Ομόσταβλοι στο κατάστρωμα πλοίου της άγονης γραμμής· διαλέξτε ανάμεσα σε Μικρές Κυκλάδες και μεμακρυσμένα Δωδεκάνησα. Η τετράς που μόλις επιβιβάζεται ξεφυσάει στο βάρος των δεύτερων -ήντα και άφθονων παραπανίσιων κιλών. «Το ’ξερα, γαμώτο! Εχουν πιάσει όλους τους καναπέδες, οι μαλάκες» σκούζει στεντορείως η κάπως νεότερη, εμφανώς ευτραφέστερη και φασαριόζα, παρατηρώντας πρόχειρα ένα γύρω. Αδιαφορεί παντελώς για την εντύπωση που προκαλεί στην ομήγυρη ημών των… αυτοεξυπηρετούμενων το εκλεπτυσμένο της ιδιόλεκτο. Οι άλλοι τρεις κάθονται όσο πιο αναπαυτικά μπορούν στις πλαστικές πολυθρόνες, αραδιάζοντας τη σκευή τους στο τραπεζάκι εμπρός μου.
Θρονιάζεται δυσανασχετώντας κι η φιλενάδα τους και, προς γενικήν τέρψιν, αφοσιώνεται με ευλάβεια στο κινητό της. Γκριζομάλλης με σκούρες τούφες γειτονιές γειτονιές ο συνοδός της, μοιάζει προ πολλού βυθισμένος στο δικό του. Μετρίου αναστήματος, συναισθήματος και ευφυΐας, θα στοιχημάτιζες πως βρήκε χωρίς να ψάχνει, έστω κι αργά, το νόημα της ζωής στον χαυνωτικό λήθαργο της τεχνολογίας. Το ανοικονόμητο σουλούπι του έχει πάρει, λες, να τετραγωνίζει απ’ όλες τις πάντες. Θα αποτελούσε μάλιστα τον τέλειο κύβο, αν τα ξίγκια που ασφυκτιούν στην περιφέρεια και στους μηρούς δεν πάσχιζαν να ξεταβανώσουν την ταλαιπωρημένη βερμούδα και το εφαρμοστό μακό με τη στάμπα γνωστής πολυεθνικής στην πρόσοψη.
Ο κύκλος αντιστέκεται, βλέπεις, εξ ενστίκτου στις παράδοξες απόπειρες τετραγωνισμού του. Οι κόγχες και οι βολβοί των ματιών του κινητόπληκτου δείχνουν, ωστόσο, απολύτως τετράγωνες. Απέκτησαν με τον καιρό το σχήμα της οθόνης, όπως ακριβώς η κάτω γνάθος των άλλοτε φανατικών θαμώνων του φαληρικού Δέλτα επιμηκυνόταν, ώστε να φέρνει στα ιπποειδή· εξ ου ο εύστοχος, αν όχι κυριολεκτικός, χαρακτηρισμός αλογομούρηδες. Γηραιότερη, λιγομίλητη και σοβαροφανής η τρίτη της συντροφιάς ταξιδεύει ήδη εντελώς απορροφημένη στις έσχατες σελίδες του χοντρού της τόμου· κάτι σε Μαντά ή Δημουλίδου – δεν κατάφερα να δω το εξώφυλλο. Ευθυτενής και καλοστεκούμενος για την ηλικία του ο φαλάκρας που συμπληρώνει το καρέ δεν ασχολείται περιέργως με το σμαρτφόν του. Δείχνει πιο μαγκίτης από τους ρέστους, καθώς η παιγνιώδης του ματιά ακτινογραφεί τους συνεπιβάτες των πέριξ τραπεζιών.
Νευριάζει επειδή οι φίλοι του αγνοούν επιδεικτικά τις συνεχείς του απόπειρες να πιάσουν ψιλό λακριντί κι αποφασίζει να το ρίξει στη μάσα. Ξεσκεπάζει τελετουργικά το αλουμινάκι που σέρνει μαζί του, χλαπακιάζοντας με βουλιμία το περιεχόμενό του: κρύες πλαστικοποιημένες πατάτες τηγανητές και λεπτές φέτες απροσδιόριστου μείγματος που θα ορκιζόσουν πως είναι γύρος, αν το λίπος που ’χει πια παγώσει δεν του ’δινε υφή φελιζόλ. Ξάφνου ο παρά κάτι τετράγωνος σπάει τη μεταξύ τους εκκωφαντική σιωπή. «Ο Πλεύρης, υπουργός Μετανάστευσης» ανακοινώνει, δίχως να τραβήξει το αγελαδινό βλέμμα του απ’ το μαραφέτι.
Η παρέα φαίνεται πως εμφορείται από δημοκρατικά ιδεώδη. Τους κόβω για πρώην αμετανόητους πασόκους που πίστεψαν ως δεύτερο Ανδρέα τον Τσίπρα και τώρα θαλασσοδέρνονται μεταξύ Πολάκη, Κασσελάκη και Νίκου Παππά. «Μα ο Πλεύρης είναι φασίστας» κάνει εμβρόντητη η ξινή. «Γιατί ο Βορίδης τι ήτανε;» την προσγειώνει ο φαλακρόμπας ανάμεσα σε δυο χοντρομπούκια. Η τέταρτη δεν βγάζει άχνα, χαμένη στη συναρπαστική πλοκή της μαντάμ Μαντά. Παρακολουθώ από καθαρά ανθρωπολογικό και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον. Αν είμαστε ό,τι τρώμε, ό,τι φοράμε, ό,τι προτιμάμε κι ό,τι συνδιαλεγόμαστε, έχω μπροστά το πιστότερο δείγμα της εκφυλισμένης σύγχρονης νεοελληνικής ταυτότητας. Ψόφια ντέφια και νάιλον κέφια, για να παραφράσουμε τους Σπυρόπουλους.
