Ο,τι χρειαστεί;

Toν Ιούλιο του 2012 ο τότε επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Ντράγκι, με τη φράση «θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να στηρίξουμε το ευρώ» προανήγγειλε ένα πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης που άρχισε να εφαρμόζεται στα τέλη Ιανουαρίου του 2015.

Οι σταθεροποιητικές επιπτώσεις της δήλωσης του κεντρικού τραπεζίτη της Ευρωζώνης τερμάτισαν τη συνεχή πίεση των αγορών που πυροδοτήθηκε από τη συνάντηση του Σαρκοζί με τη Μέρκελ στην Ντοβίλ, τον Οκτώβριο του 2010, όπου συμφωνήθηκε η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στα προγράμματα διάσωσης των υπερχρεωμένων χωρών – μελών.

Δεκατρία χρόνια μετά, ο υπ’ αριθμόν δύο του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού της Λεπέν πρότεινε ένα νέο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης σε μια εμφανή προσπάθεια να προβάλει αυτός και η παράταξή του ότι έχουν συγκεκριμένη πρόταση για τη διαχείριση του χρέους της Γαλλίας. Η πρόταση του Μπαρντελά, με δεδομένη τη σημερινή κατάσταση στη Γερμανία και στους λεγόμενους «φειδωλούς του Βορρά», δεν πρόκειται να έχει συνέχεια.

Στη Γερμανία θα αναζωπυρωθεί η ψύχωση ότι οι φορολογούμενοι της χώρας καλούνται να πληρώσουν το χρέος μιας Γαλλίας που ζει πάνω από τις δυνατότητές της και θα διαμορφωθεί μια κατάσταση πραγμάτων που θα ευνοεί τη Λεπέν και την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD).

Η ποσοτική χαλάρωση, το τύπωμα χρήματος, κατέληξαν τελικά στην ενίσχυση των χωρών που δεν την είχαν ανάγκη.

Ανάμεσα στην εξαγγελία Ντράγκι, τον Ιούλιο του 2012 και την έναρξη του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης, τον Ιανουάριο του 2015, εκτυλίχτηκε ένα πρωτοφανές πολιτικό ψυχόδραμα στο Βερολίνο. Στην αρχή ο Ντράγκι κατηγορήθηκε για υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του, οι οποίες όμως, χάρη στην επιμονή της Γερμανίας, διασφάλιζαν την ανεξαρτησία της ΕΚΤ από τις κυβερνήσεις των χωρών – μελών της Ευρωζώνης.

Η Μέρκελ επέλεξε μια λεπτή ισορροπία καθώς αποδέχθηκε μεν ότι ο Ντράγκι κινήθηκε στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του αλλά ήθελε την ποσοτική χαλάρωση να αποτρέπει την κερδοσκοπία σε βάρος του ευρώ, χωρίς όμως να ανάψει το πράσινο φως για το τύπωμα χρήματος.

Τούτων λεχθέντων, αν στην Ιταλία ο εξευγενισμός της Μελόνι διέψευσε τις προεκλογικές ανησυχίες και τη μετάλλαξε σε στήριγμα του Βερολίνου, η Γαλλία της Λεπέν και του Μπαρντελά δύσκολα θα αποφύγει μια μετωπική σύγκρουση με τη Γερμανία.