Το εκ Τεμπών κίνημα και η δημοκρατική πρόκληση

Πολιτικό βάθρο, που θα ριζώσει στη χώρα θρυμματίζοντας το γνωστό κομματικό μωσαϊκό και δίνοντας το τελικό χτύπημα στη θνήσκουσα μεταπολίτευση, ή πολύχρωμο αερόστατο, το οποίο θα διανύσει μια θεαματική πλην σύντομη τροχιά στον συννεφιασμένο ουρανό της πατρίδας μας; Θα αποδειχθεί η απαρχή μιας νέας εποχής για τη δημοκρατία ή μια πέτρα που απλώς θα ρίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη;

Είναι έτσι κι αλλιώς το πρώτο πολιτικό κίνημα στην Ελλάδα που σχηματίστηκε στην κοινωνική βάση χωρίς την παρέμβαση της μαγικής μπαγκέτας ενός ηγέτη ή κόμματος. Γεννήθηκε πάνω στις κρύες σιδηροτροχιές των Τεμπών την τελευταία νύχτα του Φεβρουαρίου του 2023, πήρε τις διαστάσεις ισχυρότατου ρεύματος που στις όχθες του συναντήθηκαν οι συγγενείς και φίλοι των θυμάτων με τους φτωχοποιημένους των μνημονίων, τους απαξιωμένους της κοινωνικής μέριμνας, τους κυνηγημένους της τραπεζικής αυθαιρεσίας, τους αδικημένους της κατευθυνόμενης δικαιοσύνης, τους περιγελόμενους της δημόσιας υγείας και παιδείας, τους προγραμμένους της υπαίθρου και τόσους άλλους. Και απειλεί να κάνει τη διαφορά. Την οποία θα πετύχει, αν λάβει τη μορφή σοβαρής πολιτικής οργάνωσης, με στόχους και καθαρτήριες παρεμβάσεις στο πολυτραυματισμένο σώμα της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Δεν είναι η μοναδική φορά που η κοινωνία έρχεται στο προσκήνιο ζητώντας δικαιοσύνη και δημοκρατία. Είναι όμως η πρώτη κατά την οποία εκφράζεται αυθόρμητα και επιχειρεί την αυτο-οργάνωση, για να υποσκελίσει το ένοχο πολιτικό σύστημα. Και να θέσει τις βάσεις ενός άλλου που δεν θα ζέχνει διαπλοκή, βρόμικο πλουτισμό και προστασία του άνομου συμφέροντος. Γι’ αυτό και αποτελεί απειλή. Γι’ αυτό και πασχίζουν να το διαλύσουν εν τη γενέσει του.

Ανατροπές της αυταρχικότητας και της φαυλότητας (αυτά τα δύο πάνε μαζί) επιχειρήθηκαν και σε άλλες ιστορικές περιόδους. Την Ελλάδα των αρχών του 20ού αιώνα άλλαξε το στρατιωτικό κίνημα στο Γουδή, το οποίο φέρνοντας τον Ελ. Βενιζέλο άλλαξε το σύστημα διακυβέρνησης και αστικοποίησε τη χώρα. Σθεναρή αντίδραση με πραξικοπήματα, νόθα δημοψηφίσματα και άλλες ανομίες, ων ουκ έστιν αριθμός, εκδήλωσε το παλάτι απ’ όταν έπεσε στα χέρια του γερμανόφιλου Κωνσταντίνου Α’. Εκτοτε το πολιτικό έκτρωμα της μοναρχίας τίποτε καλό δεν πρόσφερε στην ομαλότητα. Απλώς οι επίγονοι του καταστροφικού βασιλιά είχαν άλλους προστάτες: τους Βρετανούς αρχικά και τους Αμερικανούς στη συνέχεια.

Επόμενο άλμα αξιοπρέπειας και αυτοθυσίας πέτυχε η Εθνική Αντίσταση, η οποία άνοιξε τον δρόμο για μια Ελλάδα μακριά από αυτές τις παθογένειες αλλά επιτηδείως (και με δικές της αμαρτίες) τέθηκε στο περιθώριο των μεταπολεμικών εξελίξεων στριμωγμένη στις εξορίες και τις φυλακές της αγγλοαμερικανικής σκοπιμότητας. Το δικό του στίγμα άφησε και ο αντιδικτατορικός φοιτητικός αγώνας με κύριο στόχο τη «νέα Ελλάδα» με μια «νέα δημοκρατία», αλλά τα συνθήματά του (και ορισμένα ματαιόδοξα στελέχη του) χωνεύθηκαν στο δύσμορφο σχήμα τής χωρίς οράματα μεταπολίτευσης. Η οποία στην κορύφωσή της τάισε τη διαπλοκή, για να φέρει με τη σειρά της τη χρεοκοπία, τον αυτοχειριασμό της Αριστεράς και να καταλήξει στο σημερινό τερατούργημα του αδίστακτου μητσοτακισμού.

Με το σημερινό εκ των Τεμπών κίνημα, αν καταθέσει καθαρό πρόγραμμα ριζοσπαστικού προσανατολισμού προς τη δημοκρατική ανασύνταξη της χώρας κι αν η εμφάνισή του συνοδευτεί με τα αποτελέσματα άλλων διεργασιών που εξελίσσονται στα αριστερά, πέραν του σημερινού πολιτικού συστήματος όρια, ίσως για τη χώρα ξημερώσει μια καλύτερη μέρα. Αλλιώς θα μείνει ένα πολύχρωμο μπαλόνι, έρμαιο των ανέμων της εποχής.