Αντιγραφή από ημερολόγιο: «Παρασκευή, 11 Απριλίου 2025. Τέτοια μέρα, Παρασκευή του Λαζάρου, αλλά δέκα μέρες μετά, 21 Απριλίου, μας έκαναν τη δικτατορία της χούντας· πέρασαν 55 χρόνια! Το πρώτο που καταφύγαμε, ξημερώματα, με τον μεγάλο μας αδελφό, Γιώργο, ήταν στο φιλόξενο σπίτι πρώτης μας εξαδέλφης, ένα υπογειάκι, στους Αμπελοκήπους, που ζούσαν με τη μητέρα της και την αδελφούλα της. Απορώ πώς χωρέσαμε πέντε μέρες!
»Ο άλλος αδελφός μας, ο Κώστας, κάπου ξενυχτούσε και φιλοξενήθηκε σε σπίτι φίλου. Ο τέταρτος, ο Λούης, συνελήφθη, πρωί πρωί, στο μανάβικο και τον τράβηξαν με τους πολλούς από τον Ιππόδρομο (Φάληρο) στην εξορία (Γυάρο). Σε πέντε μέρες, συναντηθήκαμε πια, τα τρία αδέλφια, και μας φιλοξένησε, μια βδομάδα, σε ισόγεια γκαρσονιέρα στα Εξάρχεια (Βουλγαροκτόνου), ο Θύμιος Παπανικολάου, σύντροφος από τους Λαμπράκηδες, πρόσφατος, άρα άγνωστος στο χαφιεδολόι, άρα όλοι μας και οι τέσσερις, υποτυπωδώς ασφαλείς!
»Μόλις πρόσφατα -εκδήλωση για τις αντιστασιακές ΔΕΑ (Δημοκρατικές Επιτροπές Αντιστάσεως)- έμαθα, από τον Γιάννη Αργυροκαστρίτη, αδελφό του αξέχαστου φίλου μου Αλέκου, πως ο Θύμιος είχε πεθάνει πριν από χρόνια, το 2020! Δεν το ήξερα. Λυπήθηκα. Είχαμε βρεθεί και συγκρατούμενοι, στου Αβέρωφ. Αργότερα εξελίχθηκε σε καλό εκδότη, τολμηρό, εκδ. “Νέοι Στόχοι” και πολύ καλό δημοσιογράφο στο πολιτικό ρεπορτάζ· εφημερίδες, περιοδικά και ραδιόφωνο-τηλεόραση. Γνώρισα, αρκετά καλά, την πρώτη του γυναίκα. Μετά ξαναπαντρεύτηκε. Τον συνάντησα, τυχαία, στο δρόμο, κοντά που είχε πεθάνει η δεύτερη γυναίκα του· ήταν απελπισμένος…
»Καταγόταν από χωριό της Ναυπακτίας. Τότε, φοιτούσε στη Βιομηχανική. Φράγκο δεν υπήρχε. Θυμάμαι, μια βδομάδα, τρώγαμε αυγά που του έστελναν οι δικοί του από το χωριό, σε όσες παραλλαγές ξέραμε και όσες… επινοούσαμε! Για τους περίεργους της πολυκατοικίας -τα ’σκιαζε όλα η φοβέρα κείνες τις μέρες- ήμασταν τα ξαδέλφια του Θύμιου. Θα μένανε μερικές μέρες μαζί του και μετά θα… μεταναστεύαμε· γεγονός που, εν ευρεία εννοία μεταναστεύσεως, όντως συνέβη…».
