1. Ψηνόμαστε από τη ζέστη, ζούμε σαν κατεψυγμένο κρέας με τα κλιματιστικά. Φυσάει αεράκι, πέφτει η θερμοκρασία, τρέμουμε για τις φωτιές. Καλοκαιρινός διχασμός.
2. Οταν συναντήσεις άνθρωπο που δηλώνει ότι σε εκτιμάει (ή ακόμη χειρότερα: ότι σε θαυμάζει) κι αρχίζει να υπονομεύει ή να βάζει αστερίσκους, να ειρωνεύεται ακόμη και να κατηγορεί συνεργάτες, φίλους σου ή κοντινά σου πρόσωπα, τρεις δρόμοι ανοίγονται μπροστά σου: γλέντα τον (κοινώς υπερθεμάτισε μαζί του για τον στενό σου κύκλο), άρχισε, αντισυμμετρικά, να κατηγορείς τον δικό του κύκλο ή κόψε την παραμικρή επαφή μαζί του. Ανάλογα με τη διάθεσή σου. Σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι, ανάλογα με την κράση του καθενός. Ζουν ανάμεσά μας.
3. Εκτός από τον δημόσιο λόγο, στην περιούσια αυτή χώρα, έχουμε προβληματάρες και στην κατανόηση και πρόσληψη του δημόσιου χώρου. Είναι που είναι χάλια το κυκλοφοριακό, το αποτελειώνουν κάθε τόσο, για το ευρύτερο πάντα καλό, και όσοι θεωρούν τον συμβιωτικό χώρο της πρωτεύουσας ιδιωτική τους υπόθεση…
4. Υπάρχουν βιβλία που δεν θα ήθελες να είχες διασταυρωθεί ποτέ μαζί τους. Να μην έχετε ανταλλάξει ούτε μία λέξη, ούτε ένα βλέμμα. Να μην υπήρχαν. Στον αντίποδα, υπάρχουν βιβλία τα οποία με που τα βλέπεις λαχταράς να τα πλησιάσεις, να τ’ αγκαλιάσεις, να τα φιλήσεις, να διεισδύσεις μέσα τους –να μείνεις εκεί για πάντα. Δεν είναι σίγουρο ποια από αυτά σου αρέσει να διαβάζεις ή να γράφεις. Κι αν δεχτούμε ότι για έναν συγγραφέα η ανάγνωση είναι μια πλάγια γραφή, τότε τα πράγματα γίνονται κάπως πιο περίπλοκα ή αμφίθυμα.
5. Οπου κι αν στραφείς μαυρίζει η καρδιά σου. Ειλικρινά απορώ: πώς υπάρχουν άνθρωποι με τόσες βεβαιότητες σ’ έναν κόσμο τόσο απορρυθμισμένο. Πες μου τους κλονισμούς σου να σου πω ποιος είσαι…
