Βρέθηκα να μουρμουράω έντονα τις τελευταίες ημέρες το Charlie don’t surf των Clash. Ισως ήταν ένα coping mechanism εναντίον της μαζικής επίθεσης που εξαπολύθηκε σε όσους περιέγραψαν τον Τσάρλι Κερκ ως έναν «ακροδεξιό influencer». Στο άκουσμα της λέξης «ακροδεξιός», η εγχώρια και η παγκόσμια Ακροδεξιά (και το ακραίο Κέντρο) εξεγέρθηκε και κατηγόρησε όσους τη χρησιμοποιούν, ότι στην ουσία νομιμοποιούν, δικαιολογούν και συναινούν στη δολοφονία του Κερκ.
Ο Τσάρλι δεν σερφάρει,
και νομίζουμε ότι θα έπρεπε.
Αναρωτιόμουν, πώς γίνεται να δικαιολογείς μια δολοφονία απλά επειδή αναφέρεις το πολιτικό υπόβαθρο του δολοφονημένου; Στο κάτω κάτω δεν ήταν ένας απλός πολίτης με ακροδεξιό λόγο. Ηταν ένας εκ των βασικότερων εκφραστών του MAGA, ένας influencer στην αυλή του Τραμπ, ένας άνθρωπος με πολιτική επιρροή στα αμερικανικά πανεπιστήμια και στην αμερικανική κοινωνία.
Γιατί η αναφορά στην πολιτική ιδεολογία του σημαίνει και αυτόματη συναίνεση σε ένα έγκλημα; Ο νεκρός, από τη στιγμή που ήταν ένα πολιτικό υποκείμενο με ενεργή πολιτική δράση, πρέπει να κριθεί και να μελετηθεί με βάση και αυτό, χωρίς ποτέ αυτό να σημαίνει ότι επειδή είχε αυτές τις ιδέες, τις θέσεις και τον λόγο, θα έπρεπε να είχε δολοφονηθεί.
Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες με τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ είναι και η πρώτη μαζική αντεπίθεση της Ακροδεξιάς για να επιτύχει δύο βασικά πράγματα. Πρώτον, να αποτινάξει από πάνω της τη λέξη «ακροδεξιός» (συμπεριληπτικός και εναλλακτικός όρος που προτείνεται: «συντηρητικός ακτιβιστής») και να ταυτίσει την Αριστερά με την πολιτική βία.
Δυστυχώς και στα δύο αυτά ζητήματα το πράγμα κάπου δεν «σερφάρει», που θα λέγανε και οι Clash.
Μουσικό διάλειμμα
Μας έχουν πει να διώχνουμε τους ξένους από εδώ,
δεν μας πολυαρέσει που αράζουν,
δεν μας αρέσει να βρίσκονται παντού στις πόλεις.
«Ο Τσάρλι δεν σερφάρει» ως φράση πρωτοακούστηκε στην ταινία «Αποκάλυψη Τώρα!» ως μια προσπάθεια να δικαιολογήσει ο αντισυνταγματάρχης Κίλγκορ την απόφασή του να καταλάβει μια περιοχή στο Βιετνάμ με σκοπό οι στρατιώτες του να κάνουν σερφ. Οι Clash παίρνουν αυτή τη φράση και τις σχέσεις εξουσίας που δημιουργεί και τη μετατρέπουν σε ένα «κατηγορώ» για τον αμερικανικό μιλιταρισμό, την αποικιοκρατία και την ξενοφοβία.
Ο Τσάρλι δεν σερφάρει, έγινε μια απαστράπτουσα ναπάλμ.
Μια αστραφτερή πυρηνική βόμβα, έτοιμη να σκάσει πάνω μας.
Τσάρλι Κερκ: συντηρητικός ακτιβιστής
Ρώτησα δύο καθηγητές Πολιτικής Επιστήμης (Φιλίππα Χατζησταύρου και Γιώργος Σαμαράς) το ερώτημα της χρονιάς: κατά πόσο θεωρείται ο Τσάρλι Κερκ ακροδεξιός;
Και οι δύο απάντησαν ότι ο Κερκ ήταν ένας «ακροδεξιός διανοητικός λομπίστας» και «πολιτικός καθοδηγητής», καθώς ήθελε να ανατρέψει βασικά κατοχυρωμένα δικαιώματα (έμφυλα, φυλετικά, εργασιακά, δημοκρατικά κ.ο.κ.), ενώ οι αντιλήψεις του δεν ήταν συμβατές με τη φιλελεύθερη δημοκρατία.
