Τη χαμένη τιμή της χώρας έσωσαν οι χιλιάδες άνθρωποι που διαδήλωσαν κατά της γενοκτονίας στη Γάζα την Κυριακή. Σε έναν τόπο που συμβαδίζει αγόγγυστα με την αδιαφορία του συνόλου της Δύσης απέναντι στα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει το Ισραήλ, οι χιλιάδες ενωμένες φωνές που ρυθμικά φώναζαν «λευτεριά στην Παλαιστινη» και η εικόνα του κόσμου να αντιστέκεται αντιδρώντας στο άδικο και το απάνθρωπο λειτούργησαν λυτρωτικά για τη συλλογική συνείδηση.
Ενώ η ελληνική κυβέρνηση εξακολουθεί να κρατά μια στάση όχι απλώς ουδέτερη αλλά προκλητικά φιλική απέναντι στο Ισραήλ, η κοινωνία, σκουπίζοντας λίγο από την ντροπή του κράτους, έδειξε την αλληλεγγύη της κάνοντας σαφές πως η ηθική δεν αναστέλλεται τον Αύγουστο, ούτε οι ευθύνες μπαίνουν σε πακέτο προσφοράς μαζί με τις ξαπλώστρες. Η αντίδραση του κόσμου με πανό, συνθήματα και απλή, ευθύβολη αγανάκτηση δεν είναι «αντισημιτισμός», όπως βιάζονται να χαρακτηρίσουν τις αντιδράσεις τα ακροδεξιά τρόλ, ούτε «τάγματα εφόδου» εκείνοι που διαμαρτύρονται. Δεν τάσσεται κανείς απέναντι στους Ισραηλινούς γενικά και αόριστα· ο κόσμος εναντιώνεται κατά των στρατιωτών του IDF που συμμετέχουν στη σφαγή των Παλαιστινίων και χρησιμοποιούν την Ελλάδα για την αναψυχή τους στο διάλειμμα της θηριωδίας που συμμετέχουν.
Το πρόβλημα δεν είναι οι τουρίστες. Το πρόβλημα είναι η πλήρης αποπολιτικοποίηση της δημόσιας ζωής. Η ιδέα ότι όλα είναι επιτρεπτά στο όνομα της τουριστικής ανάπτυξης. Πώς γίνεται να καλωσορίζουμε ως επισκέπτες τους στρατιώτες που σπέρνουν τον θάνατο, την ίδια ώρα που καταγγέλλουμε δήθεν την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου;
Οσο η επίσημη πολιτεία υποκλίνεται σε γεωπολιτικά συμφέροντα, η κοινωνία θα συνεχίσει –και οφείλει να συνεχίσει– να φωνάζει. Γιατί χωρίς φωνή μένει μόνο η συνενοχή.
