Ποιος είπε ότι οι καύσωνες που δοκιμάζουν τη χώρα είναι μόνο κλιματικοί; Εσκασαν και οι πολιτικοί, ο οποίοι εξελίσσονται κατά κύματα και αλλάζουν το σκηνικό, μέρες που ’ναι γύρω από την επέτειο της αποκατάστασης της δημοκρατίας. Η έκκληση δεκάδων προσωπικοτήτων της δημόσιας ζωής για την αποτροπή της παραπέρα κατρακύλας, την ανασύνταξη της δημοκρατίας και την αντιμετώπιση νέων εθνικών κινδύνων προκαλεί πλέον σοβαρή πολιτική κινητικότητα.
Εν πρώτοις οι δονήσεις έχουν ως επίκεντρο τον χώρο της συντηρητικής παράταξης αλλά, όπως συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις, οι αντιδράσεις είναι αλυσιδωτές και κινητοποιούν δυνάμεις του Κέντρου και της ευρύτερης Αριστεράς. Εχει… ωριμάσει τις συνθήκες ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης∙ ο οποίος μπορεί να αναζητεί νέα στηρίγματα (έναντι γενναίας χρηματικής γενναιοδωρίας), όπως πρόσφατα στο Αγιον Ορος, αλλά είναι πολύ συζητήσιμο αν τα κεράκια που άναψε «υπέρ υγείας» μπορούν να προσφέρουν σ’ αυτόν και τη δυναστεία του πολιτική μακροημέρευση. Ούτε πανίσχυρος είναι πλέον, ούτε ο ορίζοντας μπροστά του ελπιδοφόρος.
Ξέφυγε από τον χρυσό κανόνα των ισορροπιών, πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών, ξέφυγε στην εξυπηρέτηση ανοίκειων συμφερόντων, ξέφυγε στη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης, ξέφυγε στην περιφρόνηση θεσμών και ανθρώπων, ξέφυγε στην αλαζονεία. Και μαθηματικά οδεύει προς την ανατροπή. Ορισμένοι υποθέτουν ότι θα αντέξει, έστω παραπατώντας, μέχρι τέλους του έτους. Αλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι υπό την πίεση των εξελίξεων διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις να εγκαταλείψει την εξουσία νωρίτερα. Πολύ νωρίτερα και πριν μια νέα εθνική τραγωδία, εξ Ανατολών προερχόμενη ως συνήθως, προστεθεί στο ήδη ζοφερό κλίμα και δημιουργήσει νέα τραγικά τετελεσμένα σε βάρος της χώρας.
Ο σημερινός πρωθυπουργός δεν έχει πλέον ερείσματα ούτε στο εσωτερικό, πέραν όσων φίλων του οικονομικών παραγόντων τού έχουν απομείνει (και του Κωνσταντίνου Τασούλα), ούτε στο εξωτερικό, πέραν της επίσης βαλλόμενης Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Ο ισχυρός ηγέτης της Δύσης είναι ο Τραμπ, ο οποίος με τους μόνους εκ των παραδοσιακών συμμάχων των ΗΠΑ που συνομιλεί (και όχι πάντα ήρεμα) είναι αυτοί που έχουν μεταβληθεί σε ακολούθους. Μα αυτός όχι μόνο δεν θέλει να τον δει, αλλά ούτε την πρέσβειρά του δεν έχει στείλει ακόμα. Δηλαδή μια χώρα, η οποία είναι δεμένη τόσο σφιχτά με την Ουάσινγκτον από το 1947 όσο ίσως καμία άλλη στην Ευρώπη, δεν έχει πρόσβαση σήμερα ούτε καν στην αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα. Μα και κομμουνιστική να είχε γίνει η Ελλάδα, διπλωματικές σχέσεις με τις ΗΠΑ θα είχε. Πλήρεις. Ολα αυτά ενώ τα πράγματα γίνονται χειρότερα.
Κατά συρροή είναι οι ήττες που έπληξαν τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Αρχής γενομένης από το πρώτο μνημόνιο, το οποίο ακολούθησαν άλλα δύο, τα οποία ολοκλήρωσαν την οικονομική άλωσή της από τους «δανειστές» και τον επί μακρόν υποβιβασμό της ποιότητας ζωής των πολιτών της∙ που τέλος δεν έχει. Αδυνάτισε ως οντότητα και περιέπεσε στη διεθνή περιφρόνηση. Κάποιοι φυσικά δεν ενοχλούνται. Ισα ίσα ωφελούνται, είτε λέγονται μεγάλοι παράγοντες της αξιοθρήνητης μεταπρατικής ελληνικής οικονομίας, είτε μεσάζοντες της «μίζας» και πλαστοί κτηνοτρόφοι επωφελούμενοι από τις παράνομες επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Κατά συρροή είναι και οι ατιμωτικές υποχωρήσεις απέναντι στις αξιώσεις του καθ’ έξιν παρανομούντα γείτονα να ελέγξει οικονομικά και πολιτικά τη χώρα, επαναφέροντας συμπεριφορές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κι αν πετύχει να βάλει πόδι σε ένα νησί, θα αποδείξει ότι μπορεί να την ελέγχει και εδαφικά. Οπως την Κύπρο.
