Στα Γιάννενα υπάρχει μεγάλο πρόβλημα με την αιθαλομίχλη. Και σε άλλες πόλεις υπάρχει, αλλά στην πρωτεύουσα της Ηπείρου μοιάζει να είναι μεγαλύτερο. Το ότι υπάρχει πρόβλημα πάντως δεν αμφισβητείται, αφού το αναφέρει η επιστημονική κοινότητα, το δείχνουν μελέτες, απασχολεί τους τοπικούς φορείς, μπαίνει θέμα στη Βουλή και το νιώθουν και οι πολίτες από μόνοι τους πολλές ημέρες κυρίως τον χειμώνα. Οι πολίτες που ήδη εδώ και πολύ καιρό έχουν αρχίσει να κινητοποιούνται και να αναζητούν λύσεις.
Με αυτό το δεδομένο θα περίμενε κανείς να υπάρχει μια κινητοποίηση της πολιτείας για να βρεθεί συνολική λύση. Μέχρι τώρα όμως, δίνονται μόνο κάποια κίνητρα σχετικά με τη χρήση ηλεκτρισμού για θέρμανση (αντλίες θερμότητας κ.ά.) και η παρέμβαση της πολιτείας είναι συστάσεις για να μην καίνε τα τζάκια όταν χτυπάνε κόκκινο οι μετρήσεις.
Το θέμα εδώ δεν είναι το πότε θα αποδώσουν έστω κι αυτά τα μέτρα, αλλά το ότι δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός για το αν μπορούν να αποδώσουν και ποια μέτρα.
Η οργανωμένη πολιτεία θα έπρεπε να εκπονήσει ένα ειδικό σχέδιο με προτεραιότητες και υπολογισμό των αποδόσεων των μέτρων κάθε χρόνο θέτοντας έναν ορίζοντα για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Αντίθετα εδώ βλέπουμε ότι όλα έχουν αφεθεί στην ελεύθερη βούληση και στο τυχαίο. Πότε θα αλλάξει ο τρόπος θέρμανσης στην πόλη, ποια άλλα μέτρα θα μπορούσαν αν αποδώσουν σε πιο σύντομο χρόνο, πώς θα πεισθούν οι πολίτες να συμμετέχουν, ποιες ενισχύσεις θα ήταν χρήσιμες για ευάλωτα και φτωχά νοικοκυριά, πώς θα μπορούσε να προσφέρει η εφαρμογή των ενεργειακών κοινοτήτων;
Τέτοια ερωτήματα προφανώς και τα γνωρίζουν οι κρατούντες, οι απαντήσεις όμως δεν πρέπει και δεν μπορεί να είναι υπόθεση καλών προθέσεων και μόνο. Πρέπει να είναι μέρος ενός ολοκληρωμένου σχεδίου. Που δεν υπάρχει.
