Ασκησε για 20 χρόνια τη δικηγορία πριν στραφεί στα εικαστικά η Αγγελική Αντωνέα. Με το ίδιο πάθος, με την ίδια επιτυχία. Με καταγωγή από τη Μάνη, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. «Είμαι παιδί του νέφους, με μεγάλη αγάπη για όλους τους αέρηδες όλης της Ελλάδας», λέει η καλλιτέχνις, η οποία παρουσιάζει την έκθεση με τίτλο «Ανεμος, η ηχώ του τοπίου» στο Art Project Space, σε επιμέλεια της ιστορικού Τέχνης Νιόβης Κρητικού. Συνδυάζοντας στους ζωγραφικούς της πίνακες τα μέσα της χαρακτικής με τις χειρονομιακές παρεμβάσεις, αποτυπώνει τον άνεμο ως ενέργεια με βαθιά επίδραση στο κοινωνικό γίγνεσθαι, εστιάζοντας στη μεταμορφωτική δύναμή του, αιχμαλωτίζοντας τη ροή του με ποιητική, χρωματική ένταση.
- Πότε άρχισε η ενασχόλησή σας με τη ζωγραφική, πότε καταλάβατε ότι αυτή είναι ο προορισμός σας;
H ενασχόλησή μου με τη ζωγραφική προέκυψε συγκυριακά το 2011 ενώ είχα ήδη 20 χρόνια ενεργού δικηγορίας.
Η σχέση μου με τη ζωγραφική ήταν τυχαία. Κάποια στιγμή ο σύζυγός μου μού χάρισε κάρβουνα και παστέλ ζωγραφικής. Κόλλησα. Ξενυχτούσα ζωγραφίζοντας. Αποφάσισα να γραφτώ σε εργαστήριο ζωγραφικής. Ο υπεύθυνος του εργαστηρίου με παρότρυνε να δώσω εξετάσεις στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Πέρασα και κατάλαβα ότι αυτό μου αρέσει να κάνω.
Σημασία έχει ο κόσμος που ανακάλυψα κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου στην ΑΣΚΤ και στο Α’ Εργαστήριο Χαρακτικής, το διάστημα 2015-2020. Εκεί βγήκε στην επιφάνεια εκφραστικά κάτι που υπήρχε υποσυνείδητα. Ο δάσκαλός μας, Γιάννης Γουρζής, μας δίδαξε την ουσία αυτού που λέμε ζωγραφική και εμείς δουλέψαμε και πειραματιστήκαμε με βάση το σχέδιο, τη σύνθεση, την αρμονία, τον ρυθμό, το χρώμα. Ετσι, κάποια στιγμή μετά από πολλά στάδια εικαστικής αναζήτησης, προέκυψε και αυτή η πέμπτη κατά σειρά έκθεση «Ανεμος, η ηχώ του τοπίου». Στα έργα μου πλέον χρησιμοποιώ τα μέσα της χαρακτικής –πρέσες, μήτρες, τυπώματα, μελάνια–, που συνιστούν μια αυστηρή διαδικασία, βασισμένη στους κανόνες του σχεδίου, αλλά επεμβαίνω με χειρονομιακές παρεμβάσεις. Και αυτό είναι η ελευθερία.
- Υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στον κόσμο της Νομικής και στον κόσμο της τέχνης; Τι σας προσφέρει ο ένας και τι ο άλλος;
Οπως και ο νόμος, έτσι και η τέχνη έχει κανόνες και τους δικούς της νόμους, ειδικά η χαρακτική που είναι μια πιο δομημένη διαδικασία και έχει ως βάση της το σχέδιο. Από εκεί και πέρα, η ζωγραφική σού επιτρέπει να αυτονομηθείς. Και οι δύο χώροι, όμως, απαιτούν πειθαρχία, περισυλλογή και πολλή δουλειά. Οπως και καθετί εξάλλου. Βέβαια ως δικηγόρος αισθάνεσαι ότι έχεις ευθύνη απέναντι στον νόμο αλλά και στον κάθε εντολέα σου. Μπορεί στη ζωγραφική, κατά μία έννοια, να έχεις να λογοδοτήσεις μόνο στον εαυτό σου, αλλά ο καλλιτέχνης χρειάζεται την κοινωνικότητα και την επαφή με τον κόσμο. Αλλιώς γίνεσαι αυτάρεσκος. Δεν εξελίσσεσαι. Πρέπει να ακούμε τις κριτικές, θετικές και αρνητικές, και να τις αξιολογούμε. Και αυτό το συνειδητοποιείς εκ των υστέρων, όταν δουλεύεις πλέον σε νέα έργα. Οσο λάθος είναι να απορρίπτεις κάθε κριτική, άλλο τόσο λάθος είναι να πέφτεις στην παγίδα να γίνεσαι αρεστός. Τότε μπερδεύεσαι. Χάνεις τον εαυτό σου. Πλαστογραφείσαι.
- Τα έργα σας, όπως και ο τίτλος της έκθεσης, είναι ποιητικά και πολυεπίπεδα. Τι συμβολίζει για εσάς ο άνεμος και πώς συνομιλεί με τα τοπία σας;
Ο άνεμος ήταν και παραμένει πρόκληση. Αυτό το αόρατο και ολοζώντανο φαινόμενο. Ανεξάντλητη, αόρατη, ελεύθερη, κυρίαρχη στο ελληνικό τοπίο δύναμη. Πρωταγωνιστής στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Πάντοτε τον ένιωθα, τον νιώθουμε, και ήρθε η στιγμή που προσπάθησα να τον απεικονίσω εικαστικά, να τον συλλαβίσω μέσα από τις δικές μου μνήμες… χωρίς μοντέλο. Πρόκειται για έργα που εκφράζουν την ορμή του και την αστείρευτη δυναμική του. Ο άνεμος με ενέπνευσε σε όλες του τις εκφάνσεις: ο γρέγος που φέρνει το χαλάζι, ο ανοιξιάτικος πουνέντες, η θυελλώδης τραμουντάνα… Την ιδέα για την έκθεση μού την έδωσε ο Δημήτρης Καραγκουλές και συνέπεσε με τις δικές μου αναζητήσεις σε ένα εικαστικό ταξίδι που είχε ήδη αρχίσει.
- Ποια η σχέση σας με το ελληνικό τοπίο και πώς εκφράζεται αυτή στη δουλειά σας;
Το ενδιαφέρον μου επικεντρωνόταν ανέκαθεν στα τοπία και στα πρόσωπα, μέσα από μνήμες που πηγάζουν από το υποσυνείδητο και μεταπλάθονται εικαστικά σε εικόνες. Πρωταγωνιστής πάντα ο άνεμος. Ο άνεμος που καθορίζει το τοπίο – άλλοτε ευχάριστος, άλλοτε ορμητικός, άλλοτε υπαινικτικός. Ο άνεμος που κινητοποιεί τις μορφές και τις σχέσεις, αναδεικνύοντας την αλληλεπίδραση ανθρώπου και φυσικού περιβάλλοντος· σε ορισμένους πίνακες εμφανίζονται δέντρα που γέρνουν, σε κάποιους άλλους ιστιοφόρα, ενώ σε άλλους διακρίνονται ανεμογεννήτριες που κινούνται σαν χορεύτριες στον ρυθμό του.
