφωνεί με την πραγματικότητα, δεν φταίει η πραγματικότητα, φταίει η ανάλυση».

Το πρόβλημα της στέγασης δεν αφορά πλέον μόνο τις ευάλωτες ομάδες. Αφορά τη νέα γενιά, τα παιδιά των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων που παρακολουθούν το δικαίωμα στη στέγη να γλιστρά από τα χέρια τους. Δεν μπορούν να αγοράσουν, δεν μπορούν να ενοικιάσουν, δεν μπορούν να χτίσουν οικογένεια. Η κοινωνία τούς λέει, σιωπηλά, «αν δεν αντέχετε, φύγετε». Μια σιωπηλή έξωση των νέων από τη ζωή που δικαιούνται.

Η στέγη δεν είναι πολυτέλεια, είναι βασική ανάγκη. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να σταθεί ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, μια κοινωνία. Κι όμως, στη σύγχρονη Ελλάδα, η στέγη αντιμετωπίζεται ως οικονομική επένδυση για λίγους και όχι ως κοινωνική ανάγκη για τους πολλούς.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η αδράνεια. Απαιτείται ένα ολοκληρωμένο, προοδευτικό στεγαστικό σχέδιο με κοινωνικό πρόσημο. Μείωση της γραφειοκρατίας και των χρονοβόρων διαδικασιών, περιορισμός της ανεξέλεγκτης αγοράς ακινήτων από υπηκόους τρίτων χωρών, ψηφιακός μετασχηματισμός και εκσυγχρονισμός του δημόσιου μηχανισμού, φορολογικά κίνητρα για προσιτή ενοικίαση και στήριξη των νέων ζευγαριών. Κυρίως όμως απαιτείται πολιτική βούληση για να σταματήσουμε να μετράμε «μέσους όρους» και να δούμε τους ανθρώπους.

Αν δεν διασφαλίσουμε στους νέους τη δυνατότητα να στεγαστούν, τότε η ανάπτυξη δεν έχει μέλλον. Καμία ανάλυση δεν έχει αξία, όταν οι άνθρωποι της πραγματικότητας μένουν άστεγοι. Οποιος αδιαφορεί για τη στέγη των νέων, αδιαφορεί για το μέλλον της ίδιας της κοινωνίας, γιατί καμία κοινωνία δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τουνέους της.

* Συγγραφέας