Σημαντική επισήμανση είναι ότι πρέπει να γίνει ένας διαχωρισμός όσον αφορά τη σύγχρονη Ακροδεξιά και τους όρους του «ναζισμού», του «φασισμού» και του «συντηρητισμού».
«Η σύγχρονη Ακροδεξιά εκφράζει την πολιτική, οικονομική και διανοητική αντεπανάσταση, η οποία χτίζει γέφυρες με την κοινωνία δίχως την επιβολή ή τον φόβο, ενώ εισβάλλει σε δομές εξουσίας», δήλωσε η κ. Χατζησταύρου στην «Εφ.Συν.».
Η βία δεν ήταν ποτέ η λύση (εκτός και αν…)
Μπορεί ο Τσάρλι Κερκ να θεωρούσε ότι η Αριστερά είναι ο βασικός εχθρός του έθνους, που πρέπει να «απο-ριζοσπαστικοποιηθεί» από τους συντηρητικούς. Αυτό που δεν έβλεπε όμως ή δεν ήθελε να δει είναι ότι η πολιτική βία, κατά βάση, ανήκει στην Ακροδεξιά.
Ερευνα του «The Prosecution Project» αναδεικνύει ότι στα 350 περιστατικά πολιτικής βίας το 2019, πάνω από τα 200 προέρχονταν από άτομα με δεξιά ιδεολογία, ενώ λιγότερα από 50 προέρχονταν από τον χώρο της Αριστεράς. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της θητείας του Μπάιντεν, όπου τα περιστατικά πολιτικής βίας είχαν μειωθεί, από τα 180 το 2021, άνω των 100 ανήκαν στην Ακροδεξιά.
Μια άλλη έρευνα από την Anti-Defamation League (η γνωστή ΜΚΟ με τις στενές σχέσεις με το Ισραήλ η οποία ιδρύθηκε για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού) αναφέρει ότι το 76% της εξτρεμιστικής βίας την περασμένη δεκαετία διαπράχθηκε από ανθρώπους που ανήκουν στη Δεξιά, ενώ το 2024, όλα τα περιστατικά εξτρεμιστικής βίας (11 στο σύνολό τους) διαπράχθηκαν από ακροδεξιούς.
Καλή δύναμη
Μπορεί να γελάς και να τους γκρεμίζεις,
αλλά αυτοί οι άνθρωποι θα μας καταστρέψουν.
Ο Τσάρλι δεν σερφάρει πια εδώ. Το κάνουν άλλοι για εκείνον.
Υπουργοί που μαλώνουν όσους δεν ομιλούν ακόμα τη γλώσσα της «κοινής λογικής», δισεκατομμυριούχοι που θέτουν το δίλημμα: «είτε πολεμάτε, είτε πεθαίνετε», πρωθυπουργοί που γενοκτονούν τον Παλαιστινιακό πληθυσμό, που καταστέλλουν οτιδήποτε δεν είναι συμβατό με την ιδεολογία τους και μετά φωνάζουν ότι «φιμώνονται».
Η γλώσσα να συμμορφώνεται στις επιταγές τους και σε όσους αρέσει· σε όσους δεν αρέσει, απόλυση, φυλάκιση… ποιος ξέρει τι περιμένει τους «αντιφρονούντες».
Να σιγομουρμουρίσω λίγο ακόμα ή θα φανεί βάρβαρο;
Μια αλήθεια είναι,
ότι ποτέ δεν μαθαίνουμε…
● Πολλά ευχαριστώ για τη συνδρομή τους στο άρθρο στην επίκουρη καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο ΕΚΠΑ, Φιλίππα Χατζησταύρου, και στον Γιώργο Σαμαρά, επίκουρο καθηγητή Δημόσιας Πολιτικής στο King’s College.
