Excel

Σάββατο απόγευμα. Και η Θεσσαλονίκη είχε δύο πρόσωπα. Το ένα βρισκόταν στο «Βελλίδειο»: καλοφωτισμένο, φρεσκοσιδερωμένο, με το χαμόγελο της δήθεν ανάπτυξης να στολίζει τις εξαγγελίες. Το άλλο: στους δρόμους και στις πλατείες της, από την Αθήνα και τη Λάρισα μέχρι την Πάτρα και το Ηράκλειο, με φωνές που δεν ζητούσαν φοροελαφρύνσεις, αλλά δικαιοσύνη.

Στην αίθουσα της ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός μοίραζε δισεκατομμύρια σαν να μοιράζει καραμέλες σε παιδικό πάρτι. Ενα πακέτο 1,6 δισ., μηδενικοί φόροι για νέους κάτω των 25, μειώσεις για οικογένειες, ελαφρύνσεις για συνταξιούχους. Ολα ανακοινώθηκαν με στόμφο και με βαθιά πίστη στα μαθηματικά. Λες κι η ζωή είναι ένα excel που περιμένει να γεμίσει στήλες και ποσοστά.

Την ίδια στιγμή, στους δρόμους, το excel δεν είχε θέση. Εκεί δεν υπήρχαν αριθμοί. Υπήρχαν ονόματα. Πρόσωπα. Αδειες καρέκλες σε οικογενειακά τραπέζια. Στις πλατείες οι άνθρωποι κουβαλούσαν πανό με τα πρόσωπα των παιδιών τους, που δεν πρόλαβαν να γίνουν 25. Στα μάτια τους έβραζε το ερώτημα: Γιατί; Και η απάντηση δεν ήρθε ποτέ.

Οι ανακοινώσεις έπεφταν σαν βροχή. Τέσσερα παιδιά; Μηδενικός φόρος. Τρία; 9%. Δύο; 16%. Ενα; 18%. Μα τα παιδιά δεν είναι μαθηματικά. Δεν είναι «κωδικοί», δεν είναι κουπόνια που εξαργυρώνονται στην Εφορία. Τα παιδιά θέλουν σχολεία ανοιχτά, θέλουν δασκάλους, θέλουν ασφάλεια να γυρίσουν σπίτι ύστερα από ένα ταξίδι. Και σ’ αυτό η πολιτεία παραμένει βουβή.

Κι ύστερα οι συνταξιούχοι. Μισή «προσωπική διαφορά» το 2026, ολόκληρη το 2027. Υποσχέσεις που ζέχνουν καθυστέρηση, σαν επιταγές μεταχρονολογημένες. Και πολλοί ίσως να μην είναι εδώ το 2027 για να τις εξαργυρώσουν. Σ’ αυτούς τι λέμε; Να κάνουν υπομονή μέχρι να δικαιωθούν στα χαρτιά;

Και για τα ενοίκια, μείωση φόρων. Να αναπνεύσει η αγορά. Μα η αγορά δεν πνίγεται. Οι άνθρωποι πνίγονται. Οι ενοικιαστές που σφίγγουν το ζωνάρι κάθε μήνα, αυτοί που βλέπουν το ψυγείο τους άδειο. Αυτοί δεν σώζονται από απλές στατιστικές.

Οσο στο «Βελλίδειο» έπεφταν χειροκροτήματα, στους δρόμους έπεφτε σιωπή. Μια σιωπή που ήταν πιο δυνατή από κάθε ποσοστό, πιο αληθινή από κάθε εξαγγελία. Οι πλατείες έλεγαν με τον τρόπο τους: Δεν θέλουμε άλλα πακέτα. Θέλουμε να σταματήσει ο θάνατος να γίνεται «λάθος». Θέλουμε να μπορούν να γυρνούν οι άνθρωποί μας σπίτι. Θέλουμε να μην ξεχνιούνται οι νεκροί.

Η αντίθεση ήταν σπαρακτική. Εκεί μέσα παρουσίαζαν νούμερα για το μέλλον. Εκεί έξω ζητούσαν δικαιοσύνη για το παρελθόν. Και κάπου στη μέση στεκόταν η χώρα, με το κεφάλι σκυφτό, να προσπαθεί να πειστεί ότι οι υποσχέσεις μπορούν να σβήσουν τις πληγές.

Μα η αλήθεια είναι αδυσώπητη. Ούτε οι αριθμοί ούτε οι εξαγγελίες είναι η λύση. Οι παροχές δεν ανασταίνουν. Η κρίση δεν είναι μόνο φορολογική. Είναι βαθιά ανθρώπινη. Και η επιλογή που έχουμε μπροστά μας είναι απλή, κι όμως τόσο δύσκολη: Θα μείνουμε να κοιτάμε τους αριθμούς να μας νανουρίζουν ή θα ξυπνήσουμε και θα μετατρέψουμε τους αριθμούς σε λέξεις και πράξεις ανθρώπινες;