Απέναντι από την Κάλυμνο και σε μικρή απόσταση βρίσκεται η Τέλενδος. Ενα νησί με λίγους κατοίκους και μεγάλη ομορφιά που φέρει στο όνομά του τη λέξη τέλος με τις πολλές σημασίες της: την ολοκλήρωση, τον προορισμό, το τέλος μιας διαδρομής κ.ά. Στην Τέλενδο μαθαίνουμε ότι, διακόπτοντας το δικαίωμά του για γονεϊκή άδεια (έχει δύο βρέφη), αποφάσισε να πάει για να μην κλείσει το σχολείο με τους δύο μαθητές ένας αναπληρωτής δάσκαλος από την Κάλυμνο, ο Στάθης Μαστροκούκος. Δεν χρειάζονται λόγια για να περιγράψει κανείς την πράξη του. Γιατί τα λόγια θα τη μειώσουν, όπως και όλες τις πράξεις που ξεχωρίζουν, που είναι παραδειγματικές. Που υπάρχουν για να ανοίγουν δρόμους ψυχής. Που για κάποιους ωστόσο εμποτισμένους με το πνεύμα μιας άσαρκης και κανονιστικής ουτοπίας δεν είναι αρκετές μπροστά σε ένα συνολικό όραμα που έχουν στο μυαλό τους, μακριά από την εμπειρία ή σαρκωμένο από εμπειρίες που έχουν κουραστεί να σκοντάφτουν κι έτσι επαναλαμβάνουν το κενό τους περίβλημα.
Η Τέλενδος: ένας τόπος με αναπάντεχα σχήματα και μορφές που δίνουν τροφή στα παραμύθια, ανάμεσά τους αυτά της καταγωγής, του καταγωγικού μύθου των πραγμάτων που σαν αόρατη κλωστή υφαίνει το μεταξύ του πραγματικού και του φανταστικού.
Στην Τέλενδο: η τραχύτητα και η γλυκύτητα, το απρόβλεπτο των σπάνιων συναντήσεων, η θλίψη του δειλινού, οι φλέβες που διακρίνονται στα κουρασμένα χέρια, η θάλασσα, πάντα αναπάντεχη να ανατρέπει τις βεβαιότητες, οι μικρές συμμαχίες με τον άνεμο, τις μυρωδιές από τη ρίγανη και το θυμάρι, την αναπάντεχη πίκρα της κάππαρης πριν αυτή γίνει τροφή που έχει σώσει από την πείνα. Στρώματα διαδοχικά ευτυχίας και δυστυχίας, αρχαία και λιγότερο αρχαία ίχνη περάσματος των παλιών ανθρώπων, που αν τους είχες μπροστά σου μπορεί και να μην τους μίλαγες, όμως έτσι που ακουμπάς τα ίχνη τους παρηγοριέσαι με την παρουσία τους να βρίσκονται εκεί κι εσύ να περπατάς τους ίδιους αχάρακτους αλλά γεμάτους ρυτίδες δρόμους, ένα είδος ψυχανάλυσης του τοπίου όπου ο χρόνος φλερτάρει με το άχρονο, όπου το διαχρονικό παύει να είναι άλλος ένας ψευδεπίγραφος τίτλος συμποσίου και γίνεται η λάσπη, η άμμος το χώμα.
Με την πράξη που έγινε από τον δάσκαλο, θυμόμαστε ότι η Τέλενδος, όπως κάθε νησί μας, είναι μία και μοναδική και επίσης ότι μια Τέλενδος μας περιμένει σε κάθε γωνιά του δρόμου. Δυσδιάκριτη, όταν όλα τα φώτα είναι στραμμένα στο αχαλίνωτο τζετ σετ της εξουσίας και του κέρδους, στην κιτς προπαγάνδα επιπέδου Μπανανίας και στην άνευ όρων παράδοση στους τεχνητούς παραδείσους της ΑΙ, που υπόσχονται την αποστείρωση του ανθρώπινου σε μια κοινωνία που θα μπορούσε να γίνει χειρότερη και από τη ναζιστική.
