Απομακρυνθήκαμε από την κατοικημένη περιοχή, απ’ τα χωριά. Ο δρόμος για πολλά χιλιόμετρα προχωρούσε μέσα στον ελαιώνα. Σε δυο-τρία σημεία συναντά υπολείμματα του παλιού πευκοδάσους. Ακόμα και σήμερα το τοπωνύμιο της περιοχής είναι «Τσαμλίκ’», δηλαδή δάσος που αποτελείται από πεύκα. Αγνωστο παραμένει πότε εκχερσώθηκε ο πευκώνας και φυτεύτηκαν ελιές· γιατί σήμερα όλη η έκταση, μέχρι κει που φτάνει το μάτι σου, είναι ένας απέραντος ελαιώνας.
Κάθε φορά που βρίσκομαι μέσα του, περπατώ κάτω απ’ τα δέντρα, σκέφτομαι τον κόπο, τον κάματο των παλαιών ανθρώπων που τον δημιούργησαν. Η δουλειά τους ήταν διπλή. Να εκχερσωθεί η έκταση από τα πεύκα και στο κατόπι να φυτευτούν ελιές. Να καλλιεργηθούν ώστε να αρχίσουν να παράγουν ελιές και λάδι. Κι όλα αυτά με τα πρωτόγονα μέσα της εποχής. Οφείλουμε να μνημονεύουμε, να ευχαριστούμε τον άγνωστο αγρότη, τον ξωμάχο των περασμένων αιώνων. Σε κάθε ελιά έχει αφήσει τον ιδρώτα, την ψυχή του, γι’ αυτό ξεχωρίζει απ’ τα άλλα δέντρα.
Στέκομαι στη μέση του κτήματος, γύρω μου αιωνόβιες ελιές, όχι όμως γερασμένες. Οι κορμοί τους γέρνουν, μάλλον για να ακουμπάνε πάνω τους οι χρόνοι του παρελθόντος. Καθεμιά της έχει ξεχωριστή ιστορία. Καμιά εικοσαριά είναι αυτές που μάλλον βρήκε ο πρώτος, άγνωστος ξωμάχος της περιοχής. Η ζήση τους υπολογίζεται σε χιλιάδες χρόνους. Είναι τεράστιες, γεμάτες κουφάλες, στιφτούς κορμούς.
Ακουμπώ τις παλάμες μου πάνω και γύρω από τη γηραιότερη ελιά, την αγκαλιάζω, τη χαϊδεύω, σκαλώνει το χέρι μου στις φλοίδες που εξέχουν, συναντώ ρόζους και τρύπες. Κι όμως, ανάμεσό τους ανεβαίνουν οι χυμοί, τροφοδοτούν τα κλαριά και τους νιούτσικους βλαστούς. Τούτα δω είναι λεία, με φλοιό γυαλιστερό, δροσολατούν. Αυτά θα δώσουν τον καρπό τα επόμενα χρόνια.
Ανάμεσά τους διάφορες ποικιλίες αχλαδιάς. Επικρατεί η τοπική ποικιλία αχτσές· ωριμάζει πρώτη, μας δίνει μεσαίου μεγέθους καρπό, με ελαφρώς βουτυράτη και υπόξινη γεύση ταυτόχρονα. Τους πρώτους καρπούς τους γεύονται τα πετούμενα του ουρανού κι οι «γαλιές»· ο μικρός τοπικός σκίουρος που υπάρχει μόνο στο νησί. Κόβουμε όσα μπορούμε, για να προσφέρουμε και στους φίλους μας. Τα άγουρα τα τοποθετούμε μέσα σε καλάθι με μικρά κλαδάκια λυγαριάς για να ωριμάσουν. Τα μικρά σε μέγεθος θα γίνουν γλυκό. Τι όμορφα, η γεύση και το άρωμά του! Αγαπημένο γλυκό της μητέρας· θα τη φέρουμε στη μνήμη μας όταν βάλουμε το κουταλάκι με το αχλαδάκι στα διάφανα γυάλινα πιατάκια της.
Ομορφο το αίσθημα της ικανοποίησης, έστω κι αν αυτό που γίνεται είναι απλό, όπως η περιδιάβαση στον ελαιώνα και το κόψιμο των αχλαδιών. Οταν ανακαλούμε ευχάριστες στιγμές και σκέψεις, μια γλύκα γεμίζει τον εσωτερικό μας κόσμο.
