Στην 48η διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας αναδείχθηκαν η υψηλή καλλιτεχνική ποιότητα και η οργανωτική επάρκεια του θεσμού. Τα απονεμηθέντα βραβεία αποδείχθηκαν αριθμητικά λιγοστά να καλύψουν την πολλαπλότητα των συμμετοχών που άξιζαν να βραβευθούν. Το «Noi» του Νεριτάν Ζιντζιρία (Βραβείο Χρυσός Διόνυσος) συνδυάζει παρατζανοφικές επιρροές και τον πόνο της ανθρώπινης απώλειας με τον δυναμισμό και την υπερηφάνεια που συμβολίζει το άτι που συμπρωταγωνιστεί. Στο υψηλής αισθητικής «Requiem in salt» των Σύλβιας Νικολαΐδου και Νικόλα Ιορδάνου (Βραβείο Ντοκιμαντέρ), οι κόκκοι του αλατιού ως φορείς μνήμης και η φιλοσοφική διαπραγμάτευση του θανάτου μετουσιώνονται σε έργα τέχνης.
Χαράς ευαγγέλια οι συμμετοχές αμιγώς πολιτικών ταινιών: το «Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει» του Δημήτρη Παπαθανάση (Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής) για τη μα- κάβρια, όσο και αποστομωτική προσέγγιση του φαινομένου της διαφθοράς· το «Οι λύκοι επιστρέφουν» (Βραβείο Ηχου) του Στέλιου Μωραϊτίδη, που μεταφέρει στο σήμερα μνήμες από την ταινία «Οι κυνηγοί» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου (1977), για τη διαπραγμάτευση της Ιστορίας, πτυχές της οποίας κάποιοι θα επιθυμούσαν να παραμείνουν για πάντα θαμμένες· το «Μαγκνταλένα Χάουζεν: Παγωμένος Χρόνος» του Γιάννη Καρπούζη (Βραβείο Μοντάζ) για τη φωτογραφική σύνδεση των πολιτικών αιτημάτων της δεκαετίας του 1970 με τα αντίστοιχα σημερινά· τέλος, το «100 χρόνια μπροστά» του Μιχάλη Γιγιντή, για την υπόρρητα ειρωνική και ανελέητα κριτική ματιά στα πολιτικά τεκταινόμενα της δεκαετίας του 1980.
Στα πολύ θετικά της φετινής διοργάνωσης, το γεγονός ότι ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Γιώργος Αγγελόπουλος όχι μόνο κέρδισε το στοίχημα, αλλά, το πιο σημαντικό, κατάφερε να κερδίσει τους πάντες, ιδίως τους δημιουργούς, όπως φάνηκε από το θερμό χειροκρότημα που του επιφύλαξαν στην τελετή λήξης του φεστιβάλ.
Δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την παρουσία της πολιτικής ηγεσίας που εκπροσωπήθηκε από τον υφυπουργό Πολιτισμού Ι. Φωτήλα, ο οποίος φέρει ακέραια την ευθύνη για όλα όσα διαδραματίστηκαν, όλα άκρως αποκαλυπτικά. Η στάση του αποτελεί διδακτικό παράδειγμα του τι δεν πρέπει να κάνει επ’ ουδενί λόγω ένας πολιτικός. Για όσους εξακολουθούν να διατηρούν αμφιβολίες, αποκαλύπτεται ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει εθιστεί, σε βαθμό αυτο-εγκλωβισμού πλέον, στην τακτική που η ίδια εφαρμόζει όλα αυτά τα χρόνια, δηλαδή την εξασφάλιση της παθητικής σιωπής ή της ενεργής υποστήριξης μέσω στοχευμένων παροχών κονδυλίων για την εξαγορά τους, είτε σε μερίδα των ΜΜΕ είτε σε συγκεκριμένα τμήματα της κομματικής της πελατείας. Στη Δράμα την περασμένη Κυριακή αποκαλύφθηκαν τα όρια αυτής της πολιτικής, ιδίως όταν αυτή επιχειρείται να εφαρμοστεί σε έναν χώρο ο οποίος εξ ορισμού τίθεται κριτικά απέναντι στην εκάστοτε, όποιας μορφής, εξουσία.
*(Ph.D.)2, καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
