«Γνώση είναι κάτι που μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Πεποίθηση είναι κάτι που χρησιμοποιεί εσένα»
Indres Shah
«Η χρησιμότητα μιας άποψης είναι θέμα άποψης»
John Stuart Mill
Δεν «μαθαίνει» ο κόσμος από τόσα πολλά που (πρωτοφανές για την ανθρωπότητα) έχει στη διάθεσή του. Ούτε καν τώρα που πρέπει να ανατρέξει σε ιστορία, γεωπολιτική, οικονομία ώστε να κατανοήσει γιατί «παίζουν» πόλεμο εκεί κάτω. Ολοι έχουμε δώσει προτεραιότητα στα στερεότυπα που δεκαετίες εγκαταστάθηκαν στο συλλογικό ασυνείδητο και προσποιούμαστε ότι «ξέρουμε» γιατί συμβαίνουν όλα αυτά τα απάνθρωπα, αλλά τραγελαφικά πολεμικά συμβάντα.
Και ο ωφελιμιστής του 18ου αιώνα J. St. Mill είχε δίκιο για τα συμβάντα: για να βγάλεις τελικά συμπέρασμα, για να δεις πού σου χρησιμεύει η «άποψη» για τα γεγονότα, στο τέλος είναι καθαρά ζήτημα υποκειμενικής θέσης. Αφθονούν λοιπόν οι αναλύσεις για τα δρώμενα στη Μέση Ανατολή αλλά προσωπικά φρονώ ότι μεθοδικότατα εκτροχιάζεται το Πραγματικό σε μια «ψηφιακή έρημο» γεμάτη γνώμες, ειδήσεις, πληροφορίες, γεγονότα.
Ακούσαμε τον κωμικοτραγικό πλανητάρχη να αναφέρεται σε συμμάχους και εχθρούς του με το κλασικό αμερικάνικο υπαινικτικό «what the f***». Ζούμε μια απίστευτη παγκόσμια τραγική κωμωδία. Ενα επικίνδυνο φιάσκο που η Ιστορία πραγματεύεται με ένα μηχανικό αυτόματο μεταξύ τρόμου και γέλιου. «Πρόσεχε θα σε χτυπήσω» λέει η μεγάλη δύναμη. «Θα χτυπήσουμε συμβολικά, μην ανησυχείς» λέει η επιτιθέμενη πλευρά.
Οι α λα Τραμπ εκεχειρίες (της μίας ώρας σχεδόν) γίνονται κάτι σαν credit score system: Ρωσία – Ουκρανία πριν από λίγους μήνες, και Ισραήλ-Ιράν σήμερα, ενώ ξέρουν ότι υπάρχει μέχρι και το (αμερικανικό) VAR, αυτοί εκτελούν το πέναλτι αγνοώντας τον διαιτητή…!
Ο μεγάλος θεατρικός δημιουργός (του παραλόγου) Ιονέσκο μοιάζει μικρός μπροστά στο παράλογο σκηνικό των αναρτήσεων στα social media από ηγεσίες και στρατηγούς των εμπλεκομένων πλευρών, αφού η βόμβα και οι πύραυλοι νομίζει κανείς ότι πρώτα πάνε στο X ή στο Reel και μετά στον στόχο τους. Πόσο θα κρατήσει αυτή η μεσανατολική παρωδία που μετρά περισσότερες ανακοινώσεις από άμαχους νεκρούς και στόχους συγκεκριμένους (σημ: αρκεί ότι μαθαίνουμε φυσικά να είναι αληθινό) κανείς δεν ξέρει.
Και κανείς δεν ξέρει επίσης πόσο καιρό θα δουλεύει παράλληλα με τη φονική μηχανή η επικοινωνιακή μηχανή ανάλυσης και περιγραφής όλων αυτών που γίνονται (σαν να επρόκειτο για «πρόβες πολέμου» μεταξύ χωρών και όχι πόλεμο). «Είτε ο πόλεμος είναι άχρηστος πια, είτε ο άνθρωπος» έλεγε ο Richard Fuller, Αμερικανός εφευρέτης.
Αλήθεια τώρα: γιατί ο πλανήτης να λέμε ότι κινδυνεύει όταν οι πύραυλοι ξέρουμε πού θα πέσουν (και σχεδόν πότε θα πέσουν); Τι είδους δυνητικός όλεθρος είναι αυτός που δεν κινεί ούτε το δαχτυλάκι των μεγάλων σπεκουλαδόρων στα χρηματιστήρια του καζινο-καπιταλισμού παρά μόνο σπρώχνει στα ύψη τις τιμές βασικών αγαθών;
Κοιτάξτε: θα κρατήσει πολύ καιρό το πηγαινέλα πολέμου – ειρήνης. Το πλαίσιο δήθεν κατάπαυσης του πυρός και δήθεν ισορροπίας. Οι Αμερικανοί σχεδόν έχασαν το στοίχημα του επόπτη που θα ρύθμιζε το κακό με χρήση του κακού.
Αλλά μαζί με τη μειωμένη γεωπολιτική τους αποτίμηση και υπεραξία, χάνει και το δολάριο τους (αυτό που χρωστάνε σε οικονομίες και κοινωνίες με δισεκατομμύρια αδύναμων οικονομικά ανθρώπων εντός τους)…
