Υπάρχει ένα γενναίο φορτίο κυνισμού που διαβρώνει τις πόλεις, τους δρόμους, την καθημερινότητά της. Μια κυνική συνθήκη εμπεδωμένη από την ελληνική πολιτική σκηνή και την παγκόσμια συγκυρία. Μια κυνική στάση απέναντι στα πράγματα (που είναι στάση απέναντι στον Ανθρωπο) όπως αυτή ενσαρκώνεται από ντόπια και διεθνή σκουπίδια.
Ο Νετανιάχου και ο ακροδεξιός του θίασος με τις ανθρωπιστικές σφαγές παιδιών και αμάχων ενάντια στην τρομοκρατία. Ο Τραμπ και ο δικός του ακροδεξιός θίασος με τις καθημερινές απαγωγές πολιτών, την ποινικοποίηση των απόψεων, τον στρατό στις πόλεις του Λος Αντζελες και του Πόρτλαντ. Και φυσικά στα δικά μας ο Αδωνης Γεωργιάδης και άλλα ορφανά του Παττακού που λίγο-πολύ μας είπε πως αν είσαι αριστερός δεν έχεις δικαίωμα να είσαι γιατρός ή να βοηθάς κάποιον συμπολίτη σου ή στην περίπτωση του Ιάσονα Αποστολόπουλου (το σχόλιο στοχοποιούσε αυτόν) και των υπόλοιπων παράνομα κρατούμενων μελών του Global Sumud Flotilla από το Ισραήλ πως αν ασκείς κριτική στην κυβέρνηση αυτομάτως χάνεις τα πολιτικά σου δικαιώματα και η χώρα αδιαφορεί για εσένα («Γιατί έχει την απαίτηση να μεσολαβήσει το ελληνικό κράτος για να τον σώσει;»).
Είναι ένα φορτίο κυνισμού που έρχεται να συναντήσει αυτό που θρέφει εδώ και δεκαετίες. Τον κυνισμό της ελεύθερης αγοράς και της επιτυχίας ακόμα και αν πατάς επί πτωμάτων. Τον κυνισμό της οικονομικής κρίσης όπου η κρίση έγινε ευκαιρία για τους πολλούς και η αλληλεγγύη το πιο σύντομο ανέκδοτο στη βραχύβια ιστορία της Ενωσης. Ο κυνισμός του κόβιντ και της καραντίνας όπου τα πολιτικά δικαιώματα πήγαν περίπατο στο όνομα της έκτακτης ανάγκης και οι πολίτες διδάχτηκαν να αντιμετωπίζουν τους διπλανούς τους, τους γείτονές τους, ως φορείς θανάτου, ως ενδεχόμενες μολύνσεις. Είναι ο κυνισμός της εργαλειοποίησης του ρατσισμού ως λαϊκίστικου πολιτικού εργαλείου που στρέφει την οργή προς τον αδύναμο δημιουργώντας έναν εχθρό για ένα εξαθλιωμένο πλήθος.
Ο κόσμος ζει μέσα σε όλα αυτά. Δεν τα βλέπει. Τα βιώνει. Στον δημόσιο λόγο και την αναπαραγωγή του, στη δικαιολόγηση κάθε σκανδάλου και κάθε εγκληματικής αθλιότητας της πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης του βορείου ημισφαιρίου. Στον τρόπο που αντιμετωπίζονται γονείς που έχασαν τα παιδιά τους εξαιτίας της κυβέρνησης αυτής. Στον τρόπο που σκοτώνονται καθημερινά άμαχοι από τον στρατηγικό σύμμαχο της κυβέρνησης αυτής. Στον τρόπο με τον οποίο η δημόσια υγεία διαλύεται ενώ θρασύδειλα στελέχη του κόμματος πλουτίζουν μέσα από ψεύτικα ΑΦΜ και φασματικές κατσίκες. Ο κυνισμός από τα πάνω δεν υπήρξε ποτέ τόσο αχαλίνωτος, τόσο ορατός και τόσο αδιάφορος απέναντι σε αυτούς που ποδοπατά. Και η στάση αυτή έχει έναν παιδευτικό ρόλο. Δημιουργεί συμπεριφορές και ανθρωπότυπους, στοχεύσεις και επιδιώξεις. Μαθαίνει στους πολίτες να διαμορφώνονται με βάση αυτή την απανθρωπιά. Αν θέλουν να πλουτίσουν. Ακόμα περισσότερο αν θέλουν να επιβιώσουν.
Οσοι τα βλέπουν έχουν επιλογές. Είτε να πάνε προς αυτή την κατεύθυνση, είτε να κουνήσουν το κεφάλι και μοιρολατρικά να πουν πως πάντα έτσι ήταν, τι τα σκαλίζεις τώρα κτλ. Υπάρχουν όμως και αυτοί που θα συνεχίσουν να επιμένουν. Και να τα βλέπουν και να τα καταγγέλλουν. Να τα ονοματίζουν με τον τρόπο που αυτά υπάρχουν. Ετσι όπως είναι.
Είναι ο ανθρωπισμός της κυριολεξίας. Αυτός που ονομάζει απάνθρωπο τον τρόπο του κυνισμού και τις πολιτικές που αυτός γεννά. Είναι ο ανθρωπισμός της κυριολεξίας αυτός που περιγράφει ως ρατσιστικές και απάνθρωπες της πολιτικές του Πλεύρη, ως ακροδεξιές και αντικοινωνικές τις δηλώσεις του Αδωνη Γεωργιάδη, ως εγκληματική, αντιθεσμική και βαθιά αντιδημοκρατική τη διακυβέρνηση της χώρας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Είμαστε υπεύθυνοι απέναντι στις λέξεις. Οπως είμαστε απέναντι στα παιδιά μας, τους συγγενείς και τους συμπολίτες μας. Δεν μπορούμε να τις χαρίσουμε και αυτές στον κυνισμό. Γιατί κάθε αλλαγή ξεκινάει από τις λέξεις. Οχι στη γενικότητα και την ενδεχόμενη πολυσημία τους. Αλλά στον αμείλικτο ανθρωπισμό της κυριολεξίας τους.
