Οσο και να μεγαλώνει κανείς όλο και κάτι μαθαίνει. Γηράσκω αεί διδασκόμενος, που έλεγε και ο Σόλων… Τώρα τελευταία μαθαίνουμε/βιώνουμε ένα νέο φρούτο που ευδοκιμεί στη δημοσιογραφία, αυτό του ξερόλα. Είναι ο άνθρωπος που πάντοτε ψάχνει να βρει τον ηλίθιο μέσα στο δωμάτιο και δεν τον βρίσκει ποτέ. Νομίζει δηλαδή ότι τον βρίσκει, αλλά δεν καταλαβαίνει ότι είναι ο ίδιος ο ηλίθιος.
Και να που εμφανίζεται με κάθε ευκαιρία όταν ένα θέμα της επικαιρότητας γίνεται viral. Να πει την αποψάρα του, παρότι είναι βαθιά άσχετος, βαθύτατα εμμονικός και παρ’ όλα αυτά αυτός νομίζει ότι αξίζει το Πούλιτζερ. Παντελής η άγνοιά του. Ο ηλίθιος στο δωμάτιο που λέγαμε.
Είναι αυτός που κουνάει το δάχτυλο στους γύρω με ύφος και στιλ «γκουρού», ενώ ο ίδιος απλά κάνει θόρυβο σαν άδειος τενεκές. Χρησιμοποιεί φασόν λέξεις και εκφράσεις που διάβασε σε κάποιο ξένο σάιτ, τίγκα στη δηθενιά, τις μετέφρασε στα ελληνικά όσο μπορεί κι αυτός ο καημένος και τις υπόλοιπες τις αφήνει στα αγγλικά για να νομίζει ότι φτάνει σε ένα ανώτερο επίπεδο. Ο ψαγμένος, ρε παιδί μου…
Κάποτε αυτός ο ηλίθιος προκαλούσε εκνευρισμό στους άλλους που βρίσκονταν στο δωμάτιο. Ωσπου αυτοί έμαθαν. Τώρα πια τους προκαλεί θυμηδία, γέλωτα και οίκτο ανά περίπτωση. Αναλόγως πώς το βλέπει ο καθένας και πόσα αποθέματα… φιλανθρωπίας κρύβει μέσα του.
Και θα ρωτήσει κανείς ευλόγως πώς επιβιώνει αυτός. Είπαμε, δηλαδή ο Λίνκολν το είπε, «μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ καιρό, πολλούς για λίγο, όχι όμως όλους για πάντα». Κάθε εργάκι, ακόμα και μια φαρσοκωμωδία, κάποτε έχει ένα τέλος. Ολοι το γνωρίζουν, εκτός από τον ίδιο. Αυτός το μαθαίνει πάντα τελευταίος. Ως τότε νομίζει ότι είναι «από πάνω», αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται στον πάτο. Ηλίθιος δεν είναι, τι περίμενες;
