Ο μεγάλος Εδουάρδο Γκαλεάνο, στο έργο του «Το βιβλίο των εναγκαλισμών» (εκδόσεις Καστανιώτη), γράφει: «Στο κάτω κάτω της γραφής, κανέναν δεν ενοχλεί πολύ ο εκδημοκρατισμός της πολιτικής, αρκεί να μη συμβαίνει το ίδιο και με την οικονομία!».
Εδώ ο συγγραφέας συμπυκνώνει μια μεγάλη αλήθεια, η οποία αποκτά τη μέγιστη επικαιρότητά της τώρα που ο Τραμπ ορκίστηκε πρόεδρος στις ΗΠΑ και έβαλε όλους τους δισεκατομμυριούχους φίλους του από τη Σίλικον Βάλεϊ -και όχι μόνο- στο υπουργικό του συμβούλιο. Δηλαδή μια αδιαμεσολάβητη πλέον άσκηση εξουσίας από τον πλούτο και παρακάμπτοντας τους πολιτικούς που τους θεωρούν από άχρηστους έως ανίκανους. Να μην ξεχνάμε και τον πρόεδρο των Εφοπλιστών, Λασκαρίδη, που δήλωσε σε συνέντευξή του σε ξένο κανάλι ότι «οι εφοπλιστές δεν έχουν ανάγκη την κυβέρνηση, το 80% των πλοίων έχει ξένη σημαία, δεν έχουν ανάγκη τον πρωθυπουργό. Τον πρωθυπουργό τον έχουν χεσμένο!».
Πλέον «η σχετική αυτονομία της πολιτικής» πάει περίπατο στον βαθμό που οι επιχειρηματίες μπορούν να διεκπεραιώνουν τις μπίζνες μόνοι τους: παλαιότερα ο Μπερλουσκόνι που έγινε πρωθυπουργός της Ιταλίας ή ο Λουκάς Παπαδήμος, τραπεζίτης, τον οποίο μας φόρεσε «καπέλο» πραξικοπηματικά η τρόικα το 2011-12. Τώρα είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου το υπουργικό συμβούλιο αποτελείται από φασίστες δισεκατομμυριούχους (Ιλον Μασκ), αντιεμβολιαστές (Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ) και πλήθος άλλων κοινωνιοπαθών, όπως και ο ίδιος ο Τραμπ, θυμίζοντάς μας το περίφημο «ντου μπου ντου μπου ζα» του Γιάννη Μαρκόπουλου, που τραγούδησε πρώτος ο Παύλος Σιδηρόπουλος, «μπροστά πηγαίνει ο αρχηγός και πίσω του οι σκύλοι».
Το μόνο σίγουρο είναι πως όλο αυτό δεν θα έχει καλή κατάληξη, καθότι ο Τραμπ είναι ένας απρόβλεπτος τύπος, ικανός για τα χειρότερα, που, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να πρωταγωνιστεί ως κλόουν σε κάποιο τσίρκο ή να βρίσκεται τρόφιμος σε κάποιο ψυχιατρείο.
