Στις αρχές του χρόνου, όταν ο Τραμπ πίστευε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να λήξει μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες, κυριαρχούσε η πεποίθηση ότι πρώτα θα πρέπει να τερματιστεί η σύγκρουση Μόσχας-Κίεβου και στη συνέχεια να αναζητηθούν το πλαίσιο και οι κανόνες της ασφάλειας της Γηραιάς Ηπείρου.
Εξι μήνες μετά η εικόνα βρίσκεται στους αντίποδες, με τη Ρωσία να δίνει στρατηγική προτεραιότητα στη διαμόρφωση ενός κοινά αποδεκτού καθεστώτος ασφάλειας στην Ευρώπη εντός του οποίου θα διαμορφωθεί το πλαίσιο των εγγυήσεων-δεσμεύσεων που θα αφορούν την Ουκρανία.
Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν η Δύση θέλει και μπορεί να διαπραγματευτεί με τη Ρωσία ένα συνολικό πλαίσιο ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Την εποχή του πρώτου Ψυχρού Πολέμου (1947-91) χρειαστήκαν 17 ολόκληρα χρόνια μέχρι τη σχετική συμφωνία: από τις Συνομιλίες της Βιέννης για την αμοιβαία και ισόρροπη μείωση των συμβατικών δυνάμεων στην Ευρώπη, οι οποίες άρχισαν το 1969, μέχρι τη Διάσκεψη του Ελσίνκι το 1975. Η μακράς διαρκείας αργόσυρτη διαπραγμάτευση από τη Βιέννη μέχρι το Ελσίνκι αφορούσε μια σαφώς οριοθετημένη στη Γιάλτα διαίρεση της Ευρώπης σε ζώνες επιρροής.
Σήμερα το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι άλλο από το αν οι ΗΠΑ του Τραμπ είναι πρόθυμες να αναγνωρίσουν τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ ως αποκλειστική ζώνη επιρροής της Μόσχας.
Αν υπάρξει σύγκλιση Κρεμλίνου-Λευκού Οίκου, το επόμενο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι αν η Γαλλία, η Βρετανία και η Γερμανία θα στηρίξουν την προσέγγιση Ουάσινγκτον-Μόσχας ή αν θα περιχαρακωθούν σε απαιτήσεις που θα παρατείνουν την αντιπαράθεση του Πούτιν με αυτές τις τρεις μεγάλες δυνάμεις της Γηραιάς Ηπείρου.
Με βάση τα παραπάνω μόνο διάσπαση του αποτελματωμένου μετώπου στην Ανατολική Ουκρανία θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια δυναμική συνολικής εξομάλυνσης στις σχέσεις Δύσης-Ρωσίας.
-320x213.jpg)
