Κυνηγώντας παραπλανητικά την Ιστορία

«Αυτό που θέλω πίσω είναι αυτό που ήμουν» (Σίλβια Πλαθ) | «Δεν μπορώ να πάω πίσω στο χθες, γιατί ήμουν κάποιος άλλος» (Λούις Κάρολ)

Αμφότεροι οι δυο μακαρίτες λογοτέχνες δεν είναι νομίζω οικείοι στους σημερινούς της εξουσίας. Αλλά ασυνείδητα τους χρησιμοποιούν αφού αποφάσισαν να κάνουν «ιστορικό» το ζήτημα της διαφθοράς με τις αγροτικές επιδοτήσεις.

Το «όλοι μαζί τα φάγαμε» συνοδεύεται από το «μια ζωή τα τρώγαμε». Η κυβέρνηση έτσι λειτουργεί στο συλλογικό ασυνείδητο ως αυθεντικός φορέας συνέχειας και διαιώνισης των ελληνικών παθογενειών και της αρπαχτής.

Μας θυμίζει ότι δεν έχει σημασία αν κλέβεις και κάνεις αρπαχτές σήμερα έχοντας πρόσβαση στους αρμούς της εξουσίας: αυτό «συνέβαινε» άρα και ενδύεται μια συστημική κανονικότητα.

Το κράτος όμως στα μάτια του πολίτη κανονικοποείται ως λάφυρο, και η ρεμούλα με τη μίζα εκλογικεύονται ως ιστορικά φαινόμενα, ως «εθνικό συνεχές».

Είμαστε καταδικασμένοι να κυνηγάμε το παρελθόν όταν η εκάστοτε εξουσία παρανομεί. Είμαστε αναγκασμένοι να ανακαλούμε στη μνήμη εθνικές παθογένειες και συμπεριφορές κοτζαμπάσηδων και μαυρογιαλούρων.

Η δικαιοσύνη με αυτό τον τρόπο μεταλλάσσεται σκόπιμα σε πανοπτικό όργανο εθνικής ιδιοσυγκρασίας και (φυλετικής) στρεβλωτικής συμπεριφοράς.

Η κυβέρνηση δεν εμπαίζει μόνο τους πολίτες αλλά και την Ιστορία. Ξαναλέω: αρπαχτές από την Ευρώπη (ή τα δημόσια ταμεία) νομιμοποιούνται με αυτό τον τρόπο ως ιστορικό συνεχές.

Ο μεγάλος γνωμικογράφος μας, Καμπούρογλου, έλεγε: «Καθαρόν πράγμα δεν είναι ό,τι επλύθη, αλλ’ ό,τι δεν ελερώθη». Και αυτός ο εμπαιγμός με τη μετακύλιση ευθυνών, διακομματικά και στο παρελθόν, ουσιαστικά αποσυσχετίζει την τωρινή διαφθορά από τον προβλεπόμενο έλεγχο και τις αντίστοιχες κυρώσεις.

Η απο-χρονολόγηση της υπεξαίρεσης δημοσίων πόρων είναι εγκληματική τακτική ενίσχυσης του ακαταδίωκτου.

Γιατί δεν κυνηγάς ποτέ την Ιστορία όταν σήμερα εξακολουθεί να γίνεται η παρανομία. Και μάλιστα όταν σήμερα γίνεται ξεκάθαρα μαζική και συστηματική.

Ετσι καθιστάς την αδικοπραξία έναντι του δημοσίου συμφέροντος ως εκλογικευμένη προσοδοθηρία από πόρους που δήθεν «κάποιοι ούτως ή αλλως θα έπαιρναν»…

ΥΓ.: Ελεγε ο Φρεντερίκ Μπαστιά: «Οταν η αρπαγή γίνεται τρόπος ζωής για μια ομάδα ανθρώπων σε μια κοινωνία, με την πάροδο του χρόνου αναπτύσσουν ένα νομικό σύστημα που τη νομιμοποιεί και έναν ηθικό κώδικα που την επιβραβεύει»

Δυστυχώς, η ποινική διερεύνηση του παρελθόντος σβήνει τα ίχνη όλων. Ο χρόνος και το βάθος του ξεπλένουν αδικήματα και η ατιμωρησία χάνεται στα ρολόγια της διακομματικής ιστορίας ενός φαύλου και σαθρού κράτους…