Πρόσεξα που απουσίαζε το άρθρο «τα» από το βιβλίο της Γωγώς Παπαδιονυσίου «Μαγειρεύω Χριστούγεννα» (Key Books, 2025). Το είπα στην ίδια τη συγγραφέα του βιβλίου που περιέχει συνταγές μαγειρικής για τα Χριστούγεννα. Το επανέλαβα και στην Ενωτική Κίνηση Πολιτών Λουτρακίου που με φίλεψαν. Δώρο για μαγειρέματα, να γλείφεις και τα δάχτυλά σου. Πήρα όλα τα μέτρα μου, ώστε όσα ακούστηκαν για το «νερό», στην ημερίδα που διοργανώθηκε στις 17 Δεκεμβρίου, να μην παρασύρουν στον Κορινθιακό Κόλπο την επίγευση από τη γλυκύτητα των συνταγών.
Η χαρίεσσα συγγραφέας δεν ήθελε να βάλει το άρθρο «τα», για να μην προσδώσει χρονικό προσδιορισμό στη μαγειρική ευωχία. Την ενδιέφερε η διαδικασία, κατά το γνωστό ανέκδοτο. Ηθελε -όπως το κατάλαβα, ή έτσι ήθελα να το εισπράξω- να μιλήσει για τη μαγεία της γιορτής. Για μικρούς και μεγάλους. Για τους μικρούς που αποθηκεύουν γεύσεις και αισθήματα, τα οποία θα γίνουν το γευστικό μονοπάτι για σχέσεις ανθρώπινες και μνήμες που θα αντέξουν στον χρόνο.
Στόχος του βιβλίου είναι να βάλει τα ίδια τα Χριστούγεννα στο τραπέζι της. Να φουρνίσει μαγεία και νοσταλγία παιδικών οφθαλμών, για να βγάλει κουλούρια, γαλοπούλα, χοιρινό και άλλα τινά, τα οποία θα γίνουν η προϋπόθεση για συγκόλληση των σύγχρονων ατομικοτήτων. Να ξεφουρνίσει αγαπητική διάθεση και έξοδο, έστω προσωρινή, από τον ντελίβερι πολιτισμό των παράλληλων μοναχικοτήτων μας.
Το βιβλίο με έβαλε σε μπελάδες. Μπορεί ένα χρονογράφημα τετρακοσίων είκοσι πέντε λέξεων να μαγειρέψει Χριστούγεννα; Να φουρνίσει τι; Και τι να ξεφουρνίσει; Τι είναι εκείνο που περιμένουμε τα Χριστούγεννα με τη γέννηση του Χριστού; Πέρα από το ίδιο το θεολογικό γεγονός, κοινό μοτίβο σε όλες τις θρησκείες και τα κοσμολογικά συστήματα, είναι η πίστη στη ζωή. Μεγαλώνει η μέρα, το σκοτάδι νικιέται. Μια γέννηση, με όποια μορφή κι αν γίνεται, είναι μια ευκαιρία να ξαναμαγειρέψουμε τις επιθυμίες μας.
Σε μια κατσαρόλα, όχι ταχύτητας, θα έβαζα, πρώτα απ’ όλα, τη συνάντηση με τους δικούς μας. Οποιοι/ες κι αν είναι. Παραμερίζοντας διάφορες θεωρίες που μας έρχονται από την Εσπερία και που δίνουν συμβουλές για το πώς το οικογενειακό τραπέζι των Χριστουγέννων δεν θα μετατραπεί σε πολεμικό πεδίο. Με τσακωμούς και αντεγκλήσεις.
Αφήνοντας στην άκρη αυτές τις συμβουλές, θα προσθέσω στην κατσαρόλα μου την αγάπη και την ανοχή στη διαφορετική άποψη, στο διαφορετικό ταμπεραμέντο. Παραγίναμε αψίκοροι. Ξεμάθαμε να μοιραζόμαστε χρόνο και αισθήματα. Συνηθίσαμε να προβάλλουμε το δικό μας δικαίωμα. Να απαιτούμε τον σεβασμό των άλλων. Εμείς, η υψηλότητά μας, δεν χρωστάει. Με δανεικά αισθήματα φτιάχνεται η συνύπαρξη.
Και άλλα πολλά μπορούν να μπουν στην κατσαρόλα. Ανάλογα με τις ανάγκες κάθε σπιτιού. Είναι καιρός να μαγειρέψουμε Χριστούγεννα. Να δώσουμε χώρο στη μαγεία.
